Σκηνικό που «ματώνει»…

Τι «Πολιορκία της Κορίνθου» με «φόντο» τον Ακροκόρινθο φωτισμένο μου λέτε, και
κουραφέξαλα… Προς Θεού! Σχήμα λόγου κάνω. Και βέβαια πολύ μου άρεσε η
παράσταση της Λυρικής και του Νίκου Πετρόπουλου στην όπερα του Ροσίνι τον
Ιούνιο. Και βέβαια πολύ εκτίμησα αυτό το σχέδιο «Όπερες στον τόπο που
διαδραματίζονται» που υιοθέτησε η Πολιτιστική Ολυμπιάδα και που θα συνεχιστεί
το επόμενο καλοκαίρι με «Ιδομενέα» του Μότσαρτ στην Κνωσό και το μεθεπόμενο με
«Αριάδνη στη Νάξο» του Ρίχαρντ Στράους στη Νάξο. Αλλά ο «Φιντέλιο» της Όπερας
Δωματίου Θεσσαλονίκης, που υπάγεται στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, και
που είδα προ μηνός στο Γιεντί Κουλέ της Θεσσαλονίκης – στο Επταπύργιο – ήταν
«το κάτι άλλο». Τι να σου κάνει ένα μακρινό, φωτισμένο «φόντο» όταν έχεις ένα
έτοιμο σκηνικό που πάλλεται, ιδρώνει, ματώνει από μνήμες… Το γράφω
καθυστερημένα, γιατί είδα την παράσταση σε περίοδο διακοπών αλλά θα ‘σκαγα αν
δεν το ‘γραφα. Πέραν σκηνικού αποτελέσματος, ήταν σα να έχει γράψει ο Μπετόβεν
τη μοναδική του όπερα ειδικά για τον χώρο αυτό! Τον οποίο σκηνοθέτης – ο
Σπύρος Ευαγγελάτος – και σκηνογράφος – η Μαρία Κανταρτζή – σεβάστηκαν βαθιά –
ως όφειλαν – και εκμεταλλεύτηκαν έξυπνα. Καταπληκτική ιδέα! Μακάρι να
ακολουθήσουν και άλλες ανάλογες.