«Δίχως σκιά»…

Μίχαελ Σένβαντ

Καλές παραστάσεις όπερας έχει κάνει το Μέγαρο Μουσικής. Μερικές εξαίρετες έχει
ήδη στο ενεργητικό του, με καλύτερη, ίσως, έναν «Βότσεκ». Αλλά αυτή «Η γυναίκα
χωρίς σκιά» δεν έχει προηγούμενο. Τι ωραίο έργο που αγνοούσαμε εδώ! Τι
ορχήστρα, τι μαέστρος – ο Μίχαελ Σένβαντ – και τι ερμηνεία της παρτιτούρας του
Στράους! Τι μεστός, στραφταλιστός αλλά και μουσικότατος ήχος! Τι αρτιότητα
παράστασης! Τι μάγος σκηνογράφος και τι μάγος διευθυντής φωτισμών! Από πού
«πήγαζαν» αυτοί οι φωτισμοί; Και τι διανομή! Τι φωνές! Τι εύρος και τι
μουσικότητα! Ποιον ξεχώρισα; Μα πώς είναι δυνατόν να ξεχωρίσω κάποιον σ’ αυτό
το τέλειο φωνητικό σύνολο; Συγχωρήστε μου τα τόσα θαυμαστικά αλλά
ενθουσιάστηκα. Και νομίζω ότι πρόκειται για τη σημαντικότερη παράσταση όπερας
που έχει γίνει ώς τώρα όχι στο Μέγαρο μόνο αλλά και στην Ελλάδα.

…αλλά μην τη χάσετε!

Μια παραγωγή, και μάλιστα σε μια σκηνή περιορισμένων για όπερα δυνατοτήτων,
όπως του Μεγάρου, που υποψιάζομαι ότι δεν είναι εύκολο να συναντήσεις και
στους μεγάλους ευρωπαϊκούς οπερατικούς οργανισμούς. Για την οποία η
Πολιτιστική Ολυμπιάδα θα πρέπει να καυχάται. Καλά, αυτή η δουλειά θα παιχτεί
για τέσσερις μόνο βραδιές; Και θα παραμείνει εντός των ελληνικών συνόρων;
Κρίμα από τον Θεό είναι… Πάντως, εν γνώσει των… συνεπειών του νόμου και
των τιμών των εισιτηρίων που πολλοί τις θεωρούν ιδιαίτερα «αλμυρές», σας
εκλιπαρώ να μην τη χάσετε, αύριο ή το Σάββατο. Είναι πολύ δύσκολο να ξαναδείτε
και να ξανακούσετε ένα τόσο μαγευτικό θέαμα και ακρόαμα. Και διόλου μην
περάσει απ’ τον νου σας ότι πρόκειται για άγνωστη και «δύσκολη» όπερα. Είναι
εξαιρετικά «βατή» και εξαιρετικά «προσιτή».