ΓΝΩΜΗ Δεν είναι το μίσος που τους οδηγεί

Οι επιθέσεις εναντίον πολιτών ως μέσο υπονόμευσης του «εχθρού» ή προσέλκυσης
της προσοχής σε έναν συγκεκριμένο σκοπό είναι σχεδόν τόσο παλιές όσο και η
ίδια η Ιστορία. Οι αναρχικοί τις χρησιμοποίησαν στα τέλη του 19ου αιώνα, το
ίδιο και οι Ινδοί στη βρετανική Ινδία αλλά και οι Ούγγροι στην αυστριακή
αυτοκρατορία, και ουδείς υποστήριξε πως τοποθετούσαν βόμβες διότι «μισούσαν»
όλους τους λευκούς της μεσαίας τάξης. Ήθελαν να κάνουν μια πολιτική
διαμαρτυρία και να τραβήξουν την προσοχή σε αυτήν.

Το ίδιο ισχύει πιθανότατα και για τη σφαγή στο Μπαλί. Υπάρχουν τοπικές
μουσουλμανικές εξτρεμιστικές δυνάμεις στην Ινδονησία εδώ και μια γενιά, μπορεί
και περισσότερο. Ίσως η Αλ Κάιντα να τις χρηματοδοτεί. Δεν το γνωρίζουμε. Δεν
υπάρχει, όμως, κανένας ιδιαίτερος λόγος να πιστεύουμε ότι η έκρηξη είχε στόχο
ειδικά τους Αυστραλούς ή τους νέους. Πιθανότερο είναι να επελέγη η ντισκοτέκ
ως στόχος επειδή ήταν εύκολος και θα προσείλκυε τη διεθνή προσοχή. Δεν υπάρχει
τίποτα ιδιαζόντως φονταμενταλιστικό σε αυτό. Η ΕΤΑ έχει κάνει το ίδιο
επιτιθέμενη σε τουρίστες στην Ισπανία.

Όλα αυτά, βέβαια, δεν δικαιολογούν τη σημερινή τρομοκρατία ούτε κάνουν πιο
εύκολη την αντιμετώπισή της. Αποδεικνύουν, όμως, την ανεπάρκεια της θεώρησής
της ότι είναι ένας πόλεμος εναντίον ενός παγκόσμιου εχθρού, αντί για μία
συσσώρευση τοπικής δυσφορίας, την οποία κάνει ακόμα πιο θανάσιμη η
παγκοσμιοποίηση.

Όταν, λοιπόν, ο Τζορτζ Μπους και ο Τόνι Μπλερ αντιμετωπίζουν το Ιράκ και την
τρομοκρατία ως ταυτόσημα, δεν κάνουν απλώς λάθος αλλά επιβεβαιώνουν και το
λαϊκό αίσθημα στον αραβικό κόσμο, ότι τα κίνητρα της Ουάσιγκτον είναι
υποκριτικά και ότι ο πραγματικός στόχος της Δύσης δεν είναι η δικαιοσύνη αλλά
το πετρέλαιο και η εξυπηρέτηση των ισραηλινών συμφερόντων.

Ίσως αυτό να είναι άδικο. Είναι όμως ένα επιχείρημα που δύσκολα αντικρούεται
βάσει των υπαρχόντων στοιχείων. Πάρτε ως παράδειγμα το θέμα που ανέκυψε
πρόσφατα με τη Βόρεια Κορέα. Στοιχηματίζω ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν
θα ακούσουμε τίποτα για απομόνωση και κυρώσεις, πόσο μάλλον για εισβολή.