ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τι είναι αυτό που μας φοβίζει…

Τόσο κοντά και την ίδια ώρα τόσο μακριά. «Κλειδωμένοι» άνθρωποι, παντού.
Καχύποπτοι. Φοβισμένοι. Μοναξιές που ξεγελιούνται «μες στην πολλή συνάφεια του
κόσμου». Συνωστισμός σε μπαρ και σε κλαμπ. Μετά, ξανά, μοναξιές.

Βομβαρδιζόμαστε από – ανούσιες – πληροφορίες, την ίδια στιγμή απόλυτα αδαείς.
Όχι όμως και αθώοι. Συνειδητά, εγκλωβίσαμε τα συναισθήματά μας σε ακίνδυνες
συναναστροφές.

Αγωνία. Μη βάλουμε τον εαυτό μας σε περιπέτειες. Τρομάξαμε να βουτήξουμε
βαθιά, να ρισκάρουμε. Τρομάξαμε τα «ανοίγματα». Τολμάμε μόνο μικρά
«ξεγυμνώματα» καλυμμένοι πίσω από την απρόσωπη ασφάλεια των μηνυμάτων και των
email. Δεν κοιταζόμαστε πια στα μάτια.

Πρώτος στόχος: Να προστατεύσουμε τον εαυτό μας. Να μην πονέσουμε – σαν να μην
είναι ο πόνος βασικό συστατικό της ζωής.

«Κλείδωσε» και η γλώσσα σε ανόητες ατάκες και τσιφτετελοτσιτάτα. Τόσα λόγια,
τελικά μια ηχηρή σιωπή. Να πούμε μόνο τα αστεία, τα ανώδυνα.

Άλλα θέλεις να φωνάξεις, άλλα ξεστομίζεις τελικά, άλλα καταλαβαίνει ο άλλος.

Σκέφτεσαι, Σε έχω ανάγκη. Τελικά λες, Μπορώ και μόνος μου. Μυστικά και ψέματα.
Μια συνεχής παρεξήγηση, απομακρύνει διαρκώς τον έναν από τον άλλον.

Τα βράδια αποκαμωμένοι από τόσο εγωισμό, αλλά πεισματικά επιμένοντας στις
επιλογές μας αναζητάμε την «αγκαλιά» του καναπέ μας, του PC μας και του home
cinema – Η ψευδαίσθηση της ασφάλειας…

Ποιος, τι, μας τρόμαξε τόσο πολύ; Και μείναμε τόσο μόνοι…