ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΔΑΦΕΡΜΟΣ «Δεχόμαστε άδικες επιθέσεις»

Με μια απόφαση που «μπλοκάρει» τη λειτουργία των Σαϊεντολόγων στη χώρα μας,
απαντά ο πρόεδρος της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων κ. Κων. Δαφέρμος
στις επιθέσεις που δέχεται η Αρχή, ότι με τις αποφάσεις της στρέφεται εναντίον
της Εκκλησίας της Ελλάδος.

«Οι επιθέσεις είναι άδικες», λέει με συνέντευξή του στα «ΝΕΑ», ενώ θεωρεί ότι
για το θέμα των Θρησκευτικών «έγινε θόρυβος χωρίς λόγο». Ο κ. Δαφέρμος δεν
κρύβει την ενόχλησή του για τους χαρακτηρισμούς που εκτοξεύτηκαν εις βάρος
του, αλλά εκτιμά ότι οι επιθέσεις δεν έχουν προσωπικό χαρακτήρα, γιατί δεν
έχει «προσωπικούς εχθρούς». Παράλληλα, ξεκάθαρα δηλώνει ότι για την Αρχή το
ζήτημα της αναγραφής τους θρησκεύματος στις ταυτότητες και γενικότερα στα
δημόσια πιστοποιητικά «έχει λήξει».

Δεχθήκατε, κύριε πρόεδρε, σφοδρή επίθεση από την πλευρά τού Αρχιεπισκόπου
με αφορμή την πρόσφατη απόφαση για τα Θρησκευτικά. Ποια είναι, τελικά, η δική
σας αντίδραση;

Με ενόχλησε η επίθεση αυτή. Και ομολογουμένως δεν τη δέχθηκα μόνον εκ μέρους
του Αρχιεπισκόπου. Τη δέχθηκα και εκ μέρους πολλών μελών του Κοινοβουλίου, τα
οποία επ’ ευκαιρία της ψήφισης ενός νόμου για τις ανεξάρτητες αρχές, είπαν
πολλά εις βάρος μας. Δυστυχώς, η Αρχή έχει παρεξηγηθεί εξ αφορμής αυτής της
σφοδρής επίθεσης που στηρίζεται σε ένα εντελώς ψευδές στοιχείο: ότι η Αρχή
ασχολήθηκε μόνο με τις ταυτότητες και το θρήσκευμα… Επετέθησαν εναντίον μας
για ένα θέμα που δεν έχουν δίκιο. Η Αρχή έχει να επιδείξει έναν μεγάλο αριθμό
αποφάσεων που αναφέρεται στην επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων, τα οποία
καμμία σχέση δεν έχουν με το θρήσκευμα…

Παρ’ όλα αυτά σε μία ομάδα των πολιτών έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι η
Αρχή παίρνει θέσεις που είναι εναντίον της Εκκλησίας…

Δεν είναι εναντίον της, δεν μπορεί να υπάρχει αυτή η άποψη επειδή έχει λάβει
αποφάσεις για την αναγραφή προσωπικών δεδομένων στα πιστοποιητικά… Η Αρχή
ούτε θρησκεία ιδρύει ούτε θρησκεία καταργεί. Δεν είναι προορισμός της αυτός,
ούτε δουλειά της και θα ήταν ανόητο να συζητήσουμε περί αυτού του θέματος.
Εμείς ασχολούμαστε με τα αρχεία και τα προσωπικά δεδομένα που αναγράφονται στα
αρχεία. Και για να δείτε, για του λόγου το αληθές, ότι η Αρχή βάλλετε κακώς
και αδίκως ότι είναι εναντίον της Ορθοδοξίας, σας γνωστοποιώ ότι η ίδια Αρχή
έχει εκδώσει απόφαση, την απόφαση 96/2001, κρίνοντας παράνομο το αρχείο ενός
οργανισμού που ονομάζεται Ελληνική Εκκλησία της Σαϊεντολογίας…

Λέτε για την Εκκλησία των Σαϊεντολόγων. Τι ακριβώς αποφασίστηκε;

