Βγήκαν στους δρόμους για τις… αλεπούδες τους!

Στους δρόμους του Λονδίνου βγήκαν πρόσφατα 400.000 άνθρωποι της αγγλικής υπαίθρου, οι περισσότεροι αριστοκράτες, αντιδρώντας στην πρόταση να απαγορευθεί το κυνήγι της αλεπούς. Πάνω, ένας από τους διαδηλωτές φορά καπέλο διακοσμημένο με άδειους κάλυκες καραμπίνας

Πού ακούστηκε πορεία διαμαρτυρίας με σαμπάνια και καπνιστό σολομό! Και τα
gentlemen’s clubs των οδών Pall Mall και St. James στην καρδιά του Λονδίνου να
είναι ανοιχτά την Κυριακή; Και να επιτρέπουν την είσοδο ακόμα και σε γυναίκες
και παιδιά; Και στην πρώτη γραμμή της πορείας; Λόρδοι. Ευγενείς.
Δισεκατομμυριούχοι γαιοκτήμονες. Συντηρητικοί πολιτικοί. Πλουτοκράτες. Με τις
οικογένειές τους. Και με τους «υποτακτικούς» τους. 400.000 άνθρωποι της
αγγλικής υπαίθρου, οι περισσότεροι αριστοκράτες, κατέκλυσαν τους δρόμους της
αγγλικής πρωτεύουσας στις 22 Σεπτεμβρίου. Σε πορεία διαμαρτυρίας.

Μπορείτε να φανταστείτε τους Ωνάσηδες, τους Νιάρχους, και τους Λάτσηδες να
κατεβαίνουν με τα πλακάτ στο χέρι σε πορεία διαμαρτυρίας; Αδιανόητο. Ε, για
κάτι παρόμοιο μιλάμε. Το σύνθημά τους; «Liberty and livelihood». «Ελευθερία»
στους αλεπο-κυνηγούς να ασχολούνται με το σπορ και έθιμό τους, το κυνήγι της
αλεπούς (fox-hunting), και «τα προς το ζην» για τους αγρότες κι όλους αυτούς
που δουλεύουν στις επαρχίες. Το κύριο αίτημα ήταν η αντίδραση κατά της
πρότασης να απαγορευθεί η θήρα της αλεπούς. Αλλά, επειδή το θέμα είναι
ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο, η Countryside Alliance (Συμμαχία της Υπαίθρου), η
οποία ξόδεψε περίπου 1 εκατομμύριο αγγλικές λίρες για τη μετακίνηση των
διαδηλωτών και γενικά τη διοργάνωση της πορείας, αποφάσισε να διευρύνει το
φάσμα των αιτημάτων. Για να κάνει την πορεία πιο δημόσια. Δημοφιλή.

Μόνο που κατάφερε ακριβώς το αντίθετο. Γιατί τίποτα δεν ήταν ξεκάθαρο.
Τα αιτήματα ήταν μύρια και μπερδεμένα. Κυμαίνονταν από την απαίτηση για
περισσότερο σεβασμό της κυβέρνησης στα τα έθιμα και τις παραδόσεις της
υπαίθρου μέχρι την πτώχευση των αγροτών, την παροχή καλύτερων υπηρεσιών στις
επαρχίες και την ανεργία. Τα συνθήματα στα πανό ήταν το ίδιο παράταιρα και
ανομοιογενή. «Hitler 1936, Blair 2002».

