ΑΛΚΗΣΤΗ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ «Υπάρχει μια διάχυτη ευτέλεια»

«Σημασία έχει να μπορείς να παρακολουθείς τα πράγματα, να παρατηρείς τους νέους ανθρώπους, να μην αποστασιοποιείσαι λέγοντας είμαι αυτό που είμαι, έκανα ό,τι έκανα και μέχρι εκεί», λέει η Άλκηστη Πρωτοψάλτη

Η πρώτη ακρόαση τεσσάρων τραγουδιών από τον νέο της δίσκο φόρτισε την
ατμόσφαιρα με μια καλοκαιρινή διάθεση – σαν κι αυτή που σε βρίσκει ενίοτε όταν
χορεύεις μόνος σου μπροστά σ’ έναν μεγάλο καθρέφτη. Η Άλκηστη πάντως, το μόνο
που δεν χρειάζεται είναι καθρέφτης.

Εκπέμποντας εκείνον τον εφηβικό δυναμισμό που την διακρίνει, έκανε τη
συνακρόαση… πάρτι, αφήνοντας κάθε έννοια συμβατικής συμπεριφοράς στον
προθάλαμο του ολοκαίνουργιου στούντιο του Κώστα Καλημέρη. Το νέο της άλμπουμ
«Πες μου Θάλασσα» είναι ένας πολυσυλλεκτικός δίσκος, με τραγούδια που (όπως
φάνηκε) απευθύνονται και σε νεώτερους ακροατές, μια που επιχειρεί να συνδυάσει
«έντεχνα» και έθνικ στοιχεία με ηλεκτρονικά ηχοχρώματα. Η αλήθεια είναι ότι το
δείγμα δουλειάς που ακούσαμε, ο συνδυασμός στίχου, ρυθμού, μελωδίας, φωνής,
μας έδωσαν την αίσθηση ότι έχουμε να κάνουμε με έναν πολύ φρέσκο ραδιοφωνικό
δίσκο, που έχει όλα τα φόντα να παιχτεί ακόμα και σε κλαμπ.

Η ίδια φαίνεται σίγουρη για τις επιλογές της και ακόμη πιο σίγουρη για την
επιλογή των δύο συνοδοιπόρων της στο στούντιο: τον ενορχηστρωτή του άλμπουμ
Μάκη Μουράτογλου (τον γνωρίζουμε από τις ενορχηστρώσεις των τελευταίων δίσκων
του Νίκου Πορτοκάλογλου) και τον παραγωγό Κώστα Καλημέρη. «Υπάρχει μια καλή
χημεία μεταξύ μας», λέει. «Αρχίσαμε, βάλαμε τα τραγούδια κάτω, κάναμε το
πλάνο, κουβεντιάσαμε…». Μου εξηγεί ότι το τελικό «mastering» θα γίνει από
έναν ονομαστό τεχνίτη στη Νέα Υόρκη, αλλά όλος ο υπόλοιπος δίσκος εδώ.

Καθώς συζητάμε για το πώς μαζεύτηκαν τα τραγούδια και εάν εκείνη νιώθει την
πολυσυζητημένη «κρίση» της έλλειψης καλών τραγουδιών – «όχι δεν το πιστεύω
αυτό» – την ρωτώ αν όλα αυτά τα χρόνια ένιωσε την ανάγκη ενός μόνιμου
παραγωγού (με τον ορισμό που του δίνουν στο εξωτερικό).

«Όχι, δεν το ένιωσα», λέει. «Και αυτή ειδικά η στιγμή νομίζω ότι είναι πολύ
ωραία στιγμή για την Άλκηστη. Νιώθω ότι έχω την εμπειρία να διαλέξω ένα καλό
τραγούδι».

Ναι, αλλά δεν αισθάνεσαι ότι ένα δεύτερο έμπειρο μάτι μπορεί να οδηγήσει
κάπου αλλού τα πράγματα;

«Εγώ ευτύχησα στην καριέρα μου να έχω εξαιρετικούς συνεργάτες. Όμως παραγωγός
με την έννοια που υπάρχει στο εξωτερικό, εδώ στην Ελλάδα δεν υπάρχει. Το πιο
κοντινό που μπορώ να φανταστώ αυτήν τη στιγμή στο συγκεκριμένο μοντέλο είναι ο
Κώστας Καλημέρης».

Όταν ένας καλλιτέχνης έχει φτάσει στο σημείο που έχεις φτάσει εσύ στον τόπο
σου, δεν μπορεί να μη σκέφτεται να πάει παρακάτω, παραέξω. Μ’ αυτή την έννοια
ίσως είναι απαραίτητος ο παραγωγός…

«Το θέμα του εξωτερικού είναι μια άλλη ιστορία, που θέλει μεγάλη συζήτηση. Ή
ξεκινάς από μικρός και πας κατ’ ευθείαν έξω ή κάνεις αυτό που προσπαθώ να κάνω
εγώ, να μεταφέρω δηλαδή τον πολιτισμό της χώρας μου, τη γλώσσα της κατ’ αρχήν,
σε διάφορες χώρες. Και τουλάχιστον τα τελευταία εφτά οχτώ χρόνια νομίζω ότι τα
έχω καταφέρει καλά».

