ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Περπατώ, περπατώ εις το δάσος…

Απόγευμα Τετάρτης, λίγο πριν σουρουπώσει, περπατώ στη Μαυρομιχάλη, με
κατεύθυνση τα Εξάρχεια… Αν δεν τους είχα ξαναπερπατήσει αυτούς τους δρόμους
και είχα εικόνα μόνο από την τηλεόραση, θα νόμιζα ότι κάπου στη γωνία μού την
έχουν στήσει «συνήθεις ύποπτοι», κουκουλοφόροι με περιμένουν για να μου
επιτεθούν και να γράψουν με σπρέι «Ή με τις γραβάτες ή με τους παραβάτες» πάνω
στο λευκό μπλουζάκι…

Περπατώ. Από τα ανοιχτά παράθυρα των πολυκατοικιών βλέπω… παράθυρα. Στα
δελτία ειδήσεων έχουν ανάψει τα αίματα (τα πνεύματα κοιμούνται…): Κόντρες
για την πολυσυζητημένη πορεία της περασμένης εβδομάδας που ξεκίνησε κατά της
τρομολαγνίας και κατέληξε υπέρ της 17 Νοέμβρη και «δημοσιογραφικά» ερωτήματα
του τύπου: «Είναι ή δεν είναι… μαυρόψυχη» η σύντροφος του Αλέξανδρου
Γιωτόπουλου;

Περπατώ, περπατώ… Στο επόμενο παράθυρο έχουν αγριέψει οι κόντρες μεταξύ
υποψηφίων τοπικών αρχόντων. Δεν λέω, τα σκουπίδια της Αθήνας είναι ένα θέμα,
αλλά… δεν υπάρχει μόνον η Αθήνα.

Περπατώ… Από κάποιο υπόγειο ακούγεται δυνατά αραβική μουσική. Να και κάποιος
που προτίμησε την αρμονία από την παραφωνία… Τι σύμπτωση! Στο σαλόνι της
απέναντι γωνίας έχει μπει ο πρόεδρος Μπους, που προσπαθεί να πείσει ότι ο
Σαντάμ είναι ο νέος Οσάμα Μπιν Λάντεν, γι’ αυτό πρέπει να εξοντωθεί κι αυτός
και ο λαός του! Φευ, όμως! Το θέμα δεν έχει θέαμα με ξεκατινιάσματα και
κοκορομαχίες και το ζάπινγκ έρχεται να τιμωρήσει κοτζαμάν «αυτοκράτορα»
αντικαθιστώντας τον με ακόμη έναν «παραθυράτο»…

Όλοι λατρεύουμε να ακούμε ιστορίες, αρκεί να μην είναι οι δικές μας… Ίσως
γι’ αυτό να έχουμε μπερδέψει τον λύκο με την Κοκκινοσκουφίτσα…

Περπατώ, περπατώ εις το δάσος… Λύκε, λύκε, είσαι εδώ;