Προσεύχονταν για Σρέντερ

Με αγωνία και έντονο ενδιαφέρον παρακολουθούσε χθες το Μέγαρο Μαξίμου τα
αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών, καθώς πολλά εξαρτώνται από την κυβέρνηση
που θα προκύψει από αυτές. Αγωνία που έδινε τη θέση της στην ανακούφιση με την
προοπτική της δημιουργίας εκ νέου μιας κυβέρνησης Σρέντερ.

Όλο το τελευταίο διάστημα στο Μέγαρο Μαξίμου παρακολουθούσαν τις δημοσκοπήσεις
ενόψει των γερμανικών εκλογών με προσοχή μεγαλύτερη ακόμη κι από ό,τι κοίταζαν
τις μετρήσεις για την πορεία του κ. Παπουτσή ή της κ. Γεννηματά – ενδεχομένως,
ακόμη κι από τα… γκάλοπ για τον ίδιο τον κ. Σημίτη.

Ο λόγος δεν είναι ένας, αλλά πολλοί. Κι έχουν να κάνουν κυρίως με τη θέση που
έχει η Γερμανία στην Ευρωπαϊκή Ένωση – «κινητήριος δύναμη» και «ατμομηχανή» –
αλλά και τα συμφέροντα της Ελλάδα στην εξωτερική, ευρωπαϊκή και οικονομική
πολιτική. Τα συμφέροντα αυτά εξυπηρετούνται σε κάθε περίπτωση από μια
κυβέρνηση Σοσιαλδημοκρατών – Πρασίνων και όχι από μια κυβέρνηση
Χριστιανοδημοκρατών – Φιλελευθέρων:

Προσωπική σχέση

Ο ίδιος ο Κώστας Σημίτης έχει προσωπική σχέση με τον καγκελάριο Σρέντερ και το
ίδιο ισχύει για τον Γιώργο Παπανδρέου και τον «Πράσινο» Γιόσκα Φίσερ, αλλά και
μια σειρά άλλους υπουργούς, όπως ο Γιάννος Παπαντωνίου και ο Νίκος
Χριστοδουλάκης, που όλοι έχουν την άνεση να σηκώσουν το τηλέφωνο και να
συνεννοηθούν με τον Γερμανό ομόλογό τους απευθείας. Όπως έλεγε κορυφαίο
στέλεχος της κυβέρνησης, «οι σχέσεις μας με το υπάρχον ιδεολογικό και πολιτικό
σύστημα της Γερμανίας έχουν πάει καλά. Εάν υπάρξει αλλαγή φρουράς στη
Γερμανία, θα πάρει καιρό να δημιουργηθούν και πάλι τέτοιες σχέσεις – αφήστε
που εάν αλλάξει κυβέρνηση, η νέα δεν θα έχει τις πολιτικές δεσμεύσεις τις
προηγούμενης».

Η ένταξη της Κύπρου

Ο δεύτερος – και ίσως ο σπουδαιότερος – λόγος που έχει η Αθήνα για να…
προσεύχεται υπέρ της παραμονής Σρέντερ στην καγκελαρία, είναι η επικείμενη
διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η ένταξη της Κύπρου. Η κυβέρνηση
Σοσιαλδημοκρατών – Πρασίνων υποστηρίζει ανεπιφύλακτα την κυπριακή ένταξη. Ο κ.
Στόιμπερ και οι Χριστιανοδημοκράτες του στηρίζουν μεν τη διεύρυνση, αλλά δεν
είναι βέβαιο ότι θα τηρήσουν και τις δεσμεύσεις των Σοσιαλδημοκρατών για την
Κύπρο.

Ο κ. Στόιμπερ έχει ξεκαθαρίσει πως αντιτίθεται σε οποιαδήποτε αναβάθμιση των
σχέσεων της Ένωσης με την Τουρκία – θέτοντας, μάλιστα, και τον μουσουλμανικό
παράγοντα. Η Ελλάδα, από την άλλη μεριά, προωθεί την ενίσχυση της ευρωπαϊκής
προοπτικής της Τουρκίας, επιδιώκοντας έτσι να περιορίσει και τις αντιδράσεις
της Άγκυρας σε μια ένταξη της Κύπρου χωρίς προηγούμενη επίλυση του Κυπριακού.
Είναι, λοιπόν, φανερό πως οι ελληνικές προτεραιότητες εξυπηρετούνται καλύτερα
από τους Σοσιαλδημοκράτες.

Πέραν του Κυπριακού, στο δυσοίωνο διεθνές σκηνικό που σχηματίζεται – με την
επικείμενη επίθεση των Αμερικανών στο Ιράκ, την κρίση στη Μέση Ανατολή και την
εν γένει εξωτερική πολιτική της Ουάσιγκτον – οι Σοσιαλδημοκράτες εγγυώνται πως
η Ευρώπη θα έχει φωνή κατά το δυνατόν ανεξάρτητη (και φιλειρηνική) από τους
Αμερικανούς. Αντιθέτως, ο κ. Στόιμπερ έχει ταχθεί υπέρ των Αμερικανών,
ψέγοντας τον αντίπαλό του για το ρήγμα που έχει προκαλέσει μεταξύ συμμάχων.

Χαλαρότητα

Τα οικονομικά προβλήματα και η ύφεση της Γερμανίας ασφαλώς θα οδηγήσουν τη νέα
γερμανική κυβέρνηση, όποια κι αν είναι, να επιδιώξει χαλαρότητα της
δημοσιονομικής πειθαρχίας στην Ένωση. Όμως, για την Ελλάδα έχει σημασία η
χαλαρότητα σε ό,τι αφορά τις δαπάνες να είναι στην κατεύθυνση των
προτεραιοτήτων που έχει και η ελληνική κυβέρνηση – κι αυτές είναι οι δαπάνες
στον κοινωνικό τομέα, όπου η ευρωπαϊκή Δεξιά δεν επιδεικνύει ιδιαίτερη
ευαισθησία.

Πέραν των παραπάνω, υπάρχει κι ένας καθαρά… ιδιοτελής λόγος που η Αθήνα
επιθυμεί να συνεχίσει η Γερμανία με την ίδια κυβέρνηση. Την 1η Ιανουαρίου η
Ελλάδα αναλαμβάνει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κι αν έχει κερδίσει ο
κ. Στόιμπερ, ο Κώστας Σημίτης δεν θα μπορεί ως προεδρεύων να υπολογίζει σε
κανέναν από τους «μεγάλους» της Ένωσης. Οι Γερμανοί και οι Γάλλοι θα έχουν
στραφεί δεξιά, ενώ ο Τόνι Μπλερ είναι μεν σοσιαλιστής, αλλά οι πολιτικές του
δεν συμφωνούν με τις ελληνικές.

Η μόνη συμπαράσταση για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, σε αυτήν την περίπτωση, θα
προέρχεται από τη… Σουηδία – η οποία ούτε μεγάλη χώρα είναι, ούτε στο ευρώ
μετέχει, και τα συμφέροντά της απέχουν πολύ από τα συμφέροντα του ευρωπαϊκού Νότου.