Ανέκδοτα ντοκουμέντα για την υπόθεση Πολκ

Το εξώφυλλο του βιβλίου του Γιάννη Βούλτεψη «Τζωρτζ Πολκ, χρέος για την αλήθεια – έρευνες και ντοκουμέντα»

Μπορεί να πέρασαν 54 χρόνια από το 1948… Όμως ο φάκελος της πολύκροτης
υπόθεσης της δολοφονίας, μέσα στις φλόγες του εμφύλιου πολέμου, του Αμερικανού
δημοσιογράφου Τζωρτζ Πολκ, για την οποία ενοχοποιήθηκε ο αριστερός
ανταποκριτής του Ρώυτερ Γρηγόρης Στακτόπουλος, δεν έχει ακόμα κλείσει.

Ο βετεράνος δημοσιογράφος Γιάννης Βούλτεψης επιμένει ότι «είναι χρέος προς την
αλήθεια» να συνεχισθούν οι έρευνες. Φέρνει στο φως νέα έγγραφα, που
καταδεικνύουν όχι απλά τη διαπλοκή του αμερικανικού παράγοντα με τις ελληνικές
αρχές στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, αλλά και την απόλυτη υποταγή της
κυβέρνησης του ’48 στις επιταγές της αμερικανικής πρεσβείας.

Τα έγγραφα αυτά τα καταχωρεί στο νέο του βιβλίο – ντοκουμέντο, με τον
τίτλο «Τζωρτζ Πολκ», που θα κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις Προσκήνιο – Άγγελος
Σιδεράτος, με πρόλογο ενός άλλου μεγάλου Έλληνα δημοσιογράφου, του Χρήστου
Πασαλάρη, επιχειρώντας να συνεγείρει τη Δικαιοσύνη, τον δημοσιογραφικό κόσμο,
την κυβέρνηση και τα κόμματα ώστε να γίνει «αναψηλάφηση» της δίκης.

Ο Τζωρτζ Πολκ την ημέρα του γάμου του με την (αεροσυνοδό) Ρέα Κοκκώνη

Τραγική περίπτωση, στην οποία αναφέρεται το βιβλίο, είναι ότι ο Γρηγόρης
Στακτόπουλος δεν έχει βρει – νεκρός πια – τη δικαίωσή του. Κατηγορήθηκε πως
δολοφόνησε στη Θεσσαλονίκη μέσα στον Εμφύλιο – 8 Μαΐου του ’48 – τον Πολκ,
κατά τη διάρκεια της αποστολής του ξένου συναδέλφου του, η οποία θα
περιελάμβανε συνέντευξη και από τον αρχηγό του Δημοκρατικού Στρατού Μάρκο
Βαφειάδη. Και – παρά τις ελληνικές και διεθνείς αντιδράσεις – καταδικάστηκε
μέσα σ’ εκείνη τη μαύρη ατμόσφαιρα των πέτρινων χρόνων από το Κακουργιοδικείο
Θεσσαλονίκης σε ισόβια κάθειρξη.

«Γεγονός είναι ότι όλοι όσοι ήλθαν και είδαν και ερεύνησαν και έμαθαν
ό,τι έμαθαν, έφυγαν με το στόμα θεόκλειστο», γράφει ο Χρήστος Πασαλάρης. «Οι
δε Έλληνες δικαστές δεν ετόλμησαν να αποφασίσουν παμψηφεί (ως ώφειλαν) την
αναψηλάφηση της δίκης Στακτόπουλου, που η ψυχή του (εκεί που βρίσκεται) την
αποζητά… Τώρα ο Γιάννης Βούλτεψης ξαναβάζει βαθειά το νυστέρι του στο
απόστημα και αποκαλύπτει στο βιβλίο αυτό με αξιοθαύμαστη μεθοδικότητα και λίαν
οδυνηρή επιχειρηματολογία τη μεγάλη σκευωρία του ’48, που η ουρά της φτάνει ως
τις μέρες μας».

