ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αθήνα, σαν να λέμε… Σαν Φρανσίσκο

Το τελικό χτύπημα ήρθε έπειτα από ένα τέταρτο υπομονετικής αναμονής στην ουρά.
Πλησίαζα τον «στόχο», δηλαδή μια κούπα με καφέ, όταν άκουσα δυο-τρεις από τους
εργαζόμενους να μιλούν αγγλικά μεταξύ τους αλλά και προς ορισμένους πελάτες με
προφορά… Τέξας.

Προς στιγμήν νόμισα ότι ήμουν στο Σαν Φρανσίσκο! Όχι ότι έχει καμία σχέση με
το… Τέξας, απλά εκεί βρέθηκα τον Ιούλιο πάλι για καφέ, και θυμάμαι καλά
δυο-τρια τραπεζάκια στριμωγμένα έξω από ένα εμπορικό κέντρο, τα οποία ήταν
κατειλημμένα από ηλικιωμένους και μητέρες με παιδάκια και καροτσάκια, κάτι σαν
συνοικιακή καφετέρια δηλαδή.

Το δικό μας όμως έχει λούστρο και στυλ. Οι πελάτες μπαίνουν, όχι για να πιούν
απλώς έναν καφέ, αλλά για να «θυμηθούν» φωναχτά πως μεταξύ Λέξινγκτον και
Μάντισον «χτύπησαν» ένα καταπληκτικό μοντελάκι και μετά ήπιαν κι έναν καφέ.

Άλλοι έχουν ήδη αγοράσει τα φλιτζάνια, ενώ ένας τουλάχιστον γνωστός μου
κυκλοφορεί με ειδικό σκεύος που διατηρεί σταθερή τη θερμοκρασία του καφέ (που
φτιάχνει σπίτι του) και πίνει μικρές γουλιές ακόμα και στον δρόμο.

Από το χάμπουργκερ στα ρούχα, κι από τον καφέ στα πιάτα και τα ποτήρια, η
Αθήνα πλέον μπορεί να μας κάνει υπερήφανους που έχει ήδη στους δρόμους της τα
σημαντικότερα σημεία αναφοράς κάθε πολίτη ετούτου του κόσμου. Του δυτικού
πάντα γιατί ο άλλος…

Στην αρχή ήμουν κι εγώ ενθουσιασμένη. Λιγάκι ζαλισμένη απ’ τον ανεμοστρόβιλο
της παγκοσμιοποιημένης αύρας που πνέει γύρω μου.

Μόνο που καθώς στεκόμουν προχθές στην ουρά αισθάνθηκα για λίγο σαν Ινδιάνος
που του δίνουν καθρεφτάκια…