Ένα… Φιατάκι που έγινε 4×4!

Η Φώφη Γεννηματά δεν κέρδισε απλά την Υπερνομαρχία Αθηνών – Πειραιώς.
Κέρδισε για το ΠΑΣΟΚ μία πολύ σημαντική μάχη εντυπώσεων, σε μία αναμέτρηση που
είχε μετατραπεί από όλες τις πλευρές σε επίκεντρο αυτής της εκλογικής μάχης.
Σε μία αναμέτρηση που φαινόταν χαμένη για το κυβερνών κόμμα στις αρχές του
περασμένου καλοκαιριού, πριν η Ν.Δ. προχωρήσει στην επιλογή της υποψηφιότητας
Τζαννετάκου.

Φώφη Γεννηματά: Δεν νίκησε η Φώφη Γεννηματά τον Γιάννη Τζαννετάκο. Νίκησε ο καλύτερος συνδυασμός και επικυρώθηκε το πιο ρεαλιστικό πρόγραμμα. Κι αυτό που πρέπει να κάνουμε πράξη είναι να νικήσει η Τοπική Αυτοδιοίκηση

Στο ΠΑΣΟΚ η πίστη στη νίκη άρχισε να μεγαλώνει όταν ο κ. Κ. Σημίτης πήρε την
πρωτοβουλία να βάλει στην άκρη όλες τις άλλες «πράσινες» υποψηφιότητες και να
προτείνει «στην κόρη του Γιώργου» (Γεννηματά) να αναλάβει τη δύσκολη έως
αδύνατη, όπως φαινόταν τότε, αποστολή να «κοντράρει» τη Νέα Δημοκρατία στη
μεγαλύτερη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση της χώρας. Στο Μέγαρο Μαξίμου γνώριζαν από
νωρίς ότι μία ενδεχόμενη ήττα στην Υπερνομαρχία θα καθιστούσε συντριπτικές
υπέρ της Ν.Δ. τις εντυπώσεις από τις νομαρχιακές εκλογές, πράγμα που θα είχε
καταλυτικές επιπτώσεις στο πολιτικό σκηνικό. Το «σύνδρομο Γκουτιέρες» ήταν επί
θύραις, όταν ο Πρωθυπουργός τηλεφωνούσε στην κ. Φώφη Γεννηματά, χωρίς να
γνωρίζει αν υπήρχε ενδιαφέρον από την πλευρά της.

Η κ. Γεννηματά δεν σκέφθηκε ούτε στιγμή να πει «όχι» – είπε αμέσως το, όπως
αποδείχθηκε, καθοριστικό «ναι» αυτών των εκλογών. Για τη Φώφη το… Φιατάκι,
τα μεγάλα «ναι» είναι άλλωστε οικογενειακή παράδοση!

Γεννημένη στην Αθήνα, μεγαλωμένη στην αγκαλιά της συμιακιής γιαγιάς της
Φωτεινής, πτυχιούχος του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης
της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, η Φώφη Γεννηματά δεν είχε
αποφασίσει εξαρχής «να πέσει με τα μούτρα στην πολιτική».

Όταν όμως χάθηκε ο πατέρας της τόσο νωρίς – τον Απρίλιο του 1994 – οι
σύντροφοί του δεν την άφησαν ήσυχη. «Πρέπει να συνεχίσεις, να πάρεις τη
σκυτάλη», της είπαν πολλοί απ’ όλους αυτούς που σήμερα συγκροτούν τον Όμιλο
Γεννηματά.

Μία όμως από τις πλέον στενές συνεργάτιδες του πατέρα της, η Αλίκη
Γεωργιακούδη ήταν «αυστηρή». «Φώφη, οφείλεις να βάλεις και το προσωπικό στίγμα
σου. Αλλιώς δεν έχει νόημα να ακολουθήσεις απλώς τα χνάρια του πατέρα σου.
Ούτε εκείνος θα το ήθελε. Το θέμα είναι να φέρεις κάτι καινούργιο στην
πολιτική».

Τα λόγια της «πιστής στην οικογένεια Γεννηματά, Αλίκης» της εντυπώθηκαν στο
μυαλό. Κι όταν κατήλθε υποψήφια του ΠΑΣΟΚ στην Αθήνα το 2000 ήταν το μόνιμο
«άγχος» της.

Βεβαίως υπήρξε μία ολόκληρη συζήτηση πριν ανακοινωθεί ως υποψήφια
υπερνομάρχης. Και όταν ο Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης τής το πρότεινε, αρκετοί
φίλοι τής επισήμαναν ότι μπορεί και να έχανε. Εκείνη όμως δεν έδειξε να
δειλιάζει. «Όταν ξεκινάς έναν αγώνα το μόνο που σκέπτεσαι είναι ένας καλός
αγώνας και ασφαλώς η νίκη. Αλλά κι αν δεν κερδίσουμε… Ουδείς
αναντικατάστατος. Έχω μάθει από τον πατέρα μου να παλεύω. Δεν είναι τα πρόσωπα
τα μόνα που επηρεάζουν. Υπάρχουν και τα προγράμματα. Εμείς θα έχουμε το δικό
μας. Ακόμα κι αν χάσουμε, κάτι θα μείνει από αυτό. Θα έχει προηγηθεί ένας
διάλογος. Κάπου θα έχουμε βοηθήσει με τις θέσεις μας, και κυρίως με τον τρόπο
που θα έχουμε κάνει τον προεκλογικό αγώνα».

