Στόχος της 17Ν το Ολυμπιακό Χωριό

Η 17Ν θα χτυπούσε το Ολυμπιακό Χωριό. Αυτή είναι η εκτίμηση των Διωκτικών
Αρχών από τα στοιχεία τής μέχρι τώρα έρευνας.

Ένα χτύπημα στο Ολυμπιακό Χωριό θα ήταν καταστροφικό γα τη χώρα ιδίως στο νέο διεθνές περιβάλλον που είχε διαμορφώσει η 11η Σεπτεμβρίου

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 είναι ένας από τους παράγοντες που λειτούργησαν
καταλυτικά για την εξάρθρωση της ελληνικής τρομοκρατίας. Ήδη από την άνοιξη
του 2000, η κυβέρνηση Σημίτη είχε λάβει μηνύματα, κυρίως από τις ΗΠΑ, ότι η
υπόθεση της 17Ν θα συνδεθεί – επίσημα ή ανεπίσημα – με τις απαιτήσεις
ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων, με τρόπο ώστε να έρθει η χώρα μας σε δύσκολη
θέση διεθνώς. Η προοπτική αυτή είχε θορυβήσει και προβληματίσει το Μέγαρο
Μαξίμου. Το ενδιαφέρον είναι ότι τόσο κυβερνητικοί παράγοντες όσο και ειδικοί
αναλυτές των Διωκτικών Αρχών αμφέβαλλαν αν η 17Ν είχε στο στόχαστρο τους
Ολυμπιακούς Αγώνες. Το 2004 δεν ταίριαζε στο ιδεολογικό «προφίλ» της
οργάνωσης. Η δεκαετία του ’90 είχε μάλιστα δημιουργήσει την εντύπωση ότι η 17Ν
περνούσε μια ιδιότυπη «υπερπατριωτική φάση». Γι’ αυτό υπήρχε η εκτίμηση ότι
δεν θα έπληττε το «2004», καθώς αυτό θα ήταν εις βάρος των εθνικών
συμφερόντων. Η συλλογιστική ήταν ότι «το αμερικανικό κατεστημένο των υπηρεσιών
ασφαλείας εκμεταλλευόταν τη 17Ν για να συκοφαντήσει την Ελλάδα και κυρίως για
να μας πιέσει».

Απρόβλεπτη. Η παρασκηνιακή αυτή συζήτηση είχε μόλις αρχίσει, όταν,
αρχές Ιουνίου του 2000, η 17Ν δολοφόνησε τον Βρετανό στρατιωτικό ακόλουθο
Στίβεν Σόντερς. Ήταν ένα αναπάντεχο χτύπημα – ως τότε η οργάνωση δεν είχε
πλήξει Βρετανό – που έδειχνε ότι η ελληνική τρομοκρατία παρέμενε απρόβλεπτη
υπόθεση. Η συνέχεια είναι γνωστή. Στο Μέγαρο Μαξίμου κατέληξαν στο ότι «πρέπει
να τελειώνουμε με την τρομοκρατία» και άρχισαν οι έρευνες που κατέληξαν στις
δεκαπέντε συλλήψεις του Ιουλίου 2002. Απειλούσε πραγματικά η 17Ν – όχι με την
ύπαρξή της και τις συνέπειες που είχε αυτή για τη διεθνή εικόνα της Ελλάδας,
αλλά με τη δράση της – τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004; Μόνο σήμερα μπορεί να
δοθεί η απάντηση. Σύμφωνα με στοιχεία που προκύπτουν από την έρευνα των
Διωκτικών Αρχών, η 17Ν παρακολουθούσε την προετοιμασία του 2004. Η αποτυχημένη
και «μοιραία» για την οργάνωση βομβιστική ενέργεια στα εκδοτήρια εισιτηρίων
του Πειραιά αποσκοπούσε κυρίως στο να δείξει ότι η 17Ν, ύστερα από δύο χρόνια
απραξίας, ήταν επιχειρησιακώς ενεργή. Πρόσθετος – αλλά σημαντικός – στόχος
ήταν διαψευσθεί η εικόνα που έδιναν δημοσιεύματα εφημερίδων ότι οι Διωκτικές
Αρχές «πλησίαζαν» την οργάνωση και γνώριζαν την ταυτότητα του «άφαντου»
αρχηγού της. Πράγματι, την άνοιξη του 2002 υπήρχε η βεβαιότητα σε Έλληνες και
ξένους ότι ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος ήταν ο άνθρωπος-κλειδί, ο «ψηλός», της 17Ν
και είχε ενταθεί η αναζήτησή του.

Το φθινόπωρο. Μετά τον Πειραιά, η οργάνωση θα πήγαινε τις γνωστές
παρατεταμένες διακοπές της στα νησιά επιλογής της. Το φθινόπωρο όμως, σύμφωνα
με ποικίλες ενδείξεις, θα ερχόταν το μεγάλο χτύπημα. Στόχος, κατά τις
εκτιμήσεις των Διωκτικών Αρχών, το Ολυμπιακό Χωριό. Δεν είναι τυχαίο ότι, στις
πρώτες κουβέντες του με τις Αρχές, αμέσως μετά τη σύλληψή του στους Λειψούς
τον Ιούλιο, ο Γιωτόπουλος είχε αναφέρει τον αριθμό εργατικών ατυχημάτων στο
εργοτάξιο του Ολυμπιακού Χωριού από την αρχή του 2002.

Εκτιμήσεις για το χτύπημα. Πώς θα χτυπούσε η 17Ν το Ολυμπιακό Χωριό; Με
την οργάνωση στον Κορυδαλλό, το ερώτημα είναι πλέον υποθετικό. Στις εκτιμήσεις
κυριαρχεί, πάντως, η επιλογή της ρουκέτας ή των εκρηκτικών, παρά η δολοφονία
ανθρώπινου στόχου. Από το 2000 και μετά, η εξαντλητική ανάλυση της
επιχειρησιακής μεθόδου που ακολουθούσε η 17Ν στις δολοφονίες σε αστικά
περιβάλλοντα είχε δυσκολέψει σημαντικά την οργάνωση. Αντιθέτως, η πρόσβαση σε
ένα εργοτάξιο θα ήταν ευκολότερη. Ούτως ή άλλως, ένα χτύπημα στην υποδομή του
2004 θα ήταν καταστροφικό για τη χώρα – ιδίως στο νέο διεθνές περιβάλλον που
είχε δημιουργήσει η 11η Σεπτεμβρίου. Η τρομοκρατική ενέργεια στο Ολυμπιακό
Χωριό – ξυπνώντας τις αναμνήσεις από τα όσα έγιναν στο Ολυμπιακό Χωριό του
Μονάχου το 1972 – θα ήταν «το άθροισμα όλων των φόβων» της κυβέρνησης Σημίτη.