ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Οι Κουφοντίνες και τα… κουφά τους

Μεγάλη σίγουρα η ικανοποίηση, που η 17Ν, η κορυφαία αυτή οργάνωση φόνου και
τρόμου, παίρνει οριστικά τέλος, όπως δήλωσε και ο αρχιτρομοκράτης Κουφοντίνας.
Και δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο κύριος αυτός ήταν χαρισματικός ηγέτης
του εγκλήματος. Έτσι, μετά την έκρηξη στον Πειραιά, έκανε τις πιο μελετημένες
κινήσεις: έτρεξε στη γιάφκα της Δαμάρεως, εξαφάνισε ίχνη, πήρε χρήμα και
οπλισμό κι έμενε σε αναμονή κρυπτόμενος – ποιος ξέρει πού – παρακολουθώντας
τις εξελίξεις. Και αφού είδε όλη αυτή τη χιονοστιβάδα αποκαλύψεων και
συλλήψεων, αφού είδε Ξηρούς και χλωρούς να συλλαμβάνονται και να ομολογούν,
αφού είδε κι απόειδε πως κανείς πια δεν του απόμενε από τα πρωτοπαλίκαρά του
για να επιχειρήσει κάποιον αντιπερισπασμό, αφού είδε πως όλοι τους, σχεδόν
όλοι τους, είχαν επιδοθεί σ’ έναν ανταγωνισμό αποκαλύψεων και ο… «σώζων
εαυτόν σωθήτω», με άλλα λόγια, αφού κατάλαβε ότι και τα συντρόφια που τον
έκρυβαν δεν ήταν πλέον εμπιστεύσιμα και άρα κινδύνευε και του ίδιου η ζωή,
αποφάσισε να σώσει κι εκείνος τον εαυτό του. Και τότε έκανε την επόμενη έξυπνη
κίνηση: το ‘παιξε παλικαράς.

Κι αποφασίζει τη μεγάλη έξοδο. Έξοδο από τον κρυψώνα του, τον κρυψώνα μιας
ζωής. Κι εμφανίζεται ως Δημ. Κουφοντίνας. Πρώτη φορά με τ’ όνομά του. Ούτε
Λουκάς, ούτε Σωτηρόπουλος. Τώρα πρέπει να σώσει τον Κουφοντίνα. Ο τρόπος
παράδοσης εντυπωσιακός, όχι απροσδόκητος. Όμως, ούτε και τώρα δεν κατάφερε να
κρύψει τις αρχηγικές του τάσεις, τη λατρεία του στην εξουσία. Γιατί, ο
«σοσιαλιστής» Κουφοντίνας είναι λάτρης της εξουσίας, ο πιο θερμός της
εναγκαλιστής. Εμφανίζεται, λοιπόν, με ηγετική πολιτική (!!!) δήλωση. Έτσι, για
να προσδώσει πολιτικό περιεχόμενο στο έγκλημα, να τονωθούν τα παλικάρια στον
Κορυδαλλό, να ανακτήσει η οργάνωση τη χαμένη της αξιοπρέπεια – αλήθεια, πόσο
ελαστικά τα κριτήρια και πόσο διαστρεβλωτική η επίκλησή του!!!

Από τις καταθέσεις και τις μαρτυρίες των συντρόφων του έλειπε το ιδεολογικό
περιεχόμενο, αυτό που δεν υπήρξε ποτέ. Κι έπρεπε όλοι αυτοί οι δολοφόνοι να
ενδυθούν τον ιδεολογικό μανδύα, το μόνο που θα μπορούσε να μυθοποιήσει
ληστείες και φόνους. Και ο Κουφοντίνας αρχίζει τα… κουφά του. Και με την
εκρηκτική δήλωση Κουφοντίνα πήρε φωτιά ο Σάββας κι αρχίζει κι αυτός τα…
κουφά του. Διά μιας, η αντίστροφη πορεία: η έκρηξη του Πειραιά του προκάλεσε
κύμα αποκαλύψεων. Η έκρηξη Κουφοντίνα, κύμα συγκαλύψεων. Αρνείται τον Θεό που
είχε στην επίκλησή του και στρέφεται προς τον Κουφοντίνα του. Να μην το
στενοχωρήσουμε άλλο το παλικάρι. Φτάνει η πίκρα δυο μηνών. Και δώσ’ του τα
πυροτεχνήματα από τον Κορυδαλλό. Κατά παντός θεσμού: πολιτικής, δικαιοσύνης,
υγείας, επιστήμης. Και κατά παντός προσώπου. Και πολιτικά πρόσωπα δίπλα στον
Σάββα. Κι αστυνομικοί με ιατρικές μπλούζες. Και πολλά άλλα… κουφά και
παράξενα. Δεν σεβάστηκε ούτε αυτούς που του σώσανε τη ζωή. Κι αντί για την
αξιοπρέπεια, συναντά τη γελοιότητα ο γραφικός Σάββας, με «δημοσιογραφούντες –
βαποράκια» που στον βωμό της τηλεθέασης ξεπουλάνε κάθε ικμάδα ήθους.

Όμως, η δημοκρατία δεν τρομάζει όταν οι τρομοκράτες ενεργούν με το όνομά της.
Μπορεί οι Κουφοντίνες να τρομοκρατούσαν από το σκοτάδι με σαρανταπεντάρια και
άλλα εργαλεία του φόνου, μπορεί να ήταν μαέστροι στον πανικό και τον τρόμο,
όμως τώρα πια όχι. Κορυφαίοι στις ρουκέτες ναι, όμως τα τηλεοπτικά
πυροτεχνήματα δεν τους βγαίνουν. Μηνύματα κενά, άδεια πουκάμισα, ο κόσμος τα
καταλαβαίνει. Τώρα ξεχωρίζει τους δολοφόνους από τους επαναστάτες, τον Τσε από
τους Κουφοντίνες. Δεν χρίεσαι επαναστάτης σε καιρούς δημοκρατίας. Η επανάσταση
εδραιώνεται στο λαϊκό αίσθημα, δεν το προκαλεί. Κι αν η 17 Νοέμβρη έβρισκε
στην αρχή κάποια συμπάθεια – όχι έρεισμα – σε ειλικρινείς και ευαίσθητους
πολίτες, τη δολοφόνησε γρήγορα με τα έργα της.

Ο πολίτης αντιλαμβάνεται ότι ο επαναστάτης είναι πρόθυμος να θυσιάσει – και
θυσιάζει – τη ζωή του για τις ιδέες του, ποτέ όμως δεν θυσιάζει τη ζωή των
άλλων, φορώντας ο ίδιος κουκούλα, καλυπτόμενος στο σκότος της ανωνυμίας. Και
αυτοί οι κύριοι Κουφοντίνες έτσι πέρασαν τη ζωή τους: στο σκοτάδι. Όριζαν τον
«ένοχο» μόνοι τους, αποφάσιζαν για τη θανατική ποινή μόνοι τους και την
εκτελούσαν μόνοι τους. Η διαφορετική άποψη, ένοχη. Η αμφισβήτηση,
απαγορευμένη. Η «Ετερότητα» υπό διωγμόν. Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός του
φασισμού, τότε ποιος θα μπορούσε να είναι; Και τώρα μας βγαίνουν με τα…
«κουφά» τους οι Κουφοντίνες του φόνου και του τρόμου και προσπαθούν να το
παίξουν επαναστάτες και παλικάρια. Αιδώς Αργείοι.

Ο Ι. Ε. Πυργιωτάκης είναι καθηγητής Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης, πρ.
αντιπρύτανης Πανεπιστημίου Κρήτης.