ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Παπαγιαννάδες με θέα

Τι λες τώρα! Από κάπου εκεί ψηλά, νότια και έξω από τη Σητεία, έτσι που
βλέπεις και τα δύο πελάγη καλά, το Κρητικό από τη μία, το Λυβικό από την άλλη,
ο ήλιος ρίχνει χρώμα στα βουνά κι αυτά, σαν τα ασημένια αυτοκίνητα
παρκαρισμένα, είναι σαν να περιμένουν τη σειρά τους να βαφτούν.

Ωραίες μυρωδιές. Που ωραίες κοπέλες με σπρέι από δείγματα του νέου αρώματος
δεν θα εμφανιστούν εκεί πάνω να σε ψεκάσουν, να σε κλειδώσουν στο σύννεφο της
κατανάλωσης, από το οποίο – λένε εκείνες – μόνο το άρωμα και μερικά ακόμη
προϊόντα ομορφιάς και αναζωογόνησης του δέρματος ειδικά μετά το καλοκαίρι,
μπορούν να σε βγάλουν.

Ε, τι θα ‘λεγες τώρα; Να είμαστε σε υψόμετρο 530, εκεί που φυτρώνουν στο
λεξιλόγιό σου εξωτικά ονόματα σαν τις ασφεντρουλιές (να είναι κάτι τραχύ και
γενναίο;), τους αθάνατους (κάτι για πάντα, σαν τα μεγάλα λόγια αγάπης), τα
αχινοπόδια, ό,τι πρέπει είναι για το άναμμα του φούρνου (με μια μυρωδιά της
θάλασσας, να υποθέσω;). Τις ανονίδες και τις ακονιζές, σαν μοιραίες γυναίκες
που κρύβουν μυστικά και γοητεία στο τσεπάκι για κάθε χρήση. Το έρικα για το
μέλι του και, προσοχή, μην πατήσεις τα μανουσάκια – κρίμα θα είναι – και το
φλόμο που αν το σπάσεις βγάζει το γάλα του, σαν εξωγήινος που κάνει άμυνα και
επίθεση ταυτόχρονα και κολλάει στα χέρια. Ένας κόσμος ολόκληρος εκεί έξω,
κατοικημένος από «γνωστούς – αγνώστους», με ρίζες, φύλλα, κορμούς και την
αδιαπραγμάτευτη κυριαρχία του φασκόμηλου.

Μπα, μην πεις τίποτε. Περνάς από Λιθίνες, Αρμένους, Χαντρά και στους
Παπαγιαννάδες παίρνεις βαθιά ανάσα (για να συμπληρώσεις στη λίστα κι άλλα,
λαγουδοφάι που βγαίνει την άνοιξη και το σταμναγκάθι νοστιμιά στο πιάτο) με
μια ζαλάδα από τα μαγικά του βουνού, που ακόμη κρύβει νεογέννητα
σκαντζοχοιράκια και άλλα απίστευτα για μάτια συνηθισμένα σε οθόνες. Και μετά
αφήνεις τα σκίνα στην ησυχία τους, φορτώνεις δυο τρία κλαδιά… Φαρ Ουέστ για
το σπίτι και ψάχνεις αχινοπόδια στην πόλη την ώρα που εκείνη ψάχνει για
δήμαρχο. Τι… λέγαμε λοιπόν;