Οι γάτες, οι πολιτικές κι οι θεατρίνοι

Έχω μια γάτα, ένα χρόνο τώρα, και κουλουριάζεται δίπλα μου όπως γράφω. Στο
κρεβάτι πάνω από την κουβέρτα ζεσταίνει τα πόδια μου τον χειμώνα, τα
καλοκαίρια τεντώνεται στον ήλιο της βεράντας. Φθινόπωρο στην πρώτη αστραπή
έρχεται και κρύβεται στην αγκαλιά μου φοβισμένη. Όποτε θέλει να φάει με
κοιτάει και με παρακαλάει μ’ ένα νιαούρισμα, μικρό, σερνάμενο, αβάσταχτο. Όταν
γυρνάω σπίτι με καταλαβαίνει από τη γωνία κι αρχίζει ένα τραγούδι έξω φωνή,
ξυπνάει η γειτονιά. Στην κούρασή μου τρίβεται απάνω μου βουβά. Στη χαρά μου
τρέχει γύρω μου και περιμένει να της πετάξω ένα μπαλάκι, ένα χαρτί, ένα
παιχνίδι αυτοσχέδιο, οτιδήποτε, το πιάνει στον αέρα και μετά, αφού το γυρίσει
σ’ όλο το σπίτι, μου το ξαναφέρνει να της το ξαναπετάξω. Ξέρω πως μόνο τα
σκυλιά το κάνουν αλλά σας βεβαιώ το κάνει κι η μικρή μου γάτα. Είναι ένας
αίλουρος – κινούμενο στολίδι, ζεστό, που ανασαίνει, αισθάνεται και με
παρηγορεί. Χθες ήρθε τρέχοντας μ’ ένα πουλί να σπαρταράει στο στόμα της. Τα
‘χασα, απ’ τη μια να της το πάρω, όμως φοβόμουνα μην το κρατήσει με τα δόντια
και πάει το πουλί. Έβλεπα το αίμα να στάζει κόκκινο σκούρο στο λευκό το
μάρμαρο. Θυμήθηκα τον γιατρό.

– Όταν σας φέρνει κάτι, είναι γιατί περιμένει να την επιβραβεύσετε, να της
πείτε μπράβο. Μην ξεχνάτε το ένστικτο του κυνηγού. Αρπακτικό είναι. Αυτή είναι
η φύση του. Μπράβο να της λέτε, μπράβο.

Δεν μου πήγαινε να της το πω το μπράβο με τίποτα. Έτρεξα στο μπάνιο κλείστηκα.
Άνοιξα το ζεστό. Έπεφτε το νερό στο πρόσωπο χίλιες σταγόνες, κι εγώ «έτσι
είναι η ζωή, έτσι είναι η ζωή».

Στο ταξί μπλοκαρισμένος η Αθήνα να γλιστράει στη βροχή, στο ραδιόφωνο η
αλήθεια στο στόμα των πολιτικών να σπαρταράει στα δόντια τους ετοιμοθάνατο
πουλί. Χίλιες σταγόνες να χτυπούν στα τζάμια κι εγώ «έτσι είναι η ζωή, έτσι
είναι η ζωή».

Αργοπορημένος στην πρόβα έρχεται ο Χρήστος (νέος ηθοποιός με πολύ ταλέντο αλλά
λίγη πείρα).

– Κύριε Φασουλή…

– Κεριά και λιβάνια, αγόρι μου.

– Σταμάτη, εντάξει. Το ‘κανα αυτό χθες και θέλω να το δεις, νομίζω το
κατάφερα.

– Ποιο;

– Δεν μου ‘πες για να πω σωστά το «σ’ αγαπώ» στη σκηνή να το δοκιμάσω στο
κορίτσι μου κι αν το πιστέψει να κλέψω τον ήχο από τη ζωή και να τον φέρω στη
σκηνή;

Ναι, έτσι είχα πει. Κι όταν ήρθε η ώρα άκουσα απ’ τον Χρήστο το «σ’ αγαπώ» να
σπαρταράει ολοζώντανο στα δόντια του, ζεστό ακόμα μόλις το ‘χε αρπάξει απ’ τη
ζωή…

… Συνεχίζω την πρόβα… ακούω τους ηθοποιούς. Οι φωνές τους χίλιες δροσερές
σταγόνες κι εγώ… «Έτσι είναι η ζωή. Έτσι είναι η ζωή».

… Έτσι είναι η ζωή;