ΕΒΓΚΕΝΙ ΜΙΡΟΝΟΦ Από τον Τσέχωφ στον Ρέι Κούνιν

Εβγκένι Μιρόνοφ το όνομα αυτού. Όχι άγνωστος στους ελληνικούς θεατρικούς
κύκλους. Ήταν ο Άμλετ του Πέτερ Στάιν όταν ο διάσημος Γερμανός έκανε την
τραγωδία του Σαίξπηρ στη Μόσχα, με σκηνικά και κοστούμια του δικού μας Διονύση
Φωτόπουλου. Ήταν ο Ορέστης του Πέτερ Στάιν στη ρωσική εκδοχή της «Ορέστειας»
του Αισχύλου και τον έχω δει – τον έχουμε δει – στην Επίδαυρο και τον έχω
θαυμάσει – παιδί ήταν ακόμη τότε.

Τώρα τον είδα στη Θεσσαλονίκη, στον «Γλάρο» του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας.
Και τώρα κατάλαβα. Το μέγεθος του ηθοποιού. Ένα φρέσκο εικοσιπεντάχρονο παιδί
που μοιάζει δεκαοκτάχρονο ήταν ο Εβγκένι Μιρόνοφ της πρώτης πράξης· φωτεινό,
ακτινοβόλο, με ενέργεια παλλόμενη. Ένας άντρας ακαθόριστης ηλικίας που έμοιαζε
σαραντάρης, «μαδημένος», «στεγνωμένος», αδιάφορος, με την ενέργειά του χαμένη
– ένας νεκρός χωρίς τάφο που σύντομα θα τον βρει κι αυτόν, μόνος του, με το
όπλο του – ήταν ο Τρέπλιεφ της τέταρτης πράξης. Ο ίδιος ηθοποιός! Μη
φανταστείτε «τρικ» και «μεταμφιέσεις». Μόνο με εσωτερικές διεργασίες έφτανε
εκεί.

Στο καμαρίνι του συνάντησα έναν πρόσχαρο, πολύ ζωντανό νέο άνθρωπο, με
χιούμορ, λεπτό, ξανθό, με γαλανά μάτια, μέτριο στο ύψος, με μπλου τζιν και ένα
τοστ στο χέρι. Και έμαθα ότι έχει παίξει ακόμα – «είμαι πολύ τυχερός», έλεγε –
«Αδελφούς Καραμάζοφ», αλλά και στον «Μπορίς Γκοντούνοφ» που σκηνοθέτησε ο
διάσημος Βρετανός σκηνοθέτης Ντέκλαν Ντόνελαν, ο οποίος έχει γίνει τακτικός
στη Ρωσία τα τελευταία χρόνια – μια παράσταση που περιοδεύει στην Ευρώπη – και
ότι παίζει τον πρίγκιπα Μίσκιν – μοιάζει ιδεώδης για τον ρόλο -στην καινούργια
ρωσική κινηματογραφική μεταφορά του «Ηλίθιου» του Ντοστογιέφσκι. Και ότι
έφευγε την επομένη για τη Μόσχα όπου έπαιζε στο Θέατρο Τέχνης, αυτός, ο
Τρέπλιεφ και ο Άμλετ και ο Ορέστης, Ρέι Κούνιν! Την κωμωδία του πασίγνωστου,
πολυπαιγμένου και εδώ από τους κωμικούς μας, Άγγλου φαρσαδόρου «Νούμερο 13».