Οι αιτήσεις που απορρίφθηκαν

Ο αριστερός ανταποκριτής του Ρώυτερ Γρηγόρης Στακτόπουλος, ο οποίος κατηγορήθηκε ως εμπλεκόμενος στη δολοφονία του Πολκ, στη Θεσσαλονίκη, κατά τον Εμφύλιο (8 Μαΐου του ’48), σε αποστολή, η οποία θα περιελάμβανε συνέντευξη και από τον αρχηγό του Δημοκρατικού Στρατού Μάρκο Βαφειάδη. Ο Στακτόπουλος (εδώ, στο δικαστήριο) καταδικάστηκε από το Κακουργιοδικείο Θεσσαλονίκης σε ισόβια κάθειρξη, και μέχρι σήμερα -πέθανε το 1998- δεν έχει βρει δικαίωση

Τι συνέβη όμως και δεν προχώρησε η «αναψηλάφηση» της δίκης, που επί δεκαετίες
επεζήτησαν δεκάδες πολιτικοί, μαζικές οργανώσεις, δημοσιογράφοι από όλο τον
κόσμο; Γιατί δεν ξαναήλθε στο ακροατήριο μια υπόθεση που δίχασε τον ελληνικό
λαό, ρίχνοντας τη ρετσινιά στην Αριστερά, πως δολοφόνησε – διά χειρός
Στακτόπουλου – έναν σπουδαίο Αμερικανό δημοσιογράφο;

Ο συγγραφέας θυμίζει ότι η πρώτη αίτηση, το 1979, είχε απορριφθεί. Κι όταν το
2000 κατατέθηκε νέα αίτηση, ήρθε και νέα απόρριψη για κάτι που η κοινή γνώμη
θεωρούσε αυτονόητο, ότι δηλαδή θα έπρεπε σε συνθήκες δημοκρατίας να
επαναλαμβανόταν μια δίκη για μια υπόθεση που είχε συνταράξει το Πανελλήνιο.

«Το Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου, με ψήφους τρεις έναντι δύο, απέρριψε τη
νέα αίτηση», γράφει ο Γιάννης Βούλτεψης, ο οποίος σημειώνει και μια τραγική –
για τις μέρες μας – πραγματικότητα για την υπόθεση του Στακτόπουλου: «Σχεδόν
όλα, ακόμα και τα πιο στοιχειώδη “πραγματικά περιστατικά” που συσσωρεύτηκαν σε
μία δικογραφία – μαμούθ, από την οποία ξεκίνησε η τακτική ανάκριση και στην
οποία “στηρίχθηκε” η καταδικαστική απόφαση, ιδιαίτερα μάλιστα σε ό,τι αφορά
αυτήν καθ’ εαυτήν την πράξη της δολοφονίας (πρόσωπα, μάρτυρες, ώρες, βάρκες,
εστιατόρια, σερβιτόροι, συναντήσεις κ.λπ.) δεν είναι παρά… πρόδηλες, για
όποιον έζησε την εποχή, επινοήσεις μιας “προανακριτικής” αστυνομικής
φαντασίας, σε “συνεργασία” με ένα ψυχικό ράκος, όπως είχαν καταντήσει, “διά
λόγους εθνικούς”, τον Στακτόπουλο. Αυτοί οι ίδιοι “έστησαν” κατά δόσεις ένα
απίστευτα κακότεχνο σενάριο προς εξευμενισμόν μιας αγανακτισμένης αμερικανικής
κοινής γνώμης, στην οποία έπρεπε, το ταχύτερον και όπως – όπως να προσφερθούν
“στο πιάτο οι ένοχοι”».

