Της μεταρσίωσης

Εβγκένι Μιρόνοφ

Είχα την τύχη να «γευτώ» την υποκριτική αυτού του σπουδαίου ηθοποιού που
λέγεται Εβγκένι Μιρόνοφ – και για τον οποίο έγραφα χθες – και στις δυο
παραστάσεις του «Γλάρου» του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας που δόθηκαν στη
Θεσσαλονίκη. Αν θαύμασα την υποκριτική δεξιότητά του; Ε, μα, βέβαια. Αλλά πριν
την θαυμάσω, συγκινήθηκα. Γιατί ο τριανταπεντάχρονος σήμερα ηθοποιός, τέκνο
της Μεγάλης του Ρωσικού Γένους Υποκριτικής Σχολής, πάνω απ’ όλα έχει την
ικανότητα να σε κάνει να ταυτιστείς μαζί του, να σε συγκινήσει, να σε
«διαλύσει». Και δεν εννοώ να «κλέψει» τη συγκίνησή σου. «Βουλιάζει» στον ρόλο,
μεταρσιώνεται, απογειώνεται. «Μιλάει» με την κίνησή του, με το σώμα του.
«Μίλαγε» ως και με την πλάτη στις σκηνές που έπαιζε πλάτη. Δυο – τρία λεπτά
στη σκηνή και μου ύγραινε τα μάτια. Αλήθεια, ποιος θα μας φέρει τον Εβγκένι
Μιρόνοφ πάλι; Μήπως η Πολιτιστική Ολυμπιάδα; Αξίζει τον κόπο.