Μερικοί αγρότες μπορεί να πάσχουν. Να τα φέρνουν δύσκολα. Γι’ αυτό κι
επιζητούν όλο και περισσότερες χορηγήσεις από τις Βρυξέλλες. Και όταν ρωτήθηκε
η Ένωση των Αγροτών (National Farmers Union) τι θα τους έσωζε από αυτή την
ύφεση, αυτοί απάντησαν «το ευρώ». Κάθε φορά που ανεβαίνει η αξία της στερλίνας
έστω και μία πένα, οι αγρότες στην Αγγλία έχουν χάσιμο γύρω στα 100
εκατομμύρια λίρες Αγγλίας σε εξαγωγές. Τότε, γιατί δεν υπήρχαν πλακάτ που να
απαιτούν την υιοθέτηση του ευρώ; Γιατί η ειρωνεία είναι ότι περίπου το 90% των
διαδηλωτών ψηφίζουν τους Tories (τους Συντηρητικούς). Είναι εθνικιστές. Και
κατά της Ευρώπης.

Γι’ αυτό και το αυτί της κυβέρνησης των Εργατικών δεν ίδρωσε με αυτή την
πορεία. Η οποία – αν μη τι άλλο – απέδειξε ότι δεν είναι τόσο η αγγλική
ύπαιθρος που βρίσκεται σε απόγνωση, αλλά οι Tories. Που παραμένουν αντιπαθείς
και περιθωριακοί. Κι έχουν συρρικνωθεί σ’ ένα αναξιόπιστο κόμμα μειονότητας,
του οποίου η φωνή είναι αδύναμη. Και εφ’ όσον δεν μπορούν να εισακουσθούν στο
Κοινοβούλιο, ως κόμμα αντιπολίτευσης, κραυγάζουν – άναρθρα – πίνοντας σαμπάνια
και μασουλώντας cucumber sandwiches σε πορείες διαμαρτυρίας στους δρόμους της
αγγλικής πρωτεύουσας.

Το σπορ που διαίρεσε τη Βρετανία

Το κυνήγι της αλεπούς είναι ένα σπορ-έθιμο, δημοφιλές στις αριστοκρατικές τάξεις της βρετανικής κοινωνίας από τα μέσα του 18ου αιώνα

Δεκάδες έφιπποι. Άνδρες και γυναίκες, ντυμένοι με κόκκινα παραδοσιακά
σακάκια ιππασίας. Μαύρα βελούδινα καπέλα. Κολάν παντελόνια. Και δερμάτινες
μπότες. Συνοδευόμενοι από καμιά εκατοντάδα σκυλιά. Τεριέ. Η τελετή του
κυνηγιού της αλεπούς είναι πομπώδης. Με πολύπλοκους κανόνες. Παράξενους ήχους.
Κι ακαταλαβίστικο λεξιλόγιο. Καβαλάρηδες και σκυλιά πηδούν φράχτες από
θάμνους, καλπάζοντας μέσα από χωράφια, φάρμες, δάση και απέραντες εκτάσεις της
αγγλικής υπαίθρου. Για να θηρεύσουν αλεπούδες. Ένα σπορ-έθιμο, πατροπαράδοτο
και δημοφιλές στις αριστοκρατικές τάξεις της βρετανικής κοινωνίας, από τα μέσα
του 18ου αιώνα.

Σήμερα η χώρα είναι διαιρεμένη. Και η συζήτηση έχει πολωθεί. Από τη μια,
πλήθος ανθρώπων, οι περισσότεροι από τους οποίους ζουν σε μεγαλουπόλεις,
θεωρούν το κυνήγι της αλεπούς ως ένα απαρχαιωμένο και βάναυσο σπορ, στο οποίο
μόνο σνομπ και αριστοκράτες επιδίδονται. Και από την άλλη, εκείνοι που το
λατρεύουν και το θεωρούν μέρος της παράδοσής τους, προσθέτοντας ότι η αλεπού
είναι βλαβερό ζώο και, ούτως ή άλλως, θα πρέπει να εξοντωθεί. Για τον καθηγητή
και διευθυντή του Centre for Research in Animals, Society and Culture στο
Πανεπιστήμιο του Surrey Roehampton στην Αγγλία, Dr Garry Marvin, τα πράγματα
δεν είναι και τόσο απλά. «Έχουμε να κάνουμε με μια πολυσύνθετη σχέση ανθρώπων
και ζώων», εξηγεί, «που απαιτεί δεξιοτεχνία και ταλέντο. Η αλεπού κάνει
ελιγμούς διαφυγής. Προσπαθεί να καλύψει τα ίχνη της. Τη μυρωδιά της. Περνώντας
μέσα από ρυάκια ή διασχίζοντας αγρούς με πρόβατα κι άλλα ζώα. Κι αυτό ακριβώς
είναι εκείνο που ελκύει τους λάτρεις του σπορ: οι σκύλοι, που προσπαθούν να
την εντοπίσουν, και η αλεπού, που πασχίζει να καλύψει τα ίχνη της».

