«Ατιμώρητη η αστυνομική βία στην Ελλάδα»

Εξήντα έξι περιστατικά κακοποίησης και βασανισμού πολιτών σε αστυνομικά
τμήματα της Ελλάδας περιλαμβάνει η ετήσια (60 σελίδων) έκθεση της Διεθνούς
Αμνηστίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ

Η γνωστή για το κύρος της μη κυβερνητική οργάνωση καταγγέλλει διεθνώς τη χώρα
μας για σωρεία υποθέσεων «κακομεταχείρισης, που σε ορισμένες περιπτώσεις
ισοδυναμούν με βασανιστήρια εις βάρος κρατουμένων κατά τη σύλληψη και την
κράτησή τους στα αστυνομικά τμήματα».

Η εξέταση αυτών των καταγγελιών, αναφέρει η Διεθνής Αμνηστία, «υποδεικνύει ένα
επαναλαμβανόμενο μοτίβο και οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τα σωματικά και
ψυχολογικά βασανιστήρια ή η κακομεταχείριση των κρατουμένων από την Αστυνομία,
είτε για να εκμαιεύσει ομολογίες και άλλες πληροφορίες ή για εκφοβισμό και
παραδειγματισμό, είναι σχετικά διαδεδομένα».

Οι περισσότερες περιπτώσεις θυμάτων κακομεταχείρισης στα χέρια των αστυνομικών
αρχών αφορούν αλλοδαπούς ή μέλη μειονοτικών ομάδων (συνήθως Τσιγγάνων), αλλά
δεν λείπουν και αναφορές σε πολίτες που έπεσαν θύματα βίας για απλή παράβαση
του ΚΟΚ. Είναι χαρακτηριστικό ότι συχνά τα θύματα είναι γυναίκες, ενώ υπάρχει
μία αναφορά και σε βασανισμό πολίτη με φάλαγγα (Σεπτέμβριος 2001).

Ο οργάνωση σημειώνει ότι είναι αδύνατον να επιβεβαιώσει την εγκυρότητα των
καταγγελιών. Πολλές από αυτές, όμως, «υποστηρίζονται από πειστικά ιατρικά
στοιχεία».

Ειδική αναφορά γίνεται επίσης στην έκθεση, για την ευκολία με την οποία οι
διωκτικές αρχές κάνουν χρήση των όπλων τους, ακόμα και σε συνθήκες που δεν
υπήρχε άμεσος κίνδυνος για τη ζωή ή τη σωματική ακεραιότητα των αστυνομικών
οργάνων και παραθέτει περιπτώσεις πυροβολισμών «υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες»
που οδήγησαν σε σοβαρό τραυματισμό και μία φορά σε θάνατο.

Η Ελλάδα, προσθέτει η έκθεση, έχει πράγματι επικυρώσει τις σχετικές διεθνείς
συνθήκες και υπάρχουν σημαντικές συνταγματικές και άλλες νομικές διατάξεις που
σκοπό έχουν την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. «Στην πράξη, όμως, η
Ελλάδα δεν εξασφαλίζει τη συστηματική εφαρμογή αυτών των εγγυήσεων».

Η Διεθνής Αμνηστία κάνει λόγο για καθεστώς «σχεδόν ολοκληρωτικής ντε φάκτο
ατιμωρησίας για τα αστυνομικά όργανα». Ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις οι
παραβάτες αστυνομικοί οδηγήθηκαν στη Δικαιοσύνη και καταδικάστηκαν, «οι ποινές
που τους επιβλήθηκαν είναι σχεδόν πάντα ονομαστικές και με ανασταλτική ισχύ».
Αιτία, αναφέρει η έκθεση, είναι συχνά η «επαγγελματική αλληλεγγύη» μεταξύ των
οργάνων της τάξης.

Η κυβέρνηση

Η κυβέρνηση απέφυγε χθες να τοποθετηθεί για το περιεχόμενο της έκθεσης,
κυβερνητικές πηγές όμως έλεγαν ότι η Ελλάδα είναι κατά της βίας κι επιβάλλει
μέτρα και κυρώσεις όπου πρέπει. Προσέθεταν, ωστόσο, πως σε ό,τι αφορά τα
δικαστήρια – διότι, όπως εξηγούσαν, οι αστυνομικοί στους οποίους επιβάλλονται
ποινές προσφεύγουν στα δικαστήρια και δικαιώνονται – η κυβέρνηση δεν έχει τη
δυνατότητα να επέμβει στο έργο της Δικαιοσύνης.

Τα θύματα ήταν εκεί…

Η αδερφή του άτυχου Τσιγγάνου Μαρίνου Χριστόπουλου θρηνεί για τον θάνατό του. Το όπλο του αστυνομικού είχε άλλη μία φορά εκπυρσοκροτήσει… κατά λάθος (φωτό αρχείου)

Μία γυναίκα με πατερίτσες μπροστά στις κάμερες φωνάζει, κλαίει και λιποθυμά. Ο
«άδικος» χαμός του αδερφού της από σφαίρα αστυνομικού δεν πρέπει να μείνει
ατιμώρητος, έλεγε τότε.

Η αδερφή του νεαρού Αλβανού, Τσελνίκο, που σκοτώθηκε στις αρχές του 2002 από
σφαίρα αστυνομικού σε καφετέρια κοντά στην Πλατεία Αμερικής, βρισκόταν εκεί
χτες, απέναντι από τους ομιλητές που παρουσίαζαν την έκθεση της Διεθνούς
Αμνηστείας για την Ελλάδα. Ανάμεσα στους παρευρισκομένους ήταν κι εκείνη, μαζί
με άλλους συγγενείς θυμάτων, που είδαν τους ανθρώπους τους να βασανίζονται από
αστυνομικούς ή λιμενικούς. Την ίδια στιγμή, στην αίθουσα βρίσκονταν και κάποια
από τα θύματα που αναφέρονται στην έκθεση.

Η αδερφή του άτυχου Τσιγγάνου Μαρίνου Χριστόπουλου παρακολουθούσε αυτή τη φορά
σιωπηλή. Χωρίς τις κραυγές και τις απειλές περί εκδίκησης, που είχαν ακουστεί
λίγες ημέρες αφότου το όπλο του αστυνομικού είχε άλλη μία φορά
εκπυρσοκροτήσει… τυχαία αφαιρώντας τη ζωή του αδερφού της.

Με την ίδια σιωπή παρέμεινε στο ακροατήριο και η Τσιγγάνα Γιαννούλα Τσακίρη,
που στις αρχές του έτους κατήγγειλε ότι ξυλοκοπήθηκε άγρια από αστυνομικούς με
αποτέλεσμα να αποβάλει. Λίγο πιο δίπλα καθόταν ένας από τους Τούρκους που
είχαν ξυλοκοπηθεί άγρια από λιμενικούς στα Χανιά, λίγους μήνες νωρίτερα.

Η περίπτωση του 20χρονου στρατιώτη Γιάννη Παπακώστα, που όπως ισχυρίζεται
υπέστη ηλεκτροσόκ σε αστυνομικό τμήμα, ήταν από εκείνες που μόλις πρόλαβαν να
συμπεριληφθούν στην έκθεση. Ο ίδιος, αν και είχε κληθεί, δεν είχε άδεια από
τον Στρατό για να παρευρεθεί. Σε παλαιότερες δηλώσεις του στα «ΝΕΑ» είχε πει:
«Αισθάνθηκα το ρεύμα να με διαπερνά και να με χτυπάει. Δύο φορές στους ώμους
και τρεις φορές στο πόδι».