Ο Τζαννής, κοντά στο όνειρο

Για τρία χρόνια περπατούσε με πατερίτσες. «Και όμως, από την πρώτη στιγμή
μάς έλεγε ότι θα έρθει η μέρα που θα περπατήσει μόνος του, χωρίς βοήθεια.
Εμείς δεν τον πιστεύαμε και κοιταζόμασταν με νόημα. Τελικά είχε δίκιο. Τα
κατάφερε».

Οι φίλοι. Με τον Ανδρέα Μπογδάνο έγιναν φίλοι (η φωτογραφία είναι από το περυσινό καλοκαίρι). «Μόνο που δεν συζητάμε ποτέ για τους σεισμούς», λέει ο Τζαννής

Η μητέρα του Τζαννή Πολυκανδριώτη, Κρυστάλλω, κοιτάει με λαχτάρα τον γιο της.
Ακόμα δεν μπορεί να ξεχάσει την ημέρα εκείνη του Σεπτεμβρίου του 1999 όταν το
τριώροφο σπίτι τους κατέρρευσε από τον σεισμό. Όταν ο άνδρας της έχασε τη μάχη
κάτω από τα μπάζα, ενώ ο γιος της είχε συγκλονίσει με τη δύναμή του τα μέλη
των σωστικών συνεργείων που τον απεγκλώβισαν ύστερα από ώρες.

Ο Τζαννής, 14 χρόνων σήμερα, έχασε το ένα του πόδι (στη θέση του έχει τεχνητό
μέλος) ενώ το άλλο «αχρηστεύτηκε» όταν πολτοποιήθηκε από την πλάκα. Μόλις πριν
από δύο μήνες ο Τζαννής χειρουργήθηκε σε αυτό το πόδι και οι γιατροί λένε ότι
το όνειρο είναι κοντά. «Μέσα στον Οκτώβριο… πετάμε πατερίτσες και περπατάμε
μόνοι μας, χωρίς βοήθεια», λέει η μητέρα σε πρώτο πληθυντικό από τον
ενθουσιασμό της.

«Δεν πίστευα στα μάτια μου»

Η χειρουργική επέμβαση που έγινε από τον ορθοπεδικό κ. Καρανίκα ήταν ο
επίλογος μιας σκληρής προσπάθειας που είχε διάρκεια τριών ετών.
«Φυσιοθεραπείες, γιατροί, ατέλειωτη προσπάθεια. Όμως ούτε μια φορά δεν
παραπονέθηκε», λέει η κ. Πολυκανδριώτη. «Ήξερα ότι έχω μπροστά μου έναν αγώνα.
Έβλεπα το τέλος, περίμενα να δικαιωθούν οι προσπάθειές μου. Όταν θέλεις κάτι
παρά πολύ, δεν σκέφτεσαι τον κόπο, δεν κουράζεσαι, δεν δυσανασχετείς.
Περιμένεις όσο χρειαστεί μέχρι να τα καταφέρεις», μας λέει ο ίδιος ο Τζαννής.
«Όταν είδα το πόδι μου να κινείται πάλι δεν πίστευα στα μάτια μου. Νόμιζα ότι
ήταν ένα όνειρο. Τώρα περιμένω την ημέρα που θα πετάξω τις πατερίτσες»,
τονίζει.

Το διαμέρισμα της οικογένειας βρίσκεται στον πρώτο όροφο πολυκατοικίας επί της
οδού Κω. Ελάχιστα μέτρα από το οικόπεδο όπου κάποτε βρισκόταν το τριώροφο
σπίτι της οικογένειας που κατέρρευσε από τον σεισμό. Ο Τζαννής πηγαίνει στη Β’
Γυμνασίου. «Άλλαξα σχολείο φέτος. Είμαι στο 1ο Γυμνάσιο Μεταμόρφωσης. Είναι
πιο κοντά στο σπίτι και με βολεύει περισσότερο», λέει.

Με τον Ανδρέα από το Αίγιο

Η μάνα. «Με στήριξε το πείσμα του και η αποφασιστικότητά του», λέει η Κρυστάλλω Πολυκανδριώτη, η μητέρα του Τζαννή

Άλλωστε δεν τον ενοχλεί που θα αλλάξει σχολικό περιβάλλον. «Τους φίλους μου
τους βλέπω ούτως ή άλλως», λέει. Ένας από αυτούς είναι και ο Ανδρέας
Μπογδάνος, που είχε ζήσει μια παρόμοια εμπειρία στον σεισμό του Αιγίου, στις
αρχές της δεκαετίας του 1990. Συναντήθηκαν το περασμένο καλοκαίρι και κάνουν
καλή παρέα. «Μόνο που δεν συζητάμε για σεισμούς. Δεν θέλει ο Ανδρέας, εγώ δεν
έχω πρόβλημα», λέει ο Τζαννής.

Το φετινό καλοκαίρι ήταν πάντως δύσκολο. «Μετά την εγχείριση δεν μπόρεσα να
κάνω ούτε ένα μπάνιο. Χρειαζόμουν φυσιοθεραπείες. Μου κόστισε, γιατί μου
αρέσει πολύ η θάλασσα», εξηγεί. Τώρα τα σχέδια μετατίθενται για τη στιγμή που
θα περπατήσει χωρίς πατερίτσες. Όσο για τη μητέρα του, αυτή νιώθει
ανακουφισμένη για πρώτη φορά ύστερα από χρόνια.

Είχε θέληση

«Πέρασα πολλά», μας λέει. «Δεν μπόρεσα να κλάψω τον άνδρα μου. Δεν πρόλαβα να
λυπηθώ, να σκεφτώ τις ωραίες στιγμές που πέρασα μαζί του. Δεν πρόλαβα να τον
θρηνήσω, να τον αποχαιρετήσω. Από την πρώτη στιγμή, μετά από εκείνον τον
σεισμό, έτρεχα για τον Τζαννή. Αυτό που με έκανε να τρέχω τόσο πολύ ήταν η
δική του θέληση. Το πείσμα. Δεν παραιτήθηκε ούτε για μια στιγμή. Ήταν θετικός,
δυναμικός. Αυτό με βοήθησε πάρα πολύ». Όπως μας εξηγεί ο Τζαννής, δεν την
άφηνε να στενοχωριέται. «Να, προχθές, είχαμε το μνημόσυνο και έβαλε τα κλάματα
πάλι. Γιατί κλαις, βρε μάνα, της είπα. Σιγά μην κλάψουμε. Εγώ, όταν μου λένε
για τον πατέρα μου, χαμογελάω. Είμαι περήφανος γι’ αυτόν και χαμογελάω».

18 ώρες στα ερείπια

Είχε μείνει δεκαοκτώ ώρες παγιδευμένος στα ερείπια του σπιτιού του. Βγήκε
τελευταίος, ζωντανός, μετά τις δύο αδελφές του. Ο πατέρας του πέθανε μέσα στα
ερείπια από έμφραγμα ενώ είχε αρχίσει η επιχείρηση διάσωσης. Τον ενδεκάχρονο –
τότε – Τζαννή Πολυκανδριώτη τον έβγαλαν μπρούμυτα, για να μη βλέπει τα πόδια
του, τα οποία είχαν σχεδόν πολτοποιηθεί. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης
διάσωσης μίλαγε συνέχεια. Άλλες φορές κάνοντας αστεία, άλλες προσπαθώντας να
βοηθήσει.