ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ο στίχος και τα δάκρυα

Κάθε φορά που πιάνω κρεμμύδια στα χέρια μου για να τα κόψω, τους πετάω το
γάντι. Δεν θα με κάνετε τώρα να κλάψω, σκέφτομαι και μετέρχομαι διάφορα κόλπα,
τα βάζω σε νερό, τα αλατίζω, ανοίγω το παράθυρο κ.λπ. Όμως εκείνα κάθε φορά
νικούν, με πιάνουν τα δάκρυα και σε λίγο φέρνουν λυγμούς, οπότε μοιραία
θυμάμαι τον Καρυωτάκη. «Θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται καθώς να
καθαρίζουνε κρεμμύδια», λέει στην «Πρέβεζα», και αναρωτιέμαι πάντα αν είχε
ποτέ του καθαρίσει κρεμμύδια. Τα κρεμμύδια της διαδεδομένης μαγειρικής, αυτά
που νοστιμίζουν μεν διακριτικά και φτηνά το κάθε πιάτο, τα ταπεινά κρεμμύδια
που όμως απαιτούν αυτήν τη σωματική θυσία, δεν συμβολίζουν, με τα δάκρυα που
προκαλούν, όλο τον μόχθο και τη συγκέντρωση, την επιμέλεια και την επανάληψη
που χρειάζεται η αγάπη για να περάσει στη ζωή, να πάρει θέση στην
καθημερινότητα; Δεν έχουν αυταπάρνηση τα κρεμμύδια, δεν απορροφούν παραπανήσια
διάθεση προσφοράς, όταν παράγουν τόσο δάκρυ, αδιακρίτως σε γυναίκες
παραδοσιακές και σε μοντέρνες; Σ’ αυτές που παριστάνουν τις απαθείς και δεν θα
ήθελαν όποτε το θέλει η φύση να κλαίνε, σ’ αυτές που μαγειρεύουν σαν να
χορεύουν, όπως τις δείχνουν οι διαφημίσεις τουλάχιστον, και να ‘χουν τα
κρεμμύδια να τις καθηλώνουν στην αρχαία υποταγή των αθέλητων δακρύων; Δεν θα
είχε καθαρίσει ποτέ κρεμμύδια, συμπεραίνω, ο Καρυωτάκης, καθώς σκουπίζω τα
ακατάσχετα δάκρυα. Όμως τώρα που βρέθηκε το ένζυμο του κρεμμυδιού που προκαλεί
τα δάκρυα και θα καταπολεμηθεί γενετικά, ανησυχώ πλέον για τον ίδιο τον στίχο.
Όταν κανένας πια δεν θα κλαίει καθαρίζοντας κρεμμύδια, τι νόημα θα έχει η
καρυωτακική αμφισβήτηση;