ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Woody days

Ο άνθρωπος έχει στοιχειώσει το συλλογική μνήμη μιας ολόκληρης γενιάς. Δεν έχω
την καλύτερη εντύπωση για τους συνομηλίκους μου, αλλά όταν μπαίνει στη μέση ο
Γούντι Άλεν, για όλα υπάρχει μια εξήγηση. Προσωπικά, όταν φθάνω στο αμήν,
φαντασιώνω αμέσως τη σκηνή όπου ο φοβικός Ζέλινγκ ύστερα από μία εξαντλητικής
διάρκειας ψυχοθεραπεία περιλαβαίνει με το σκουπόξυλο ολόκληρη την ομάδα των
ψυχαναλυτών του.

Μια φίλη μου κινηματογραφίστρια επιμένει στο κλασικό φλας μπακ από την ταινία
«Radio days». Εκεί, με ευρυγώνιους φακούς και την κάμερα στο χέρι, ο δαιμόνιος
Γούντι παραδίδει στην αιωνιότητα μια κλασική Εβραία μάνα που προσπαθεί να
μπουκώσει τον μικρό διοπτροφόρο κοκκινοτρίχη με ένα αηδιαστικό εβραίικο φαΐ
κυνηγώντας τον γύρω από ένα στρογγυλό τραπέζι.

Αν ήμουν πάντως υποχρεωμένη να διαλέξω από όλες τις ταινίες του μια μόνο
σκηνή, θα κρατούσα εκείνη που, αποκαμωμένος από την προσπάθεια να συνάψει μια
ερωτική σχέση της προκοπής, ρωτάει ένα ψηλό, ξανθό, καλοντυμένο και καταφανώς
ερωτευμένο ζευγάρι περαστικών πώς στο διάβολο τα καταφέρνουν και είναι έτσι
χαρούμενοι. «Πολύ απλό. Είμαστε και οι δύο βλάκες, ανεγκέφαλοι και εντελώς
κενοί». Αυτά…

Να πώς εξηγώ την ατέλειωτη ουρά που συνάντησα μπροστά στο ταμείο όταν πήγα να
δω την τελευταία του ταινία. Είναι κι άλλοι σαν κι εμένα που επείγονται να
τους αθωώσει για τις προσωπικές αποτυχίες τους και να διευθετήσει επ’ ωφελεία
τους τον άγαρμπο θυμό τους. Το ερώτημα είναι, ώς πότε πια θα αντέχει ο ίδιος
άνθρωπος να καθαρίζει για πάρτη μας. Αυτός είναι κιόλας εξήντα επτά χρόνων,
ενώ εμείς κάθε χρόνο μένουμε ηλικιακά μετεξεταστέοι.