ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τι είδε η Γιαπωνέζα

Μια παλιά καλή αρχή, την οποία όποιος τήρησε δεν βγήκε ποτέ ζημιωμένος, είναι
εκείνη που λέει «όποιος δεν ξέρει δεν μιλάει». Για την οικονομία της συζήτησης
ωστόσο, ας υποθέσουμε ότι εγώ δεν είμαι από εδώ ούτε έχω σχέση με την
παραπλεύρως φωτογραφία. Στην πραγματικότητα έχω jet lug και σχιστά μάτια,
δηλαδή είμαι Γιαπωνέζα τουρίστρια. Περιφέρομαι με τον χάρτη της προεκλογικής
Αθήνας, κόσμο ακούω και κόσμο δεν βλέπω. Με συνεργό τη σατανική μου
παρατηρητικότητα προσπαθώ να τοποθετηθώ στον τόπο και στον χρόνο.

Το πρώτο αξιοπερίεργο που έχω να αναφέρω είναι ένας τυπάκος με τριών ημερών
γένια. Παρακολουθώ να τον σταυρώνουν αλύπητα για το μόνο σωστό πράγμα που είπε
ποτέ στη ζωή του και απορώ γιατί δεν επεμβαίνει ο Ερυθρός Σταυρός. Παρατηρώ
επίσης μια ψηλή με λαμπερό χαμόγελο και κακό διαφημιστή. Είμαι Γιαπωνέζα και
ξέρω από κινούμενα σχέδια. Το βιντεοκλίπ με τα παιδάκια ωστόσο μού φαίνεται
ότι θα τρόμαζε ακόμη και τον γιο ενός σαμουράι. Μια τόσο ωραία κυρία και να τη
βγάζουν μακιγιαρισμένη σαν να είναι η μητριά της Χιονάτης; Κρίμα. Δυο φορές
κρίμα που το παιδάκι, έτσι όπως το κόβω, είναι έτοιμο να το φάει το κεφάλι
του. Όταν γυρίσω, να μην ξεχάσω να ενημερώσω σχετικώς την UNICEF.

Να μην ξεχάσω επίσης να καρφώσω στην UNESCO το ανεξήγητο μιας παρατημένης
τάφρου με λασπόνερα που κυκλώνει την Πύλη του Αδριανού σαν να ήτανε το
στρατηγείο του Αραφάτ στη Ραμάλα.

Και μετά ξύπνησα κι ήμουν εγώ, ίδια αλλά κατά τούτο σοφότερη: Στην Ελλάδα
όποιος ξέρει δεν μιλάει και, μεταξύ μας, πολύ καλά κάνει.