ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δυο φορές Έλληνας

Η πιο γλυκιά στιγμή για έναν ετεροδημότη είναι όταν πάει στο καφενείο.
Δυστυχώς, αυτήν τη φορά ο καφές ήταν φαρμάκι και βιάζομαι να εξηγήσω το γιατί.
Το πρώτο αφελέστατο «μα, γιατί;» το ξεστόμισα ελόγου μου όταν ο φίλος που
πίναμε μαζί καφέ μού είπε ότι, αυτός ειδικά, αύριο δεν θα ψηφίσει. Ξέχασα να
σας πω ότι ο άνθρωπος έχει πιστοποιητικό γεννήσεως με σφραγίδα της FYROM, αλλά
και ποιος Καλαματιανός το θυμάται έπειτα από δεκαέξι χρόνια συναναστροφής με
τον «μέσα σε όλα» Τζέρι… Φορτώθηκα την ενοχή κι άφησα stand by το υπουργείο
Εσωτερικών και τις πομπές του. Εκεί, στην κεντρική πλατεία, με φόντο τα
τελευταία προεκλογικά πηγαδάκια έβαλα κάτω τον Τζέρι και του ζήτησα να μου
δώσει στοιχεία βάσει των οποίων η δημοκρατία μας φυλάγεται από τον ίδιον αλλά
όχι και από τα χρήματα που της καταβάλει ως φορολογούμενος. Παντρεμένος εδώ
και δεκατέσσερα χρόνια με συμπατριώτισσά μας επιτυχημένη επαγγελματία, με μια
κόρη στο Γυμνάσιο, στέλεχος και ο ίδιος σε μια από τις ανθηρότερες τοπικές
επιχειρήσεις κι όμως… Και οι τρεις αιτήσεις του Ιλιέβσκι Ντίτσκο – Τζέρι
κατά κόσμον – για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας απερρίφθησαν χωρίς
εξήγηση.

Το 1992, τον πέμπτο χρόνο της παραμονής του, τού ζητήθηκε να επανέλθει σε τρία
χρόνια. Το ’95 τα χαρτιά του σκόνταψαν στον απόηχο των συλλαλητηρίων του
Παπαθεμελή, το ’97 το ξαναεπιχείρησε κι ακόμη περιμένει… Δεν είναι τόσο που
συμπατριώτες του ποδοσφαιριστές έγιναν ανάρπαστοι από την ελληνική πολιτεία.
Το χειρότερο είναι που ο Τζέρι, έχοντας φτιάξει τις άμυνές του, ζούσε χρόνια
χωρίς παράπονο και βρέθηκα εγώ η ανόητη να του τα σκαλίσω.