«Οι άνθρωποι πάνω στα άλογα», συνεχίζει, «μπορεί και να έχουν δει πού έχει
κρυφτεί η αλεπού. Τα σκυλιά, όμως, όχι. Πώς θα ενεργήσουν; Τι τερτίπια
χρησιμοποιεί η κυρα-αλεπού για να τα ξεγελάσει; Τι οδηγίες θα δώσει ο
αρχικυνηγός (σε κάθε κυνήγι υπάρχει ένας επαγγελματίας huntsman, που διευθύνει
τα σκυλιά) στα σκυλιά του; Ο αρχικυνηγός πρέπει να μπει στο μυαλό της αλεπούς.
Υπάρχει μια “αόρατη κλωστή”, που ενώνει τον αρχικυνηγό με τα σκυλιά του. Τα
σκυλιά “ξέρουν” πώς να ενεργήσουν από μόνα τους. Αλλά, όταν πάρουν λάθος δρόμο
πώς θα τα επαναφέρει διακριτικά ο huntsman; Αυτό το “παιχνίδι” είναι εκείνο
που απολαμβάνουν οι φαν. Οι οποίοι δεν θα πρέπει να φοβούνται να μιλάνε για
τις απολαύσεις του fox-hunting».

Το πρόβλημα όμως είναι η βαναυσότητα. Αν η αλεπού πιαστεί, γίνεται λεία
των σκυλιών, επιβράβευση «for a good day’s work». Κι αν παγιδευτεί (trapping),
τρυπώνοντας βαθιά μέσα στο έδαφος, κάτι πιο αποτροπιαστικό συμβαίνει. Ο
huntsman δίνει εντολή να σφραγιστούν όλες οι άλλες τρύπες-έξοδοι στη γύρω
περιοχή. Μετά, στέλνει ένα τεριέ μέσα στην τρύπα από την οποία μπήκε η αλεπού,
για να την ξετρυπώσει. Όταν το τεριέ πιάσει την αλεπού, ο αρχικυνηγός – που
έχει εντοπίσει το σκυλί, το οποίο φορά ηλεκτρονικό κολάρο στον λαιμό – σκάβει
λακκούβα, τραβάει το τεριέ έξω και πυροβολεί την αλεπού επιτόπου.

Τώρα, αυτό είναι σπορ; «Όταν η αλεπού παγιδευτεί χωμένη σε τρύπα», επισημαίνει
ο Dr Marvin, «συμβολικά, για εμένα το κυνήγι έχει σταματήσει. Τότε είναι που
το σπορ μετατρέπεται σε εξολόθρευση επιβλαβών ζώων. Το κυνήγι της αλεπούς
είναι πραγματικό κυνήγι μόνο όταν το ζώο έχει τη δυνατότητα να ξεφύγει. Αν
αφαιρεθεί το “trapping” από το σπορ, η όλη διαμάχη για την κατάργησή του ή μη
θα ήταν ηπιότερη».

INFO

To βιβλίο του Dr Garry Marvin για το κυνήγι της αλεπούς «Full Cry» θα
κυκλοφορήσει στη Βρετανία το 2003. Ίντερνετ: http: //www.countryside-alliance.οrg/.