Το μετρό θα σώσει το Νέο Δελχί

Κόρνες που ουρλιάζουν, λεωφορεία που ξεχειλίζουν από επιβάτες, ποδήλατα και
χειροκίνητα ταξί που ξεφυτρώνουν αναπάντεχα ανάμεσα σε άμαξες, φορτηγά,
σύννεφα σκόνης και καυσαερίων. Το χάος στην απόλυτη μορφή του. Νέο Δελχί και
όλα βαίνουν ομαλά.

Υπάλληλοι του μετρό του Νέου Δελχί ετοιμάζονται για τη δοκιμή του πρώτου συρμού της νέας γραμμής

Στην άκρη του δρόμου, ένας αμέριμνος οδηγός τροχήλατου ταξί κοιμάται πάνω στο
τιμόνι. Η μόνη ήρεμη μορφή σ’ αυτό το πανδαιμόνιο. Είναι μεσημέρι, στην
παμπάλαια Μεγάλη Υπεραστική Αρτηρία που διασχίζει την πρωτεύουσα. «Έχουμε
κάποια προβλήματα με τις μεταφορές», παραδέχεται ένας γιατρός, ο Αζίζ Ναρβί,
καθώς περπατά προς το σπίτι του. «Βλέπετε, φοβάμαι να οδηγήσω».

Όμως τα πράγματα φαίνεται ν’ αλλάζουν. Ο διευθυντής της εταιρείας που ανέλαβε
την κατασκευή του μετρό στο Νέο Δελχί, Ι. Στρίντχαραν, πιστεύει ακράδαντα πως
ο νέος σιδηρόδρομος θα λύσει πολλά από τα προβλήματα μετακίνησης στην πόλη των
16 εκατομμυρίων κατοίκων και 4 εκατομμυρίων οχημάτων.

Τον Δεκέμβριο αναμένεται να δοθούν στην κυκλοφορία 8,3 χιλιόμετρα του δικτύου
που συνολικά θα εκτείνεται στα 62 χιλιόμετρα. Ώς το τέλος του 2005 αναμένεται
να περατωθεί η κατασκευή ολόκληρου του συστήματος, που σε ορισμένες κεντρικές
περιοχές και για 11 χιλιόμετρα θα διασχίζει την πόλη υπογείως, ενώ εκτιμάται
ότι θα εξυπηρετεί καθημερινά περίπου δύο εκατομμύρια άτομα. Το συνολικό κόστος
του έργου υπολογίζεται στο 1,3 δισ. δολάρια, μεγάλο μέρος του οποίου
καλύπτεται από χαμηλότοκα δάνεια από την Ιαπωνία.

Και ίσως να έχει αποτέλεσμα. «Έκπληκτοι; Έκπληκτοι; Ασφαλώς και είμαστε. Πώς
τα κατάφεραν σ’ αυτό το έργο;» αποκρίνεται με ενθουσιασμό αλλά και δυσπιστία ο
Σουμπάς Αγκαργουάλ, ένας επιχειρηματίας που περιμένει αρκετή ώρα το λεωφορείο.
«Τίποτα δεν δουλεύει εδώ!».

ΟΙ σπατάλες. Δισεκατομμύρια ινδικές ρουπίες έχουν σπαταληθεί κατά
καιρούς για τη μεταμόρφωση της πόλης, όμως τα αποτελέσματα είναι
απογοητευτικά. Επικεντρωμένα στην αποσυμφόρηση του κέντρου, τα περισσότερα
σχέδια, έπνιξαν γειτονιές στην περιφέρεια, με αποτέλεσμα η κυκλοφορία των
οχημάτων εκεί να είναι σήμερα αδύνατη.

Τα παιδιά φαίνονται ενθουσιασμένα με την ιδέα των υπόγειων διαδρομών

Ύστερα, είναι και το δίκτυο ηλεκτροδότησης που θα τροφοδοτεί το νέο
σιδηροδρομικό δίκτυο. Όπως έχει σήμερα, το σύστημα είναι προβληματικό στο
μεγαλύτερο τμήμα της πρωτεύουσας. Μόνο τα σπίτια ανώτατων αξιωματούχων έχουν
ηλεκτρικό – υπό φυσιολογικές πάντα συνθήκες – τη νύχτα. Έτσι, δεν είναι να
αναρωτιέται κανείς γιατί θεωρήθηκε επίτευγμα η πρώτη εκσκαφή για την κατασκευή
του μετρό το 1998. Η ιδέα του υπόγειου σιδηροδρόμου στην πρωτεύουσα είναι πολύ
παλιά, κρατά από το 1950, έκτοτε όμως περίπου 35 σχέδια παρέμειναν ξεχασμένα
σε διάφορα συρτάρια.

Στη Μεγάλη Υπεραστική Αρτηρία, εδώ που ο Κίπλινγκ έγραψε κάποτε «όλος ο κόσμος
πάει κι έρχεται», ο κόσμος δείχνει ενθουσιασμένος. «Το αγαπάμε το μετρό», λέει
ο Ναρβί. Ευφορία αναδύεται και από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. «Νίκη των
τεχνοκρατών», έγραψε ένα περιοδικό ενώ η εφημερίδα «Statesman» προέβλεψε πως
«Έρχονται οι καλές εποχές».

Έτσι δικαιολογείται και ο μεσσιανικός χαρακτήρας που κυβερνητικοί αξιωματούχοι
επιδιώκουν να προσδώσουν στο φιλόδοξο κατασκευαστικό έργο. Στόχος του
Στρίντχαραν, πρώην πολιτικού μηχανικού που εργάστηκε επί χρόνια στους
σιδηροδρόμους της χώρας, είναι, η αλλαγή στην εικόνα της πόλης να συμπαρασύρει
και μια πολιτιστική αλλαγή – αλλαγή στη χαώδη καθημερινότητα των πολιτών. Και
στο στοίχημα αυτό μετέχουν πολλοί. Παράγοντες της κυβέρνησης, ειδικοί
κατασκευαστές και μηχανικοί απ’ όλο τον κόσμο, απλοί πολίτες. Ο καθένας για
τους δικούς του λόγους, με κοινό όμως σκοπό.

Οι αντιδράσεις. Αντιδράσεις υπάρχουν. Για παράδειγμα, οι 200 αγωγές που
κατατέθηκαν από ιδιοκτήτες εκτάσεων, οι οποίες απαλλοτριώθηκαν για τη συνέχιση
του έργου ή οι ενστάσεις των αρχαιολόγων, που διαμαρτύρονται πως το μετρό θα
αφανίσει ανακαλύψεις σημαντικές, αν και πρόσφατες. Και προβλήματα επίσης.
Κάποια στιγμή, ήταν τόσο συχνές οι διακοπές ηλεκτροδότησης που νωρίς το πρωί
και για αρκετή ώρα το μπλακ άουτ επηρέαζε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης. Ο
ψηφιακός πίνακας που μετρά τις μέρες για τα εγκαίνια του πρώτου σταθμού στο
γραφείο του συμβούλου του έργου Σ. Μίταλ σταμάτησε, μάλιστα, την ώρα που
μιλούσε για την υπεροχή του. Κακός οιωνός; Ο κ. Μίταλ δεν πτοείται: «Αν
σκεφτούμε έτσι, δεν θα προχωρήσουμε. Το χρειαζόμαστε».