ο υποψήφιος ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ Μια δουλειά για γερά νεύρα

«Όταν ακούω έναν νέο να λέει ότι θέλει να γίνει δημοσιογράφος, το πρώτο
που τον ρωτώ είναι γιατί; Κι αυτό γιατί θέλω να δω πόσο αποφασισμένος είναι να
περάσει… δύσκολα τα πρώτα – τουλάχιστον – χρόνια στο επάγγελμα».

Ο Νίκος Χατζηνικολάου, διακεκριμένος δημοσιογράφος, γενικός διευθυντής
Ειδήσεων και Ενημέρωσης του MEGA, μιλώντας τη σκληρή γλώσσα της αλήθειας, όπως
συνηθίζει πάντοτε, προειδοποιεί κάθε ενδιαφερόμενο για τον επαγγελματικό χώρο
της δημοσιογραφίας, ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου, μα καθόλου ρόδινα

«Οι συνθήκες είναι πάρα πολύ δύσκολες, πάρα πολύ “άγριες”, ιδιαίτερα τα πρώτα
δυο τρία χρόνια μέχρι ο νέος δημοσιογράφος να σταθεί καλά στα πόδια του» λέει
ο κ. Χατζηνικολάου. «Για να μπει σ’ αυτό το επάγγελμα κάθε νέος, κάθε
νέα, πρέπει να έχει υπόψη του ότι θα χρειαστεί να ανοίξει δύο πόρτες:

– Η πρώτη πόρτα τον εισάγει στον χώρο γενικώς, όπου θα πρέπει να βρει μιαν
επαγγελματική θέση, πράγμα που δεν είναι εύκολο στις μέρες μας. Βρισκόμαστε σε
μια χρονική περίοδο, που τόσο στα ηλεκτρονικά μέσα όσο και στις εφημερίδες
γίνονται απολύσεις, παρατηρείται δυσκολία στις προσλήψεις και γενικότερα δεν
ζούμε πλέον τη “δημοσιογραφική άνοιξη” – αν μπορούμε να το πούμε έτσι – που
ζούσαμε πριν από μερικά χρόνια. Κατά συνέπεια, αν στο παρελθόν η πρώτη αυτή
πόρτα άνοιγε με ένα… φύσημα, τώρα για να ανοίξει χρειάζεται πολύ γερή ώθηση.

– Η δεύτερη πόρτα τον εισάγει στον ειδικότερο εκείνο χώρο, όπου θα πρέπει να
αποδείξει ότι αξίζει την καρέκλα στην οποία έχει καθήσει ή το μικρόφωνο το
οποίο κρατά. Το άνοιγμα δε αυτής της δεύτερης πόρτας, εκτός από γερή ώθηση,
απαιτεί και ταχύτητα, γιατί η πίεση από τους νέους, που θέλουν να μπουν στο
επάγγελμα, είναι πολύ μεγάλη».

Κάθε πόρτα όμως έχει και τα κλειδιά της, τα οποία στην προκειμένη περίπτωση,
κατά τον κ. Χατζηνικολάου, είναι τέσσερα – το… μάτι, τα… ελληνικά, η…
τρέλα και η αντοχή: «Ο ενδιαφερόμενος για το επάγγελμα πρέπει να έχει
κατ΄αρχήν “πεινασμένο” μάτι, μάτι τσακαλιού, να μην κοιτάζει, να μην
παρακολουθεί απλά και μόνο με τα μάτια του τα γεγονότα, αλλά να βλέπει μέσα
και πίσω απ’ αυτά. Το μάτι του να μπορεί να διακρίνει, να ανιχνεύει ό,τι οι
άλλοι δεν μπορούν να δουν.

Μετά πρέπει να γράφει και να μιλάει καλά ελληνικά – πράγμα που γίνεται όλο και
πιο σπάνιο όσο περνάνε τα χρόνια – για να μπορεί να μεταδώσει, να μεταφέρει με
τρόπο όσο το δυνατόν περισσότερο άμεσο και εύληπτο, τα όσα συνέλεξε το
“αετίσιο” μάτι του.