Αυτός ο δίσκος θα κυκλοφορήσει εκτός Ελλάδας;

«Ναι, μάλλον στην Ισπανία κατ’ αρχήν, που υπάρχει διαμορφωμένο κοινό λόγω των
τακτικών μου εμφανίσεων εκεί. Ξέρεις πόσο συγκινητικό είναι να μπαίνεις σε ένα
μαγαζί εκεί και να ακούς τραγούδι σου; Στο “Buddha Bar” στο Παρίσι παίζανε το
“Βενζινάδικο”».

Πράγμα που δείχνει ότι υπάρχουν ανεκμετάλλευτες δυνατότητες…

«Σίγουρα ανεκμετάλλευτες. Έχασα πολύτιμο χρόνο. Αλλά δεν σημαίνει και τίποτα
αυτό, γιατί εγώ πιστεύω ότι όλα τα πράγματα έρχονται στην ώρα τους με μια
ησυχία, όταν τίποτα δεν σε πιέζει».

Μεθοδικότητα, σκληρή δουλειά και εφηβικός ενθουσιασμός είναι αυτό που την
διακρίνει. Την ίδια μεθοδικότητα διαισθάνεται κανείς όταν μιλάει μαζί της. Δεν
είναι εύκολο να την κάνεις να ξεφύγει από τα πλαίσιά της, καθόλου (μα καθόλου
εύκολο) να αλιεύσεις τις βαθύτερες σκέψεις της. Όταν την ρωτάς αν αισθάνεται
να απειλείται η ίδια από την κρίση που υπάρχει σήμερα στην ελληνική
δισκογραφική αγορά, απαντάει: «Η πειρατεία όντως σκοτώνει τη μουσική. Όμως,
πιστεύω ότι όταν κάτι σε αγγίζει πραγματικά, θέλεις να πας να πάρεις το
αυθεντικό. Γιατί υπάρχουν cd που από τα δεκατρία τραγούδια αξίζει το ένα και
είναι λογικό να μην θέλεις να τα αγοράσεις. Είναι δύσκολη η περίοδος που
περνάμε και δεν εννοώ μόνο στη μουσική. Υπάρχει μια διάχυτη ευτέλεια».

Εκφράζεται η εποχή μας, με τα όποια καλά και κακά της, στο σημερινό
ελληνικό τραγούδι;

«Βέβαια εκφράζεται. Τρανταχτό παράδειγμα το τραγούδι του Πορτοκάλογλου
“Θάλασσά μου σκοτεινή”. Υπέροχος στίχος και υπέροχο τραγούδι γενικά. Σημασία
έχει να μπορείς να παρακολουθείς τα πράγματα, να παρατηρείς τους νέους
ανθρώπους, να μην αποστασιοποιείσαι λέγοντας είμαι αυτό που είμαι, έκανα ό,τι
έκανα και μέχρι εκεί. Εμένα μου αρέσει να ανακατεύομαι με τους πιτσιρικάδες,
να παίρνω τα μηνύματά τους, να μην αφήνω τίποτα να πέφτει κάτω».

Η χημεία του… Ρέμου

Κάθε της εμφάνιση, κάθε της επιλογή, είναι προϊόν ενός συγκεκριμένου πλάνου
που συνήθως δεν αφήνει πολλά περιθώρια λάθους. Αν μη τι άλλο, η κ. Αλκηστη
Πρωτοψάλτη δεν μας έχει αφήσει να πλήξουμε ποτέ: πέρυσι στο Μέγαρο Μουσικής με
τη Συμφωνική της Πράγας, φέτος με τον Αντώνη Ρέμο σε έναν καινούργιο χώρο στην
Πειραιώς (το παλιό «Privilege»). Είναι σαν να λέμε την μια στο Μέγαρο, την
άλλη με τον παίδαρο…

«Δεν ξέρω αν ο Αντώνης είναι παίδαρος, πάντως έχει εξαιρετική φωνή, είναι
καλό παιδί και έχει και χιούμορ. Όταν πριν από δύο χρόνια ανέβηκα στην πίστα
και είπαμε μαζί το “Ζήτα μου ό,τι θες” αισθάνθηκα ότι με αυτόν τον άνθρωπο
υπάρχει μια χημεία. Γιατί όχι λοιπόν; Γιατί να κολλάμε στις διαχωριστικές
γραμμές και στα κλισέ που έχουν οι άνθρωποι στο μυαλό τους; Εγώ προτιμώ να
λειτουργώ με τη διαίσθησή μου…».

INFO

Στο cd «Πες μου Θάλασσα» (θα κυκλοφορήσει το Νοέμβριο από τη Universal)
συνθέτες είναι οι Σταμάτης Κραουνάκης, Δήμητρα Γαλάνη, Αντώνης Μιτζέλος,
Ίασις, Astor Piazzola, Sherief Tag, Α. & Μ. Reyes, Γιώργος Θεοφάνους, R.
Morello, Ρ. Vidal. Στιχουργοί: Ελένη Ζιώγα, Παρασκευάς Καρασούλος, Νίκος
Μωραΐτης, Μυρτώ Κοντοβά, Χρήστος Κανελλόπουλος, Σταμάτης Κραουνάκης.