Η πρεσβεία των ΗΠΑ εμπόδιζε τις έρευνες

Τα νέα έγγραφα για τη δολοφονία του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζωρτζ Πολκ, τα οποία φέρνει στο φως ο δημοσιογράφος Γιάννης Βούλτεψης, καταδεικνύουν όχι απλά τη διαπλοκή του αμερικανικού παράγοντα με τις ελληνικές αρχές στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, αλλά και την απόλυτη υποταγή της κυβέρνησης του ’48 στις επιταγές της αμερικανικής πρεσβείας

Τα έγγραφα τα οποία παραθέτει στο νέο του βιβλίο ο Γιάννης Βούλτεψης
είναι πολλά. Ένα όμως από αυτά είναι ενδεικτικό. Καταγράφει πώς η αμερικανική
κυβέρνηση παρακάμπτει διαφωνούντες Αμερικανούς με τη… βοήθεια της ελληνικής
κυβέρνησης!

Ένα από τα έγγραφα λοιπόν που παρουσιάζει ο Γιάννης Βούλτεψης είναι
τηλεγράφημα του τότε Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα Grady, ο οποίος επεχείρησε
πολλές φορές να σταματήσει ακόμα και την έρευνα την οποία επιζητούσε για την
υπόθεση η Ένωση Αμερικανών Δημοσιογράφων της Νέας Υόρκης!

Στο τηλεγράφημα αυτό, με ημερομηνία της 7ης Αυγούστου του 1948 – στην “καρδιά”
του Εμφυλίου – καταγράφονται οι μεθοδεύσεις της αμερικανικής πρεσβείας στην
Αθήνα να μη φτάσει από τη Νέα Υόρκη επιτροπή Αμερικανών δημοσιογράφων (Τζον
Ντόνοβαν και Κόνσταντάιν Πούλος) για να πραγματοποιήσουν έρευνα.

«Πρεσβείας ισχυρόν αίσθημα – γράφει ο Grady – είναι ότι κάθε νέα αποστολή προς
έρευναν υποθέσεως Πολκ, αμερόληπτη ή όχι, θα ήταν αφ’ εαυτής ανεπιθύμητη.
Καθώς Στέητ Ντηπάρτμεντ γνωρίζει, Τζων Ντόνοβαν (τώρα εις Αθήνας) μη ειδικώς
απαράδεκτος. Δεν είναι, εν τούτοις, αμερόληπτος ή δυναμικός ώστε να προσδώσει
στην ομάδα ισορροπημένον χαρακτήρα αντιτιθέμενος Πούλον, του οποία τα ρέκορντ,
ως μη αξιόπιστου, ευσυγκίνητου και εξαιρετικά φωνασκούντος συνοδοιπόρου είναι
πολύ γνωστά. Η παρουσία Πούλου αυτή την στιγμήν στην Ελλάδα θα ήταν πολύ
ατυχής, ως μη αμερόληπτου ερευνητού και ρεπόρτερ τόσον αναφορικώς με ανάκρισιν
Πολκ, όσον και σχετικώς με μεγάλες πλευρές ελληνικού προβλήματος, καθώς
κατάσταση Μάρκου Βαφειάδη επιδεινώνεται και διαρκώς εντείνεται η εκστρατεία
προπαγάνδας από κομμουνιστές και συνοδοιπόρους ώστε να καταναγκασθεί ελληνική
κυβέρνηση αποδεχθεί διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεως η οποία θα άφηνε το ΚΚΕ
στην καλύτερη δυνατή θέση. Μολονότι Πούλος αναμφιβόλως θα λάβει μέρος
οπουδήποτε και εάν βρίσκεται στην εκστρατεία αυτή, το να του επιτραπεί να το
πράξει στην Ελλάδα θα τον καθιστούσε πολύ επικίνδυνον. Εάν το Ντηπάρτμεντ ή η
Επιτροπή Λίπμαν αδυνατεί να πείσει Ένωση Δημοσιογράφων Νέας Υόρκης
εγκαταλείψει εξ ολοκλήρου την ιδέα ή τουλάχιστον παρακινήσει Ένωση
αντικαταστήσει Πούλον, πρεσβεία εισηγείται Ντηπάρτμεντ άρνησιν διαβατηρίου.
Εάν τούτο ανέφικτον, απομένουσα δυνατότητα υποστήριξης δικαιώματος ελληνικής
κυβερνήσεως κηρύξει τούτον personna non grata και αρνηθεί βίζα»