Ιανός και οιωνός

Η μέχρι στιγμής πορεία των δύο ελληνικών ομάδων στο Τσάμπιονς Λιγκ αναδεικνύει
δύο φυσιογνωμίες που δεν ξενίζουν τους φιλάθλους. Πιο πολύ εκπλήσσει το πόσο
δύσκολο αποδεικνύεται, για μια ακόμα φορά, να ξεφύγουν από τα αναμενόμενα και
να βοηθήσουν το ελληνικό ποδόσφαιρο να επιτύχει τη δεύτερη, πιο δύσκολη
μετάβαση: από το αξιόλογο στο αξιόπιστο. Μετάβαση, εξάλλου, που πλέον είναι
βέβαιο ότι μόνο προς τα έξω μπορεί να διεκδικηθεί, τόσο ο ενωτικός,
αναπτυξιακός και οτιδήποτε άλλο μεγαλόστομο σε -ικός αγώνας χαρακωμάτων που
έχουν αναλάβει όλες οι ομάδες στο εσωτερικό μέτωπο έχει οδηγήσει το κακόμοιρο
το Πρωτάθλημά μας προσωρινά μεν σε αναστολή, οριστικά δε σε καταστολή.

Στο Τσάμπιονς Λιγκ, λοιπόν, ο Ολυμπιακός βιάστηκε να διαψεύσει όσους θεώρησαν,
ήλπισαν ή διέγνωσαν ότι τα έξι γκολ και η εμφάνιση με τη Λεβερκούζεν μπορούσαν
να σηματοδοτήσουν μια πραγματική καμπή στην ευρωπαϊκή συμπεριφορά του. Άρκεσε
το πρώτο, έστω και τυπικά, εκτός έδρας παιχνίδι, για να ξαναβρούμε τον
Ολυμπιακό της «ευρωπαϊκής κατάρας»: ανίκανο να φέρει εις πέρας δύο καλά
παιχνίδια στη σειρά, με κομμένα τα φτερά – και κυρίως τα πόδια – μόλις βγει
από τα σύνορα της χώρας και του γηπέδου που τον φιλοξενεί. Το παιχνίδι με τη
Μακάμπι στην Κύπρο δεν σηκώνει κριτική. Η καλύτερη απόδειξη είναι ότι όλοι
όσοι το βλέπαμε, συνειδητοποιήσαμε από τα πρώτα τρία λεπτά πως επρόκειτο να
γίνουμε μάρτυρες μιας από τα ίδια. Μιας ακόμα ερυθρόλευκης εκτός έδρας
μεταμόρφωσης σε αυτό το μοναδικό μείγμα αδικαίωτης ελπίδας, τρεμάμενων ποδιών,
σβησμένης φλόγας, ύπουλης ατυχίας και, τελικά, χαλαρής ήττας. Ένας Ιανός που
μόλις πάρει το αεροπλάνο γυρνάει την ηττοπαθή όψη του, τόσο περισσότερο
υποταγμένος στη μοίρα του όσο ευμενέστεροι φαίνονταν οι προ-αγωνιστικοί οιωνοί
(κι αυτήν τη φορά ήταν όλοι μαζί του). Απέναντι σε μια απλώς κανονική ομάδα
ποδοσφαίρου (εντάξει: προσθέσαμε και τον κύριο Αγιεγμπένι στην πινακοθήκη που
κοσμούν οι ξεχασμένοι επιθετικοί της Ρόζενμποργκ, ο ψηλός σέντερ-φορ της
Μόλντε, ένας εξτρέμ της Χερενφέιν και κάτι μαυράκια της Λυών και της Λιλ), ο
Ολυμπιακός δεν ήταν ούτε ομάδα ούτε έπαιξε ποδόσφαιρο. Η ευρωπαϊκή του
ενηλικίωση μπορεί να περιμένει, αλλά, εν τω μεταξύ, η Μάντσεστερ ακονίζει τα
δόντια της, η Λεβερκούζεν βγαίνει από τον λήθαργό της και η Μακάμπι άρχισε να
ονειρεύεται.

Πιστή στον εαυτό της, αλλά με τον τρόπο της – ή μάλλον, με τον τρόπο του
προπονητή της -, αποδείχθηκε και η ΑΕΚ στο παιχνίδι με τη Ρόμα. Δόγμα τού όλο
και πιο αγέλαστου Σερβοέλληνα (η αλήθεια είναι ότι ο Μάκαρος δεν του αφήνει
πολλά περιθώρια) είναι, ήταν και θα είναι η προφύλαξη. Κάθε τακτική, μοιάζει
να πιστεύει, αλλά και η ίδια η έννοια της προπονητικής δουλειάς και
σοβαρότητας, έναν βασικό σκοπό υπηρετούν: να προλάβουμε τον αντίπαλο, να
εξουδετερώσουμε τις δυνάμεις του, να κάνουμε το παιχνίδι τέτοιο μοχλό που θα
μας ευνοήσει, όποια και να είναι η πραγματική δύναμή μας. Στη φετινή ΑΕΚ
διαθέτει, περισσότερο από ό,τι στη θητεία του στον Ολυμπιακό, καλές
προϋποθέσεις για την υλοποίηση μιας τέτοιας φιλοσοφίας. Παίκτες
πειθαρχημένους, αντιπάλους μισοφοβισμένους, φιλάθλους διχασμένους. Στο Βέλγιο,
κατά την πρώτη αγωνιστική, η ομάδα του έκανε δύο ευκαιρίες, αλλά θα έπρεπε
μάλλον να έχει νικήσει. Με τη Ρόμα στη Φιλαδέλφεια τις ανέβασε σε τρεις, αλλά
θα μπορούσε κάλλιστα να έχει χάσει (το ενενηκοστό λεπτό στην Ευρώπη συνήθως
χαμογελάει στο Μπάγιεβιτς, αντίθετα από ό,τι στον Λεμονή). Η ΑΕΚ δύσκολα
χάνει, αλλά και δύσκολα σκοράρει και ακόμα δυσκολότερα κερδίζει – για την
ακρίβεια ακόμα περιμένει την πρώτη νίκη στην ιστορία της σε παιχνίδι ομίλων
του Τσάμπιονς Λιγκ. Δεν περιμένετε βέβαια από κάποιον που διείδε, την
περασμένη βδομάδα, το τέλος της ευρωπαϊκής κατάρας του Ολυμπιακού να σας
μιλήσει για τους οιωνούς νίκης στο παιχνίδι με μια ομάδα που λέγεται – αλλά
κυρίως είναι – Ρεάλ.