Ωστόσο, η 38χρονη πολιτικός είχε βάλει πλώρη να κερδίσει. Και μάλιστα – όπως
τόνισε και ο Πρωθυπουργός χθες το βράδυ – επέβαλε από την πρώτη στιγμή ότι ο
προεκλογικός αγώνας θα έπρεπε να κινηθεί σε υψηλό επίπεδο, αφήνοντας
μετεκλογικά ανοιχτό πεδίο συνεργασίας με τους αντιπάλους της.

Σε συγκέντρωση μάλιστα συνεργατών της είχε επιστήσει την προσοχή όλων πως «δεν
μπορούμε εμείς να παίξουμε κατά του Γιάννη Τζαννετάκου σαν να είναι ένας
αντίπαλος με τον οποίο δεν μπορεί να υπάρχουν γέφυρες. Δεν υπάρχουν αντίπαλοι,
αλλά συνυποψήφιοι. Αυτό θέλω να περάσει με την καμπάνια μου. Καθένας έχει τη
δική του προσωπικότητα και τις προτάσεις του».

Θα παλέψει για όλα τα προβλήματα του Λεκανοπεδίου

Το όνομα του Γιώργου Γεννηματά έπαιξε ασφαλώς ρόλο στην εκλογή της στην
Υπερνομαρχία, όπως είχε παίξει και τρία χρόνια πριν στην εκλογή της στην Α’
Αθηνών. Ωστόσο, όπως λέει και η ίδια σε κάθε ευκαιρία «αν το όνομα Γεννηματάς
μετράει ακόμα για τους ψηφοφόρους 9 χρόνια μετά τον θάνατό του, αυτό για μένα
είναι μεγάλη τιμή που δεν θέλω να απεμπολήσω».

Ούτως ή άλλως η Φώφη Γεννηματά, μητέρα της μικρής Αιμιλίας, με πλούσια
συμμετοχή από το 1982 στη σπουδαστική παράταξη του ΠΑΣΟΚ, στην ΠΑΣΠ, μέλος της
Τοπικής Οργάνωσης στους Αμπελοκήπους και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής από το
1980, διακρίθηκε σε κάθε δραστηριότητά της για την απλότητα, τη σεμνότητα και
τους χαμηλούς τόνους της.

Η πραγματική Φώφη

Το μπλουτζίν που φόρεσε ή η μηχανή που τη μετέφερε σε όλη την προεκλογική
περίοδο δεν αποτέλεσαν τρικ που καθόρισαν διαφημιστικές εταιρείες. Η Φώφη
Γεννηματά συμπεριφέρεται με απλότητα από μικρή. Όσοι τη γνωρίζουν μιλούν
επίσης για την ευγένειά της. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν τις τελευταίες
ημέρες άκουσε συνεργάτες της να μιλούν απαξιωτικά για τον Γ. Τζαννετάκο τούς
έβαλε αμέσως «πάγο».

«Δεν μου αρέσει να λέμε τέτοιες κουβέντες. Έχουμε το πρόγραμμά μας, έχουν το
πρόγραμμά τους. Ας μείνουμε σε αυτά. Τα παιδιά μας, τα παιδιά του
Λεκανοπεδίου, πρέπει να έχουν ένα καλύτερο μέλλον», είπε με έμφαση.

Χθες το βράδυ, όταν έμαθε τα πρώτα καλά αποτελέσματα, επανέλαβε το ίδιο με
διαφορετικό τρόπο. «Δεν νίκησε η Φώφη Γεννηματά τον Γιάννη Τζαννετάκο. Νίκησε
ο καλύτερος συνδυασμός και επικυρώθηκε το πιο ρεαλιστικό πρόγραμμα. Κι αυτό
που πρέπει να κάνουμε πράξη είναι να νικήσει η Τοπική Αυτοδιοίκηση».

Θα έχει λόγο

Η Φώφη Γεννηματά κρύβει ασφαλώς κι ένα… μυστικό. Όσοι πίστεψαν, από τους
χαμηλούς της τόνους, ότι θα αρκεσθεί σε έναν διακοσμητικό ρόλο της
υπερνομάρχου, έχουν κάνει λάθος. Είναι αποφασισμένη από σήμερα να διεκδικήσει
όχι μόνο θεσμικά περισσότερες αρμοδιότητες, σε συνεργασία πάντα με τους
νομάρχες Αθηνών – Πειραιώς, τον Γιάννη Σγουρό και τον Γιάννη Μίχα.

Στην πράξη θα διεκδικήσει να έχει λόγο για όλα τα μεγάλα προβλήματα του
Λεκανοπεδίου. Και εάν χρειασθεί θα συγκρουσθεί και με την κυβέρνηση – για να
αποδείξει ότι, όπως και ο πατέρας της, μπορεί να πει, εκτός από τα μεγάλα ναι
και τα μεγάλα «όχι»…