ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τριήμερο επί… χάρτου

Λίγο πριν έρθει ένα τριήμερο νιώθω σαν στρατιώτης που ετοιμάζεται για
εκστρατεία. Στην αρχή γίνεται η ανίχνευση του εδάφους. Οι επιλογές τη Δευτέρα
φαίνονται ατελείωτες. Εκδρομή στο χωριό / νησί / ή βουνό;

Βάζω κάτω τους χάρτες και κάνω σενάρια: με πλοίο πας εκεί. Με αυτοκίνητο
αλλού. Οι θέσεις στο αεροπλάνο είναι ήδη κλεισμένες.

Όλα τα σχέδια καταστρώνονται στο γραφείο. Πρόκειται για ένα μικρό δωμάτιο, «ο
τάφος του Ινδού» όπως το αποκαλεί η φίλη μου η Κάτια, όπου χωράει μόνο ένα
γραφείο, μια καρέκλα κι εγώ.

Εκεί υπάρχει και ο κρυμμένος θησαυρός. Ένα κουτί γεμάτο ιλουστρασιόν σελίδες
με φωτογραφίες από ταξίδια και ταξιδιωτικά κείμενα. Με πληροφορίες για διάφορα
ξενοδοχεία που μοιάζουν σαν το σπίτι του Χανς και της Γκρέτελ, και άλλα που
σου υπόσχονται ότι μόλις περάσεις το κατώφλι τους, θα πάθεις κάτι σαν
(ευτυχισμένη) αμνησία.

Μετά διαβάζω στα ψιλά γραμματάκια το κόστος της αμνησίας και τα ιλουστρασιόν
φυλλάδια ξαναμπαίνουν στο κουτί.

Την Τετάρτη μπαίνει σε εφαρμογή το «πλάν Β». Εκδρομή σε σπίτι φίλων / γονιών /
συγγενών κ.λπ. Αλλά πόσο πραγματικά μπορείς να «αποδράσεις» όταν η μαμά σου σε
κολλήσει στον τοίχο με τα γνωστά αμείλικτα ερωτήματα (μην τα ξαναλέμε τώρα,
είναι χιλιογραμμένα) ή οι φίλοι καλέσουν κι άλλους φίλους και στο τέλος
καταλήγεις σαν επισκέπτης που κάθεται μεταξύ αγνώστων σε σαλονάκι Λουί Κενζ
περιμένοντας τον δίσκο με τα φοντάν;

Την Παρασκευή το πρωί υπάρχει μια ακόμα κρυφή ελπίδα. Για βόλτες στην πόλη,
συναντήσεις με φίλους που έχω καιρό να δω και μικροδουλειές που συνέχεια
αναβάλλονται.

Το πρωινό του Σαββάτου η εκστρατεία επί χάρτου έχει τελειώσει. Σε ένα μήνα
αρχίζει ο πόλεμος των Χριστουγέννων.