ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Άι – για – για – για – για Πουέρτο Ρίκο…

Τα εκλογικά μου δικαιώματα, εγκλωβισμένα χρόνια τώρα στα δημοτολόγια της
γενέτειράς μου, με υποχρεώνουν να υφίσταμαι μποτιλιάρισμα τριακοσίων
χιλιομέτρων και βάλε. Το αντίτιμο αυτής της ταλαιπωρίας βρίσκεται στο τέλος
της διαδρομής. Όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο νοιάζομαι για το μέλλον της
μικρής μου πόλης. Πόσο μάλλον όταν ξέρω από την καλή κι από την ανάποδη
ανεξαιρέτως όλους όσους διαγκωνίζονται ποιος θα την πρωτοσώσει. Στην Αθήνα
λειτουργώ σταθερά σαν τουρίστρια. Απολαμβάνω τον πανάκριβο προεκλογικό της
χαβαλέ και εξοικειώνομαι με τον αρχοντοχωριατισμό του. Από τη στιγμή μάλιστα
που άλλαξα γειτονιά και βρέθηκα στο άλλο άκρο της απέραντης αυτής χοάνης, η
καθημερινότητά μου έχει πάρει κάτι από αιώνιες διακοπές. Καινούργιες φάτσες,
καινούργια στέκια, άλλη αίσθηση του εικοσιτετραώρου, άλλος εν τέλει
πολιτισμός. Το παρατήρησα, θέλοντας και μη, την προηγούμενη εβδομάδα όταν
επιστρέφοντας αργά το απόγευμα έπεσα πάνω στα εγκαίνια ενός από τα δέκα
εκλογικά κέντρα που συνυπάρχουν στον εμπορικό δρόμο της περιοχής. Τα
λουλούδια, τα μπαλόνια και το υπαίθριο κέτερινγκ με μπέρδεψαν και προς στιγμήν
νόμισα ότι είχαμε βαφτίσια. Το ανελέητο μπιτ των μεγαφώνων συμπλήρωσε κάπως τα
δεδομένα μου: «Can’ t get you out of my head», «Sex bomb» και «Άι – για – για
– για – για Πουέρτο Ρίκο». Προφανώς είναι τα παιδιά από το απέναντι
γυμναστήριο που μαζί με τις ενδορφίνες ανέβασαν και την ένταση της μουσικής
υπόκρουσης. Από το φολκλόρ των σκέψεών μου με έβγαλε ο αγορητής ο οποίος
ανέβηκε στο βάθρο και με έναν απολύτως προβλέψιμο προεκλογικό λόγο με έβαλε
στη θέση μου. Μα τι γυρεύω εγώ μια Καλαματιανή στα Φάληρα;