Οι δύο όψεις ενός εγκλήματος

«Είναι πολιτικά εγκλήματα οι πράξεις της 17Ν ή εγκλήματα του κοινού ποινικού
δικαίου;» Το ερώτημα έχει ήδη τεθεί και γύρω από αυτό θεωρείται πλέον βέβαιο
ότι θα κινηθεί και η επιχειρηματολογία των δικηγόρων όταν φτάσει η ώρα της
δίκης. Μια πρόγευση γι’ αυτή τη μάχη δίνουν σήμερα, μέσω των «ΝΕΩΝ», οι
ποινικολόγοι κ.κ. Αρ. Οικονομίδης, συνήγορος υπεράσπισης του Πάτροκλου
Τσελέντη, του «Αλέκου» ή «Ταινία» της 17Ν, και Αλ. Λυκουρέζος, νομικός
εκπρόσωπος της οικογένειας του επιχειρηματία Αλ. Αθανασιάδη – θύματος της
οργάνωσης. Ο κ. Λυκουρέζος δεν έχει αμφιβολία ότι τα μέλη της οργάνωσης είναι
κοινοί εγκληματίες, ενώ ο κ. Οικονομίδης ανιχνεύει τα «πολιτικά κίνητρα» που
ώθησαν τις ενέργειές τους.

Η ατομική βία δεν μπορεί να «βαπτισθεί» πολιτικό έγκλημα

Αλέξανδρος Λυκουρέζος ποινικολόγος, βουλευτής της Ν.Δ.
(συνήγορος πολιτικής αγωγής στην υπόθεση της 17Ν)

Είναι σαφές ότι οι κρατούμενοι, μέλη της 17Ν, είναι κρατούμενοι του κοινού
ποινικού δικαίου και δεν μπορεί να θεωρηθούν πολιτικοί κρατούμενοι. Κάτι
τέτοιο θα προϋπέθετε ότι είχαν διαπράξει πολιτικά εγκλήματα, ενώ τα αδικήματα
για τα οποία κατηγορούνται εντάσσονται στο πλαίσιο μιας τρομοκρατικής
δραστηριότητας που τόσο από θεωρητική όσο και από νομολογιακή άποψη, στην
Ελλάδα και διεθνώς, δεν χαρακτηρίζονται ως πολιτικά εγκλήματα. Χωρίς να
εισέλθει κανείς σε πολύπλοκες θεωρητικές κατασκευές, η ατομική βία μέσα σε ένα
ελεύθερο, δημοκρατικό, κοινοβουλευτικό καθεστώς, όσο κι αν το επιθυμεί ο
δράστης, δεν μπορεί να «βαπτισθεί» πολιτικό έγκλημα.

Ακόμη και στις προκηρύξεις της η 17Ν, μετά τις δολοφονίες που διέπρατταν τα
μέλη της, εμφανιζόταν ως τιμωρός των θυμάτων της. Καμία από τις
ανθρωποκτονίες, ληστείες ή άλλα αδικήματα που διέπραξαν δεν στρεφόταν ευθέως
κατά της αυθεντίας της πολιτειακής εξουσίας. Χαρακτηρίζονται δράστες πολιτικού
εγκλήματος εκείνοι που στρατευμένοι σε μαζικά κινήματα αγωνίζονται και
μάχονται – παραβιάζοντας και ποινικές διατάξεις – για την ανεξαρτησία της
χώρας τους, την ελευθερία ή την αποτίναξη ενός απολυταρχικού, καταπιεστικού
καθεστώτος. Την απάντηση στο ερώτημα εάν οι τρομοκράτες είναι πολιτικοί
κρατούμενοι την έδωσε, άλλωστε, ο ίδιος ο Σάββας Ξηρός στην τηλεοπτική
συνέντευξή του, όπου χωρίς κανένα δισταγμό, αλλά απεναντίας αβίαστα και
κυνικά, ομολόγησε ότι έκανε «τη δουλειά του», όταν εκτελούσε ανυπεράσπιστους ή
λήστευε…

Πίστευαν ότι το αίμα ήταν όχημα για την κυκλοφορία των ιδεών τους

Αριστειδης Οικονομίδης ποινικολόγος (συνήγορος υπεράσπισης του
Π. Τσελέντη – «Αλέκου» ή «Ταινία» στη 17Ν)

Απ’ ό,τι διαφαίνεται οι περισσότεροι εκ των κατηγορουμένων για τη δράση της
17Ν ωθήθηκαν ή οιστρηλατήθηκαν από πολιτικά κίνητρα. Πίστευαν σε μια κοινωνία
δικαιότερη, ότι δεν πρέπει για παράδειγμα άλλοι να πεθαίνουν από υπερσιτισμό
και άλλοι από ασιτία, και θα έπρεπε να γίνουν ανατροπές, κοινωνικές και
πολιτικές, κάτι που δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί παρά μόνο με βία. Πίστευαν
ότι το αίμα ήταν το καλύτερο όχημα για την κυκλοφορία των ιδεών τους, γι’ αυτό
και προέβαιναν σε «τυφλά» χτυπήματα κατά αθώων ανθρώπων. Όλα αυτά, πάντως, δεν
προσδίδουν πολιτικό χαρακτήρα στα εγκλήματά τους, όπως ορίζει το Σύνταγμα, ο
νόμος και η νομική επιστήμη. Βεβαίως, κατά τη δίκη θα προβληθούν κατά κόρον τα
κίνητρα αυτά που μπορεί να οδηγήσουν στη χορήγηση ελαφρυντικών στους
κατηγορουμένους. Υπό αυτό το πρίσμα, μπορεί θεωρητικά να δεχθεί το δικαστήριο
ότι κινήθηκαν από «ταπεινά ελατήρια» (ένα συγκεκριμένο ελαφρυντικό σύμφωνα με
τον Ποινικό Κώδικα), παρά τα σοβαρά εγκλήματα που διέπραξαν. Πάντως, θα πρέπει
κάποτε οι ιθύνοντες ή τα αρχηγικά στελέχη της 17Ν να εξηγήσουν πώς διετέθησαν
τα σημαντικά ποσά που «απαλλοτρίωσαν» από Τράπεζες, διότι διαφορετικά
κινδυνεύουν να θεωρηθούν μία εγκληματική ομάδα που απλώς περιέβαλε με πολιτικό
μανδύα τα εγκλήματά της, ενώ δεν κινήθηκε ποτέ από οποιαδήποτε ιδεολογήματα.