[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ας ταξιδέψουμε για λίγο στο μέλλον. Το εγγύς μέλλον. Χρόνος: Φεβρουάριος ή
Μάρτιος του 2003. Δεν είναι πολύ μακριά. Τόπος: Δικαστική αίθουσα των Φυλακών
Κορυδαλλού. Η διαδρομή αυτή μάλλον θα μας ταλαιπωρήσει, αλλά τι να κάνουμε…
Άρχεται η συνεδρίαση. Στο εδώλιο οι (ας μη διακινδυνεύσουμε από τώρα πρόβλεψη
αριθμού) κατηγορούμενοι για τη συγκρότηση και την εγκληματική δράση της 17Ν.
Στην έδρα ο πρόεδρος Εφετών, δύο εφέτες, ο εισαγγελέας Εφετών και ο
γραμματέας. Τους ζηλεύουμε; Ίσως μετά το πέρας της διαδικασίας. Αλλά κατά τη
διάρκεια… Με μια δικογραφία χιλιάδων σελίδων, με απολογίες ποικίλης ύλης, με
πολιτικές διακηρύξεις δίκην απολογιών, με ενστάσεις επί ενστάσεων εκ μέρους
των δικηγόρων, των οποίων ο αριθμός θα είναι κάθε άλλο παρά ασήμαντος, με
ευρήματα που θα επιχειρήσουν να αμφισβητήσουν οι κατηγορούμενοι… Και, με ένα
πρόσωπο – τον Σάββα Ξηρό – που θα επιχειρήσει να εμφανιστεί ως σούπερμαν, ως ο
μοναδικός φυσικός αυτουργός όλων των εγκληματικών πράξεων (δολοφονίες,
ληστείες, βομβιστικές επιθέσεις, κλοπές κ.λπ.) της οργάνωσης φάντασμα, όπως τη
χαρακτηρίζαμε τόσα χρόνια. Λίγους μήνες νωρίτερα, όταν οι ομολογίες των
κατηγορουμένων γέμιζαν σελίδες εφημερίδων, αφήνοντας άναυδη την κοινή γνώμη με
την περιγραφή της τρομοκρατικής δράσης της 17Ν λες και ήταν μια βόλτα
αναψυχής, όλοι πιστέψαμε πως η δίκη θα ήταν απλή υπόθεση. Πως μόνο η
αναγνώριση των ελαφρυντικών θα βασάνιζε λίγο τους δικαστές. Δεν είναι και τόσο
εύκολο να εξαντλείς την επιείκειά σου σε τέτοιους εγκληματίες, έστω κι αν ο
νόμος τούς το έχει υποσχεθεί. Μας ξεγέλασαν. Όπως κορόιδευαν επί 27 χρόνια
πολιτεία και κοινωνία, κάτω από τη μύτη των οποίων σκότωναν, λήστευαν,
έκαιγαν… Και έφευγαν με το λεωφορείο. Μας άφησαν για αρκετό διάστημα να
ζήσουμε στην πλάνη μας, να προσπαθούμε να εξηγήσουμε γιατί παραδόθηκαν
αμαχητί. Ακέφαλοι, με τον μεγάλο αρχηγό άφαντο (ο άλλος δεν έπαιζε πλέον
κανένα ρόλο), φαίνεται πως είχαν χάσει τον προσανατολισμό τους. Η παράδοση του
Κουφοντίνα έδωσε το σύνθημα. Αξιοπρέπεια σύντροφοι! Κι έφεραν τα πάνω κάτω.
Έτσι, για να ταλαιπωρήσουν τους δικαστές. Να τους κάνουν να νοσταλγήσουν τους ενόρκους…