Φοβούνται για τα παιδιά

«Νιώθω σαν φυλακισμένη. Οι γονείς μου δεν με αφήνουν να βγαίνω έξω. Στο
σχολείο, είμαστε διαρκώς περιορισμένοι. Οι καθηγητές μάς φωνάζουν γιατί
κάνουμε, λέει, φασαρία. Δεν καταλαβαίνουν πόσο δύσκολα είναι όλα αυτά για
εμάς». Χάνα Μάθιους, μαθήτρια από το Μέριλαντ.

Στενή παρακολούθηση. Τα παιδιά στην Ουάσιγκτον επαναστατούν ζητώντας πίσω την καθημερινότητά τους

Έπειτα από διήμερη διακοπή, τα σχολεία άνοιξαν και πάλι χθες στην Ουάσιγκτον,
με ισχυρή αστυνομική παρουσία. Ακόμη πιο ισχυρός, ωστόσο, έμοιαζε ο φόβος του
ελεύθερου σκοπευτή. «Τα παιδιά σας δεν είναι ασφαλή πουθενά, ποτέ», έγραψε
στην επιστολή που άφησε το Σάββατο στον τόπο της προτελευταίας του επίθεσης,
στην ίδια επιστολή με την οποία ζήτησε, όπως φημολογείται, δέκα εκατομμύρια
δολάρια προκειμένου να σταματήσει να σκοτώνει. Μια ανάλογη επιστολή φέρεται να
άφησε και την Τρίτη, στην περιοχή όπου πυροβόλησε και σκότωσε έναν οδηγό
λεωφορείου ­ το 13ο κατά σειρά θύμα του. Από το βράδυ της Κυριακής, ο
αστυνομικός διευθυντής της Κομητείας του Μοντγκόμερι, Τσαρλς Μους, εμφανίζεται
ανά τακτά χρονικά διαστήματα στην τηλεόραση. Το μοτίβο είναι κάθε φορά το
ίδιο: «Επικοινώνησε μαζί μας. Μπορούμε να βρούμε μια λύση». Ο ελεύθερος
σκοπευτής, όμως, μοιάζει να παίζει με την αστυνομία, την οποία και κατηγόρησε
ως «ανίκανη», όπως η γάτα με το ποντίκι – χρησιμοποιώντας ως όπλο τους
πολίτες.

Μέσα σε αυτό το νοσηρό κλίμα, τα μέσα ενημέρωσης επιστρατεύουν ανθρώπους
εξοικειωμένους με τη βία, συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων,
(μεταμελημένους) κατά συρροή δολοφόνους, ακόμα και συγγενείς δολοφόνων που
συνέβαλαν στη σύλληψή τους, προκειμένου να περάσουν, ο καθένας ανάλογα με την
ιδιότητά του, ένα μήνυμα.

Οι απόψεις

«Δεν θέλουμε να αγοράζουμε βενζίνη», έγραφε χθες η Πατρίσια Κόρνγουελ, η
διάσημη συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων, στους «New York Times». «Δεν
θέλουμε να στέλνουμε τα παιδιά μας στο σχολείο. Δεν θέλουμε να ψωνίζουμε.
Ζαρώνουμε από φόβο πίσω από τον βρυχηθμό κάθε επιβατικού αεροσκάφους που πετά
σε χαμηλό ύψος. Σκεφτόμαστε “λογικά” – δεν μας χρειάζεται τίποτα αυτή τη
στιγμή. Τα καινούργια ρούχα μπορεί να περιμένουν. Το δείπνο στο αγαπημένο μας
εστιατόριο δεν είναι και απαραίτητο. Ας μην πάμε πουθενά. Ας ξεχάσουμε κάθε
δραστηριότητα που απαιτεί μετακίνηση. Ο φόβος δημιουργεί φόβο. Και όσο
περισσότερο φοβόμαστε τόσο περισσότερο δημιουργούμε φόβο έως ότου έλθει η μέρα
– και θα έλθει – που δεν θα χρειαζόμαστε κανέναν άλλο για να καταστρέψουμε τη
ζωή μας».

«Νομίζω ότι νιώθω τον θυμό, τη λύσσα αυτού του ανθρώπου απέναντι στις δυνάμεις
της τάξης», έγραψε ο Ντέιβιντ Μπέρκοβιτς, ένας διαβόητος κατά συρροή δολοφόνος
των ΗΠΑ, γνωστός και ως «Υιός του Σαμ» από τα μηνύματα που άφηνε, στην
επιστολή που έστειλε από τη φυλακή στη Ρίτα Κρόσμπι, δημοσιογράφο του
τηλεοπτικού σταθμού Fox News κατόπιν δικής της παράκλησης. «Δεν είμαι σίγουρος
αν πρόκειται για έναν ή δύο ανθρώπους, αν πρόκειται για κάποιον ψυχοπαθή ή για
κάποιον τρομοκράτη ή ακόμη κάποιον Αμερικανό τρομοκράτη όπως ο Τίμοθι ΜακΒέι.
Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να πάψει να σκοτώνει αθώους ανθρώπους. Ας ελπίσουμε
ότι σύντομα θα συλληφθεί και όλα αυτά θα τελειώσουν».

«Αν πρόκειται για κάποιον που αγαπάς, καταλαβαίνω ότι είναι μια επώδυνη στιγμή
για σένα, σαν ζωντανός εφιάλτης, όπως ήταν και για εμάς», δήλωσε χθες ο
Ντέιβιντ Κακζίνσκι, ο αδελφός του Unabomber Θίοντορ Κακζίνσκι, στην εκπομπή
«Today» του τηλεοπτικού δικτύου NBC. «Από την άλλη πλευρά, πρέπει να
καταλάβεις ότι υπάρχουν 13 οικογένειες που έχουν καταστραφεί από όσα έχουν
συμβεί. Πρέπει να τις σκεφτείς». Ήταν η έκκληση που απηύθυνε στους οικείους
του ελεύθερου σκοπευτή να τον καταδώσουν, όπως είχε κάνει και ο ίδιος με τον
αδελφό του.

Το χιούμορ

Προς το παρόν, πάντως, τα παιδιά, όπως η Χάνα Μάθιους, επαναστατούν ζητώντας
πίσω την καθημερινότητά τους. Και οι γονείς νιώθουν ανήμποροι να τα
προστατεύσουν. «Δεν έχω ξαναδεί ποτέ τόση ένταση και πανικό στην πρωτεύουσα»,
έγραψε ο Μαρκ Τζάφρι από το Φέαρφαξ της Βιρτζίνιας σε ηλεκτρονικό του μήνυμα
προς το BBC. «Αποδεικνύει ότι πολεμάμε έναν εχθρό μέσα στο σκοτάδι». Κάποιοι
αρνούνται να υποκύψουν στον φόβο: «Αντί να με εμποδίσουν να ζήσω τη ζωή μου,
οι επιθέσεις αυτές με έχουν γεμίσει με πείσμα». Και άλλοι αναζητούν καταφύγιο
στο χιούμορ: «Χαίρομαι που βλέπω ότι βρέχει σήμερα. Διότι θα νιώθω λιγότερο
ηλίθιος καθώς θα διασχίζω τρέχοντας το πάρκινγκ».