Παίζουμε τους εξόριστους;

Πολύ βαριά αυτή η εξορία των φάρμερ που τους είδαμε να υποδέχονται συγγενείς και φίλους στο πρώτο επισκεπτήριο σαν να παρακολουθούσαμε σκηνές σε κάποιο ξερονήσι παλαιών άγριων εποχών

Οι φάρμερ υποδέχτηκαν φίλους και συγγενείς μετά την ευγενική προσφορά που τους
έκανε η παραγωγή να τους επιτρέψει να δεχθούν στο μικρό-σπίτι-στο-λιβάδι
επισκέψεις. Τους περίμεναν με λαχτάρα σαν φυλακισμένοι το πρώτο τους
επισκεπτήριο, σαν φαντάροι που ήταν στην απομόνωση. Βγήκαν στο ξέφωτο να τους
προϋπαντήσουν.

Ο φακός ήταν εκεί να κάνει ζουμ στα βουρκωμένα μάτια. Η συγκίνηση
ξεχείλιζε από την καρδιά τους. Διογκωμένη από τις συνθήκες, που οι ίδιοι
επέλεξαν και που ομολογούν ότι δεν θα τις άλλαζαν με τίποτε. Κι όμως, έζησαν
με ειλικρινές πάθος τη συνάντηση με τους δικούς τους έπειτα από ένα μήνα
απομόνωσης, σαν να ήταν αληθινή η απαγόρευση. Σαν εξόριστοι παλιών άγριων
εποχών σε ξερονήσι. Ομολογούσαν συναισθήματα που μόνον η αληθινή απομόνωση
γεννάει, η αληθινή απαγόρευση. Μιλούσαν για «κουράγιο» που το χρειάζονται για
να συνεχίσουν. Τι αλήθεια; Τον πόλεμο; Τη φυλακή; Ήταν απίστευτα αυτά τα
συναισθήματα που έμοιαζαν αληθινά, αλλά τα είχαν προκαλέσει ψευδαισθήσεις.

Γιατί η απομόνωση της Φάρμας δεν είναι παρά ψευδαίσθηση. Ένα παιχνίδι. Δεν
υπάρχει. Κάνουν σαν να υπάρχει.

Παρακολουθήσαμε σκηνές ξέφρενου ενθουσιασμού. Νοικοκυραίους να
αγκαλιάζουν σύζυγο και παιδιά σαν να γύρισαν μόλις από το μέτωπο. Αγόρια σαν
τα κρύα τα νερά, όπως ο Αλέξης για παράδειγμα, ένα παιδί που τίποτε δεν του
λείπει, του περισσεύουν οι ικανότητες και η δύναμη της επιβίωσης κι, όμως,
λύγισε από συγκίνηση μπροστά στα φιλαράκια που πήγαν να τον δουν.

Μία ολόκληρη εβδομάδα συζητούσαν για τη στιγμή της συνάντησης. Ετοιμάζονταν.
Περιέγραφαν τα καρδιοχτύπια τους. Συναίσθημα καταπιεσμένο που ξεχείλιζε χάρη
στην έξυπνη σκηνοθεσία.

Έμοιαζε απίστευτος όλος αυτός ο άδικος καημός, που εκφραζόταν από όλους, λες
και μια βαριά καταδίκη τους βάραινε και μια αληθινή απαγόρευση τους εμπόδιζε
να βρίσκονται κοντά στους αγαπημένους τους.

Αν οι συγγενείς δεν θυμόντουσαν πως το θέμα είναι ποιος θα πάρει τα 50
εκατομμύρια στο τέλος, θα πιστεύαμε πως πρόκειται για τιμωρημένους που πρέπει
να πάρουν κουράγιο για να εκτίσουν την ποινή τους.

Είδαμε τη σύζυγο του συμπαθέστατου κ. Κώστα να ομολογεί στον φακό πως ο
άντρας της ήταν πολύ αγχωμένος, «δεν ήταν ο Κώστας που ξέρει». Αισθάνθηκε την
αλήθεια. Ο δικός της Κώστας δεν ζει στη Φάρμα. Εκεί είναι ένας άλλος, εκείνος
του θεάματος, αγχωμένος για να καταφέρει να ανταποκριθεί στα βλέμματα του
κοινού, μια δοκιμασία που στην πραγματικότητα είναι περιττή, είναι ένα
παραμύθι, σαν επίσκεψη διαρκείας σε αγροτική ντίσνεϊλαντ.

Και ακριβώς όπως συμβαίνει και εκεί, κανείς δεν είναι κακός, κανείς δεν είναι
αντιπαθητικός, όλοι αγαπιούνται κι ας αλληλοεξοντώνονται στις μονομαχίες, ένα
παιχνίδι, σου λένε, είναι και τα πάντα τελειώνουν όσο το δυνατόν καλύτερα, με
όλους να αγκαλιάζονται με ειλικρινείς μορφασμούς αγάπης, σαν το παγωμένο
χαμόγελο του Μίκι, αυτόν τον σπασμωδικό μορφασμό της παιδικής επιτήδευσης.

Το συναρπαστικό, όμως, για τον τηλεοπτικό φακό είναι ότι όλα μοιάζουν αληθινά,
γιατί εμπεριέχουν κομμάτια της ζωής των φάρμερ.

Ποτέ το ανθρώπινο δεν σκηνοθετήθηκε με τόση μαεστρία για να εξωθηθεί
στον χώρο των ψευδαισθήσεων και της προσποίησης και να επιστρέψει μέσω του
θεάματος και να ευτελιστεί σε αμιγώς ψυχαγωγικό. Και ποιος πραγματικά
πονεμένος, που έχει στ’ αλήθεια νιώσει τον καημό του αποχωρισμού, τη λαχτάρα
της συνάντησης, τη βαθιά ανάγκη να πάρει κουράγιο για να συνεχίσει τον σκληρό
αγώνα της ζωής, θα μπορούσε να εξομοιωθεί με την παρέα των συμπαθέστατων πλην,
όμως, χαβαλέδων φάρμερ, που διασκεδάζουν παίζοντας τους αγρότες, ξέροντας πως
θα επιστρέψουν μετά στη ζωή των ανέσεων.