«Τρέλα»

Πρέπει ακόμη να υπάρχει ένας χώρος με τον οποίο να έχει “τρέλα”. Αυτός μπορεί
για παράδειγμα να είναι ο χώρος της πολιτικής ή της παιδείας ή του πολιτισμού.
Πρέπει, είναι απαραίτητο, τον χώρο που καλύπτει να τον αγαπάει ο
δημοσιογράφος. Η αγάπη αυτή γίνεται κίνητρο στη δουλειά του. Παρέχει στον
δημοσιογράφο ένα σημαντικό συγκριτικό πλεονέκτημα σε σχέση με κάποιον άλλο
συνάδελφό του, που είναι για τον συγκεκριμένο χώρο αδιάφορος, γιατί ο πρώτος
έχει την έφεση να ψάξει ακόμη περισσότερο και βαθύτερα από τις πληροφορίες
κοινής λήψεως, έχει τη διάθεση να αναζητήσει το κάτι παραπάνω, που θα συμβάλει
στην επαγγελματική του καταξίωση. Είναι όμως και κάτι ακόμη. Ο δημοσιογράφος
που καλύπτει έναν χώρο που αγαπάει μπορούμε να ισχυρισθούμε κατά κάποιον τρόπο
ότι “περνάει καλύτερα”, καθώς στην ουσία συνδυάζει επάγγελμα και… χόμπι.

Πρέπει, τέλος, ο ενδιαφερόμενος να γίνει δημοσιογράφος, να έχει αντοχές, με
ό,τι μπορεί να περιλάβει η έννοια της λέξης αυτής: αντοχές οργανικές, αντοχές
ψυχικές, γερά πόδια και κυρίως γερά νεύρα».

Μελέτη

Εκτός από γερά νεύρα όμως, ο υποψήφιος δημοσιογράφος πρέπει να περάσει και από
το στάδιο της πολύ «γερής» μελέτης, προκειμένου να εισαχθεί σε ένα από τα τρία
Τμήματα Δημοσιογραφίας, που λειτουργούν στα Πανεπιστήμια της Αθήνας, της
Θεσσαλονίκης και στο Πάντειο. Ο συναγωνισμός είναι μεγάλος και χρειάζονται
αρκετά μόρια, με αποτέλεσμα αρκετοί να μένουν εκτός.

Γι’ αυτούς υπάρχουν και οι ιδιωτικές Σχολές Δημοσιογραφίας, αρκετές από τις
οποίες προϋπήρχαν των πανεπιστημιακών Τμημάτων. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση,
ο κ. Χατζηνικολάου εκφράζει την άποψη ότι ορισμένες από αυτές λειτουργούν πολύ
καλά, διευκρινίζοντας όμως ότι «καθώς συνεργάζομαι με μια από αυτές δεν θα
ήταν σωστό να ονοματίσω».

Πέρα όμως και πάνω από τις σπουδές, το πραγματικό σχολείο δημοσιογραφίας, για
τον κ. Χατζηνικολάου, είναι η εφημερίδα. Έχοντας ξεκινήσει ο ίδιος την
επαγγελματική του πορεία πριν από είκοσι χρόνια από τη «Μεσημβρινή», ως βοηθός
εκπαιδευτικού συντάκτη και αργότερα ως συντάκτης νεολαίας, παρακολουθώντας
τότε το υφυπουργείο Νέας Γενιάς, το λέει ρητώς και κατηγορηματικώς: «Αν ένας
νέος, που ξεκινάει τώρα, ζητήσει τη γνώμη μου για το αν θα πρέπει αρχικώς να
αναζητήσει δουλειά σε τηλεοπτικό ή ραδιοφωνικό σταθμό ή σε εφημερίδα, θα του
έλεγα ανεπιφύλακτα να επιδιώξει να αρχίσει την καριέρα του από μια εφημερίδα,
τελεία και παύλα».