ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η «αλλεργία» στη δημοκρατία…

Αρχίζω να ανησυχώ – και ελαφρά να ανατριχιάζω. Κι ας με διαβεβαιώνουν –
επώνυμοι πολιτικοί και αναλυτές από τηλεοράσεως και ραδιοφώνου – ότι το
φαινόμενο της ακροδεξιάς (με ή χωρίς εισαγωγικά) είναι περαστικό για την
Ελλάδα.

Ο δεκατριάχρονος Νέαρχος, κολλητός φίλος του γιου μου, ένα λεπτό, καλοσυνάτο
παιδί με γυαλάκια, από καλή οικογένεια, μου «εξηγεί» φυσικότατα γιατί
υποστηρίζει αυτό το συνονθύλευμα «λαϊκού» εθνικισμού και «χριστιανικής»
πολιτικής. Και η δεκαπεντάχρονη αδελφή του, πρώτη μαθήτρια και πολύ καλό
μυαλό, μου θέτει θαρρετά τα αφοπλιστικά ερωτήματα: «Και σε τι ωφέλησε η πολλή
δημοκρατία; Παιδεία είναι αυτή; Κοινωνία είναι αυτή;».

«Οι αριστεροί έχουν γίνει οι “‘Πόντιοι” των σημερινών φοιτητών», μου λέει ο
νεαρός λέκτωρ της Οικονομίας, «και κυκλοφορούν στις Σχολές διάφορα “‘αστεία”
γι’ αυτούς». Στους πίνακες των σχολείων και των Πανεπιστημίων γράφονται
συνθήματα εναντίον τους, τα οποία μερικές φορές φθάνουν να είναι
αποτροπιαστικά («ο καλός αριστερός γίνεται καλό σαπούνι» και άλλα τέτοια
συμπαθητικά).

«Σήμερα είναι “ιν” να είσαι αντικαπνιστής, αλλεργικός (δείχνει, ξέρεις,
ευαισθησία και διαφοροποίηση) και… ακροδεξιός!», με πληροφορεί σοβαρότατα ο
τριαντάρης συνάδελφος. «Ο νέος που φοράει σήμερα τα πολύ ξεβαμμένα τζιν είναι
και λίγο φασίστας. Όπως στη δική μου εποχή ήταν “ιν” να είσαι απολιτικός».

Ναι, φαίνεται ότι η ακροδεξιά, ο κάπως «λάιτ» φασισμός, ο νεοναζισμός τελικά –
κι ας μην το ονομάζει καθαρά κανείς έτσι – είναι μόδα. Μήπως, όμως, η
«αλλεργία» στη δημοκρατία είναι πιο επικίνδυνη μόδα από εκείνη της…
αλλεργίας στη γύρη των λουλουδιών;