Διαβάζω έξι τουρκικές εφημερίδες την ημέρα. Κόβω τα άρθρα που με ενδιαφέρουν
και τα βάζω σε φακέλους. Είκοσι δύο μήνες τώρα που είμαι εδώ, έχω αλλάξει
φακέλους με πολλές επικεφαλίδες. Ένας μόνο παραμένει πενιχρός και ισχνός: ο
φάκελος «Κυπριακό».


Κάνω έτσι και τον ξεφυλλίζω: κυρίως άρθρα των Μουμτάζ Σοϊσάλ και Ερόλ Μανίσαλι
(συμβούλων του Ραούφ Ντενκτάς) στην «Τζουμχουριέτ», κομμάτια καθαρά
ειδησεογραφικά και κάπου είκοσι αναλύσεις, μερικές εντελώς πρόσφατες από την
επίσκεψη στην κατεχόμενη Κύπρο του Ερντάλ Γκιουβέν της εφημερίδας «Ραντικάλ» -
αυτές οι τελευταίες, ξεχωριστές, λόγω της προσπάθειας που φαίνεται ότι ο
δημοσιογράφος κατέβαλε για να «καταλάβει» τι συμβαίνει εκεί.


Η είδηση για τις δημοτικές εκλογές που έγιναν στο ψευδοκράτος τον Ιούλιο και η
διακήρυξη των 176 τουρκοκυπριακών, μη κυβερνητικών, οργανώσεων του
Σεπτεμβρίου, βρίσκονται μόνο στα «ψιλά» και όχι σε όλες τις εφημερίδες -
αδύνατον να αντιληφθεί κανείς ότι η ουσία και των δύο είναι «αντικαθεστωτική».


Αναζητώ επισταμένως νέα για την κατάσταση της υγείας του Ραούφ Ντενκτάς. Χθες
(7/11) άκουσα, ξαφνικά, σε κάποιο τηλεοπτικό κανάλι, ότι ο ηγέτης των
Τουρκοκυπρίων θα επιστρέψει στην Κύπρο στις 14/11 και θα αρχίσει να εργάζεται
ομαλά από τις 18/11.


Μοναδικός πληροφοριοδότης των ΜΜΕ τις τελευταίες ημέρες στη συζήτηση «βελγικό
ή ελβετικό μοντέλο», ο Μουμτάζ Σοϊσάλ, ο οποίος φαίνεται να είναι περισσότερο
υπέρ του ελβετικού μοντέλου. Η τουρκοκυπριακή πλευρά σε όλη τη διάρκεια των
διαπραγματεύσεων μιλάει περί «ιδρυτικών κρατών», δηλαδή «κυρίαρχων στο πλαίσιο
ενός Συντάγματος», όπως συμβαίνει με τα ελβετικά καντόνια..., έγραφε στο άρθρο
του στη «Τζουμχουριέτ» (30/8/2002). «Το βελγικό μοντέλο βασίζεται στο ισχυρό
κεντρικό κράτος και την κοινή εκπροσώπηση στο εξωτερικό. Καλεί, σε τελική
ανάλυση, στη δημιουργία ομοσπονδίας, γι' αυτό πτοεί την Άγκυρα, που επιζητεί
συνομοσπονδία», γράφει στον μοναδικό από ό,τι μπόρεσα να παρακολουθήσω
«αντίλογο», ο Ερντάλ Γκιουβέν («Ραντικάλ», 7/11).


Είναι εύκολο, δεδομένης της «έκτασης» και του «βάθους» λειτουργίας της
δημοκρατίας στην Τουρκία, να μιλήσει κανείς για «συνωμοσίες», «λογοκρισία»,
ακόμη ακόμη και για την πολιτική γλώσσα των ΜΜΕ, «που συμπληρώνει όταν δεν
ταυτίζεται με την επίσημη καθεστωτική». Προτιμώ να σκέπτομαι ότι δημοσιογράφοι
και αναλυτές αδιαφορούν ή έχουν εναποθέσει το «εθνικό» αυτό θέμα στα χέρια του
κράτους.


Μια ακτίδα που είχε λάμψει τον Δεκέμβριο του 2001: ένας καταιγισμός
πληροφόρησης των τουρκικών ΜΜΕ (με τα δείπνα του Γλαύκου Κληρίδη και Ραούφ
Ντενκτάς) από την κατεχόμενη Κύπρο έσβησε γρήγορα, όχι χωρίς να αφήσει ίχνη:
έκτοτε, χρησιμοποιούνται ηπιότεροι όροι στις περιγραφές και τις ανταποκρίσεις.


Όμως, η θεμιτή ερώτηση «τι λέει η τουρκική κοινή γνώμη για το Κυπριακό»,
μπορεί ακόμη να απαντηθεί μόνο με μιαν άλλη «τι γνωρίζει η τουρκική κοινή
γνώμη για το Κυπριακό, ώστε να έχει άποψη;».

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από