ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Γιατί ρε φίλε…

Γιατί ρε φίλε; «”Γιατί η δουλειά μας είναι αυτή και ρέστα μη γυρεύεις…”, θα
σου πει και μείνε εσύ να αναζητάς την επικοινωνία, τις εξηγήσεις, τη λογική
αιτία και τη διάθεση για επιείκεια…», μου ‘λεγε ο φίλος προσπαθώντας να
διασκεδάσει την ταραχή, το ξεσπίτωμα, την αίσθηση ήττας, παραβίασης, βιασμού
τελικά της ιδίας κτήσης, που δεν ήταν κτήση μπετόν, πόρτας, δωματίων και
συρταριών που παραβίασε, κοσμημάτων που άρπαξε, αλλά κτήση ιδία-ψυχής, μνήμης,
φυλαχτών ζωής που μαγάρισε.

«Εδώ κυρία μου αρπάζουν τα παιδιά των ανθρώπων, αρπάζουν τις ζωές τους και τις
πουλούν για όργανα, θα μπορούσες να τον βρεις μέσα στο σπίτι σου και να σου
έχει επιτεθεί, να… είχαμε “άλλα”, κι εσύ κλαις τα κοσμήματα της γιαγιάς
σου…», μου είπε βαριεστημένα ο αστυνομικός. Κάναμε τη δήλωση-καταγγελία της
κλοπής, κάναμε και τον υπολογισμό – «πόσο τα εκτιμάτε να γράψουμε;», «δεν τα
εκτίμησα με χρήματα ποτέ», τόλμησα να αρθρώσω, «πείτε ένα ποσό», «πόσο τιμάται
η πίστη, η μνήμη, η συντροφιά, η ψυχή των ανθρώπων, πού να ξέρω, δεν ξέρω, μ’
αυτά ζω, αυτά τα κοσμήματα, αυτές οι φωτογραφίες ήταν τα φυλαχτά μου, αυτή η
παραβιασμένη πόρτα ήταν το όριο με την κόλαση των “άλλων”, αυτά τα τετραγωνικά
μέτρα που ανίερα ποδοπάτησαν ήταν η καταφυγή, η αλήθεια, το ιερό μου… Πόσο
τιμώνται, πόσο τα εκτιμάται εσείς;».

Προσωπικές σκέψεις θα μου πεις, τι τον νοιάζει τον αναγνώστη η δικιά σου η
διαταραχή, γιατί μπήκαν στο σπίτι σου οι κλέφτες, τι… επιχειρείς «δωρεάν
επικοινωνία», «τζάμπα δημόσια ψυχανάλυση»;

Τίποτα απ’ όλα αυτά. Γι’ αυτά, έχω – ακόμα – φίλους. Παρέμβαση στο νομοθέτη
επιχειρώ. Το ίδιον «γιατί» ενός εκάστου των θυμάτων διεκδικώ να προστεθεί ως
στοιχείο της δικογραφίας του ασύλληπτου δράστη με επιβεβλημένο το αίτημα
απάντησης. Δίκην ποινής. Της δικής μου Θέμιδας…