Η οργάνωση – γιατί δεν τη λέμε θρησκεία – επικαλούμενη ότι είναι θρησκεία
ζητάει από τους πιστούς που απευθύνονται σ’ αυτήν, προσωπικά δεδομένα
ευαίσθητα. Όπως εθνικότητα, μειονότητα, φυλετική προέλευση, πολιτικά
φρονήματα, θρησκευτικές πεποιθήσεις, φιλοσοφικές πεποιθήσεις, συμμετοχή σε
Ενώσεις, Σωματεία, συνδικαλιστική δράση, υγεία φυσική, πνευματική, αναπηρίες,
ιατρικό ιστορικό, κοινωνική πρόνοια, ερωτική ζωή και ποινικές διώξεις και
καταδίκες… Είπαμε, λοιπόν, ότι ο φάκελος αυτός ο οποίος δημιουργείται για τα
μέλη της, είναι παράνομος. Οι γνωστές θρησκείες, μεταξύ των οποίων η Ορθόδοξη,
δεν ζητούν από κανέναν πιστό τέτοια στοιχεία. Είναι πασίγνωστο, όπως
επισημαίνουμε, ότι σε όλες τις γνωστές θρησκείες μπορεί μεν να γνωστοποιούνται
ευαίσθητα δεδομένα προφορικά, αλλά δεν τηρούνται παρόμοια αρχεία. Δεν
τηρούνται αρχεία στην Ορθόδοξη Εκκλησία και δεν υποβάλλεται σε επεξεργασία το
σύνολο των ευαίσθητων δεδομένων, ούτε κατά το στάδιο της κατήχησης ούτε κατά
την τέλεση Μυστηρίων ούτε και κατά την πράξη της εξομολόγησης.

Η απόφαση αυτή μπλοκάρει τη λειτουργία των Σαϊεντολόγων στη χώρα μας;

Βεβαίως την μπλοκάρει. Και αυτή η απόφαση δεν βγήκε προς τα έξω. Και ξέρω πολύ
καλά ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία και όλες οι ευρωπαϊκές θρησκείες είναι εναντίον
των Σαϊεντολόγων. Δεν έγινε κανένα σχόλιο όμως, απεναντίας κάθε φορά
καλούμαστε να απαντήσουμε για τις ταυτότητες. Και πρέπει να ξέρετε ότι οι
Σαϊεντολόγοι έχουν προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας, ενώ ταυτιζόμαστε
γι’ αυτό το θέμα και με τον υπουργό Παιδείας, ο οποίος αρνείται να τους δώσει
άδεια για ίδρυση ευκτήριου οίκου. Θεωρώντας ότι δεν είναι θρησκεία…

Δεν βρίσκεστε, πάντως, στο στόχαστρο μόνο για τις ταυτότητες. Είναι πλέον
και η απόφαση για τα Θρησκευτικά…

Εγώ δεν θέλω να μιλάω διαρκώς για τις ταυτότητες. Το θεωρώ ένα γεγονός που
έχει λήξει. Η Αρχή στηρίζεται σε ορισμένες αρχές που βασίζονται στο Σύνταγμα
και στους νόμους του κράτους και στις οδηγίες της Ε.Ε. Για το μάθημα των
Θρησκευτικών, η απόφαση πρώτα απ’ όλα βγήκε κατόπιν αιτήσεως πολιτών. Άρα δεν
είναι μια απόφαση που βγάλαμε αυτεπαγγέλτως. Και έχει δύο σκέλη: το ένα είναι
η αναγραφή του θρησκεύματος στα πιστοποιητικά σπουδών Μέσης και Δημοτικής
Εκπαίδευσης και η άλλη είναι πως απαλλάσσεται κάποιος που δεν θέλει να
παρακολουθήσει το μάθημα. Όσον αφορά το πρώτο, είναι ταυτόσημη η απόφαση με
εκείνη των ταυτοτήτων και όλων των πιστοποιητικών.

Σε ό,τι αφορά την απαλλαγή από τα Θρησκευτικά, μας παρουσιάζουν να αποφασίσαμε
ότι το μάθημα είναι προαιρετικό, ενώ είναι υποχρεωτικό. Μακριά από μας αυτός ο
ψόγος. Καμία σχέση δεν έχει η Αρχή με την υποχρεωτικότητα ή μη οιουδήποτε
μαθήματος και επομένως και των Θρησκευτικών, για το οποίο είναι αρμόδια η
Πολιτεία. Εμείς είπαμε πως θα απαλλάσσεται ένας ο οποίος για λόγους
συνειδήσεως δεν θέλει να παρακολουθήσει Θρησκευτικά. Ακολουθήσαμε και πάλι,
για την ακρίβεια αντιγράψαμε, όπως και στην πρώτη περίπτωση, απόφαση του
Συμβουλίου της Επικρατείας από το 1995, η οποία εκδόθηκε μάλιστα υπό την
προεδρία τού κ. Αν. Μαρίνου (σ.σ.: σύμβουλος σήμερα της Εκκλησίας της
Ελλάδος). Είπαμε, δηλαδή, ότι ο γονέας ή ο ενήλικος μαθητής δεν είναι
υποχρεωμένος να αποκαλύψει τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις και μπορεί να
επικαλεστεί «λόγους συνειδήσεως»…

