Στον δρόμο που… χάραξε ο Μπους

Αυτοί που γράφουν τους λόγους του Ρώσου προέδρου, Βλαντίμιρ Πούτιν, σίγουρα
νομίζουν πως είναι καλοί μελετητές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.
Μοιάζουν αποφασισμένοι να αντιγράψουν, έστω και εν είδει καρικατούρας, κάθε
νέα αμερικανική ιδέα. Και σίγουρα έβαλαν το χέρι τους στην αυστηρή επιστολή
που έστειλε ο Πούτιν στον ΟΗΕ, δηλώνοντας την πρόθεσή του να επέμβει στη
γειτονική Γεωργία αν η κυβέρνησή της δεν εκκαθαρίσει τα εδάφη της από μια
ομάδα Τσετσένων τρομοκρατών που έχουν βρει εκεί καταφύγιο.

Όπως ακριβώς ο Τζορτζ Μπους, έτσι και ο Πούτιν επισείει την απειλή της
προληπτικής και εν ανάγκη μονομερούς δράσης εναντίον ενός «επικίνδυνου»
κράτους. Αν, όμως, οι Ρώσοι ανησυχούν για την ασφάλεια των νότιων συνόρων
τους, θα ήταν καλύτερα να ενισχύσουν τη σταθερότητα της Γεωργίας, αντί να την
υπονομεύουν. Η μίμηση είναι μία μορφή κολακείας, αλλά κανείς δεν πρέπει να
ξεγελαστεί και να δει παραλληλισμούς εκεί που δεν υπάρχουν.