Δρόμοι

Με ψήφους…

… 288 έναντι μιάς, οι Ρώσοι βουλευτές αποφάσισαν να μην παραδώσουν τα
πτώματα των Τσετσένων τρομοκρατών του θεάτρου της Μόσχας στους συγγενείς τους
και να μην αποκαλύψουν τον τόπο της ταφής τους. Πράγμα που μας θυμίζει τον
Αχοννάτεν, τον αιρετικό φαραώ του 14ου π.Χ. αιώνα. Τόση ήταν η αποστροφή των
συγχρόνων του για τον αυταρχισμό του, που φρόντισαν να σβήσουν τη μνήμη του
στους αιώνες των αιώνων. Κανένα ιστορικό στοιχείο δεν διασώθηκε γι’ αυτόν
στους κλασικούς χρόνους. Και πιθανότατα η Κλεοπάτρα, το πιο γνωστό μας όνομα
στην αρχαία Αίγυπτο, δεν είχε ακούσει ποτέ να γίνεται λόγος γι’ αυτόν.

Ο Αχοννάτεν…

… ήταν μάλλον τερατόμορφος – λένε πως έπασχε από το γενετικό σύνδρομο
Μάρφαν. Η αρχαία Αίγυπτος ήταν το καλύτερο μέρος για να πεθάνει κανείς. Μια
ολόκληρη βιομηχανία είχε για αντικείμενο την επιτάφιο λατρεία. Αυτήν ακριβώς ο
Αχοννάτεν επιχείρησε να ανατρέψει. Λογικό. Όποιος έχει ζήσει μια ζωή μέσα στην
ασχήμια φροντίζει να μη ζήσει και άλλη.

Με απόσταση…

… 3.500 χρόνια από την εποχή του Αχοννάτεν, οι σύγχρονοί μας αγωνίζονται να
διασώσουν τις αναμνήσεις τους. Η σύζυγος ή ο σύζυγος, που όσο ζούσε
εκτιμούσατε σαν «κόσμημα», μπορεί να γίνει τέτοιο, κυριολεκτικά, μετά θάνατον.
Δεν έχετε παρά να απευθυνθείτε στην εταιρεία Λάιφ Τζεμ του Σικάγου. Οι
τεχνικοί της παίρνουν τον άνθρακα από τα οστά του νεκρού κατά τη διαδικασία
της αποτέφρωσης και τον μετατρέπουν σε πολύτιμο λίθο για δαχτυλίδι ή
μενταγιόν. Τιμή πωλήσεως 22.000 δολάρια το καράτι. Έτσι, έστω μετά θάνατον, ο
σύντροφός σας μπορεί να πάρει τόση αξία όση ίσως δεν απέκτησε ποτέ όταν
βρισκόταν εν ζωή. Άραγε, με πόσα καράτια μπορεί να μετρηθεί ο γόος που από την
εποχή του Ομήρου μέχρι σήμερα συνοδεύει τις ψυχές μαζί με τον ψυχοπομπό Ερμή;

Κύθνος 2002 μ.Χ….

… Ο οικισμός είναι κατεστραμμένος, μόνο τα ερείπια από κάτι χτιστά καλύβια
και λίθινα εργαλεία – ψαράδες έζησαν πάνω στο κύμα, την προϊστορική εποχή,
γύρω στο 8000 π.Χ. Ίσως η σκαπάνη του Πανεπιστημίου του Αιγαίου ανακάλυψε εκεί
τον αρχαιότερο αιγαιακό οικισμό. Οι αρχαίοι κάτοικοί του ήταν φτωχοί, όπως και
τα ευρήματα. Μονάχα απομεινάρια τροφής, σαλιγκάρια, πεταλίδες, ψαροκόκαλα και
λίθινα εργαλεία από πυριτόλιθο και οψιανό. Πουθενά ίχνη από έργα τέχνης. Μα
εκεί που σκάλιζε η σκαπάνη αποκάλυψε κάτι αξιοπρόσεκτο. Εκείνοι οι ψαράδες
έθαβαν τους νεκρούς τους μέσα στα σπίτια τους. Κάτω από τα λίθινα δάπεδα των
καλυβιών βρέθηκαν οστά παιδιών – σαν να μην μπορούσαν να τα αποχωριστούν από
κοντά τους. Δεν είναι τυχαίο που σε αυτά τα ίδια χώματα, που βρέχει η ίδια
θάλασσα, 7.500 χρόνια αργότερα, έβαλε ο Σοφοκλής το σεβαστικό χέρι της
Αντιγόνης να αναπαύσει την ψυχή του Πολυνείκη.