Πώς θα διασφαλιστεί, όμως, ότι ένας μαθητής δεν θέλει απλώς να αποφύγει το
μάθημα;

Θα ελέγξει ο διευθυντής του σχολείου αν αυτά που λέει είναι αλήθεια. Η
απόδειξη, ομολογουμένως, είναι δύσκολη σε τέτοιες περιπτώσεις. Σε θέματα
εσωτερικής πίστεως, τι απόδειξη να έχεις; Να σας πω όμως εγώ τι θα έκανα, αν
ήμουν γυμνασιάρχης. Βλέπω έναν μαθητή ο οποίος με άριστα το 20, παίρνει 10 στα
περισσότερα μαθήματα. Έναν μαθητή, ο οποίος δεν παρακολουθεί τα μισά μαθήματα,
και έρχεται ο πατέρας του ή ο ίδιος και μου λέει «δεν θέλω τα Θρησκευτικά για
λόγους φιλοσοφικούς». Θα απορρίψω τη δήλωση, διότι στην πραγματικότητα έχω
έναν «κοπανατζή» που κάνει τέτοια δήλωση επίτηδες… Ο διευθυντής του σχολείου
έχει την ευχέρεια να κάνει έλεγχο… Εμείς, εκείνο που είπαμε είναι ότι δεν
υποχρεούται – όχι δεν δικαιούται, δεν υποχρεούται – ο οποιοσδήποτε πολίτης να
αποκαλύψει τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Και νομίζω ότι έγινε θόρυβος
χωρίς κανέναν απολύτως λόγο επ’ αυτού…

Για αυτήν την απόφαση ο Αρχιεπίσκοπος αναφέρθηκε σε «προδότες του
έθνους»…

Δεν νομίζω να υπάρχει πιο βαρύς χαρακτηρισμός για έναν δημόσιο άνδρα. Αλλά δεν
θέλω να το σχολιάσω αυτό.

Μπροστά σε όλες αυτές τις επιθέσεις, σκεφθήκατε κάποια στιγμή να υποβάλετε
παραίτηση;

Όχι, αλίμονο εάν κάποιος που κατέχει ένα δημόσιο αξίωμα σκέπτεται παραίτηση
όταν υβρίζεται, όταν χαρακτηρίζεται με οποιονδήποτε τρόπο από οποιουσδήποτε
που δεν έχουν επ’ αυτού αρμοδιότητα. Εγώ δεν έχω τίποτα με κανέναν. Δεν νομίζω
να έχω προσωπικούς εχθρούς. Πάντοτε στη ζωή μου έκανα τη δουλειά μου και
ξέρετε, όταν κάνεις τη δουλειά σου, τελικά δικαιώνεσαι και από εκείνον ο
οποίος νομίζει ότι έχει δίκιο χωρίς να έχει τελικά.

Αναρμόδια η Αρχή για τη Σωτηροπούλου

Αναρμόδια δηλώνει η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων για το αίτημα της
Αγγελικής Σωτηροπούλου, η οποία έχει προφυλακιστεί για συμμετοχή στη 17Ν, να
μην καλύπτονται από τα ΜΜΕ ζητήματα που αφορούν στην προσωπική της ζωή. «Στο
αίτημα που απέστειλε στην Αρχή απαντήσαμε ότι είναι αρμόδια τα δικαστήρια»,
αναφέρει ο κ. Δαφέρμος.

«Η δική μας θέση βέβαια είναι πως η προσωπική ζωή καθενός, ανεξαρτήτως της
κατηγορίας που υπάρχει εναντίον του, είναι θέμα δικό του, είναι θέμα το οποίο
διαχειρίζεται μόνος του και μακριά από τη δημοσιότητα. Πάντως, στο συγκεριμένο
ζήτημα δεν υπήρχε χώρος επέμβασής μας, αφού είναι θέμα πρωτίστως του
Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου. Και απλώς έγινε από την πλευρά μας υπόδειξη να
πάει στα δικαστήρια, τα οποία μπορούν να αποφασίσουν και για την προστασία της
ιδιωτικής ζωής…».