ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Να κάνουμε σκόνη τη ζωή μας;»

Αποτροπιασμός, αηδία, οργή. Οργή. Κυρίως οργή. Αυτά τα συναισθήματα μού
προκάλεσε η όλη ιστορία γύρω από την ταινία «Μη αναστρέψιμος». Όχι η ίδια η
ταινία, αλλά η παραφιλολογία που αναπτύχθηκε τον τελευταίο καιρό γύρω από
αυτήν. «Είναι ερεθιστική η σκηνή του βιασμού;», «Πω πω, τι σεξ θα πέφτει όταν
δείχνει την Μπελούτσι να βιάζεται» είναι ορισμένα από τα πιο ήπια σχόλια που
έχουν ακουστεί.

Έχοντας δει την ταινία, η τελευταία σκέψη στο μυαλό μου ήταν το σεξ. Αντίθετα,
κυριαρχούσαν μέσα μου τα συνθήματα: «Τέρμα οι βλακείες, τα ημίμετρα, η ανοχή
της μετριότητας και ενίοτε της αθλιότητας – στην προσωπική και επαγγελματική
ζωή». Αυτά κατάλαβα εγώ. Γιατί ναι, τα ουσιωδέστερα πράγματα είναι μη
αναστρέψιμα. Μη αναστρέψιμη είναι κάθε ημέρα της ζωής σου, της ζωής μου, που
πάει χαμένη, βουτηγμένη στη σύμβαση και στην υπακοή. Προπαντός, στην υπακοή
του άγραφου και επιτακτικού νόμου «Δεν έχεις χρήματα ή εξουσία, δεν έχεις
ζωή». Και όμως έχεις ζωή. Έχω ζωή. Δεν έχουν μόνον εκείνοι οι «ολίγοι» – και
σίγουρα όχι «άριστοι». Τώρα όμως το καταλάβαμε. Το συνειδητοποιήσαμε.

Μια διαφήμιση ενός αυτοκινήτου στο αμερικανικό περιοδικό «Time» μού έκανε
εντύπωση. «Κάνε σκόνη τους άλλους ή φάε τη σκόνη των άλλων» («Make Dust Or Eat
It») έλεγε. Ωραία – είναι φανερό ότι αυτό είναι το νέο σύνθημα των καιρών.
Βάσει αυτού πρέπει να ζήσουμε. Επομένως, τι προτιμάτε; Να γίνουμε σκόνη κάτω
από τα πόδια των δυναστών μας ή να τους αφήσουμε πίσω, πολύ πίσω, στη σκόνη
που θα σηκώσει το πιο γρήγορο, δυνατό και ωραίο αυτοκίνητο της νέας ζωής μας;