ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Η ελληνική ματιά…

Με τη συμπλήρωση ενός έτους από το τρομοκρατικό χτύπημα στις ΗΠΑ, πολλά
αφιερώματα στα ελληνικά ΜΜΕ επικεντρώθηκαν στις αποτρόπαιες αυτές πράξεις.
Δεκάδες σελίδες εφημερίδων και περιοδικών αναλώθηκαν σε εκτιμήσεις για τη
σημασία των χτυπημάτων, για το τι άλλαξε στον κόσμο και για το τι πρόκειται να
συμβεί. Όμως, σχεδόν από όλες αυτές τις αναλύσεις έλειπε μια σημαντική
αναφορά. Σχεδόν κανείς δεν κόπιασε να αφιερώσει έστω και μία αράδα στο
λεγόμενο ελληνικό όνειδος. Στη στάση, δηλαδή, των περισσότερων ελληνικών μέσων
ενημέρωσης, πολλών αναλυτών και δημοσίων προσώπων, αλλά τελικά και της
πλειοψηφίας της ελληνικής κοινής γνώμης απέναντι στο γεγονός αυτό.

Αρκετά περίεργα, αλλά όχι και εντελώς απροσδόκητα μετά την «αιρετική» ελληνική
στάση στον πόλεμο στο Κόσοβο, η κοινή γνώμη της χώρας μας, στη μεγάλη της
πλειοψηφία, έδειξε δείγματα συμπλεγματικής χαιρεκακίας για το χτύπημα εις
βάρος της Αμερικής. Φωνές του είδους «τά ‘θελαν και τά ‘παθαν» ή «έτσι
πληρώνεται η αλαζονεία» ή ακόμη «υπήρξε οργή Θεού» πλημμύρισαν τηλεοπτικά
παράθυρα και στήλες εφημερίδων. Και βέβαια, η κοινή γνώμη δεν είναι δυνατόν να
στηλιτευθεί. Διότι διαμορφώνεται κάθε φορά από όλους εκείνους που είναι
επιφορτισμένοι με την «αντικειμενική» και «πολύπλευρη» ενημέρωσή της.

Κάτι τέτοιο όμως ουδέποτε συνέβη και συνεχίζει, δυστυχώς, να μη συμβαίνει.
Κλασικό παράδειγμα, μία έρευνα που είχαν δημοσιεύσει προ καιρού «ΤΑ ΝΕΑ»
σχετικά με την παγκοσμιοποίηση. Η συντριπτική πλειοψηφία των ερωτηθέντων είχε
τοποθετηθεί καθαρά αρνητικά απέναντι στο φαινόμενο. Η μεγάλη όμως και πάλι
πλειοψηφία του δείγματος ομολογούσε πως δεν ήξερε τι ακριβώς είναι αυτή η
παγκοσμιοποίηση. Είναι φανερό πως ο κόσμος τοποθετείται με βάση αυτά που
ακούει και που εκτιμά σαν αντικειμενικά και νηφάλια.

Με την ευκαιρία των συζητήσεων που γίνονται για τον επικείμενο, κατά πάσα
πιθανότητα, πόλεμο με το Ιράκ, ένα άλλο παράδειγμα είναι χαρακτηριστικό.
Έγκυρη πρωινή εφημερίδα του συντηρητικού χώρου δημοσίευσε άρθρο διεθνολόγου
συνεργάτη της, σύμφωνα με το οποίο οι ΗΠΑ επιδιώκουν τη ρήξη ώστε με δική τους
πλέον κυβέρνηση εκεί να ακυρώσουν τις όποιες πετρελαϊκές συμφωνίες υπάρχουν
μεταξύ Ιράκ και Ευρώπης. Και να τις αντικαταστήσουν με αντίστοιχες υπέρ των
δικών τους εταιρειών. Η ίδια όμως εφημερίδα, λίγες εβδομάδες μετά, δεν δίστασε
να παρουσιάσει περίοπτα ένα διαφορετικό κείμενο που υποστήριζε πως οι ΗΠΑ
έχουν πια τη Ρωσία ως τον βασικό τους πετρελαϊκό εταίρο, που θα τους
εξασφαλίζει στο μέλλον ενέργεια σε χαμηλές τιμές!! Μάλιστα, το ειδικευμένο
περιοδικό «Jane’s» ανέφερε στις 10 Σεπτεμβρίου πως οι Ρώσοι, αδιάφοροι για
τυχόν επιπλοκές στο Ιράκ, προχωρούν σε ειδικές πετρελαϊκές συμφωνίες με τον
Σαντάμ Χουσεΐν για τη μετά το σημερινό εμπάργκο εποχή!! Πού βρίσκεται λοιπόν η
«αντικειμενική» ενημέρωση;

Αυτό που προκύπτει είναι πως ο αντι-αμερικανισμός, και ο αντι-δυτικισμός,
απλώνεται μεθοδικά από τις πένες και τα μικρόφωνα συνειδητών αντιπάλων της
αλήθειας. Με κάλυψη την ανάγκη των μέσων να χρησιμοποιούν ανθρώπους που έχουν
γνώσεις και ικανότητα γραφής, μια μικρή μειοψηφία του συνολικού πολιτικού
κορμού της κοινωνίας προωθεί τις ιδέες της ύπουλα μέσα στο είναι και στην
προσωπικότητα των γενικών λαϊκών στρωμάτων.

Για τη ζημιά που έγινε στο θέμα της 11ης Σεπτεμβρίου και που κατέληξε στο
αποτρόπαιο θέαμα του καψίματος αμερικανικών σημαιών από «φιλάθλους» της ΑΕΚ
είναι συνταρακτικές οι αποκαλύψεις που κάνει ο Μανώλης Βασιλάκης στο βιβλίο
του «Καλά Να Πάθουν». Αποτυπώνοντας απλά και μόνο πολλά από τα κείμενα που
φιλοξενήθηκαν στον ελληνικό Τύπο των ημερών εκείνων, ο συγγραφέας αποδεικνύει,
πέραν της παραμικρής αμφιβολίας, τη μικρότητα και την εμπάθεια με την οποία
παράγοντες των ΜΜΕ δηλητηρίασαν την ελληνική κοινή γνώμη με μίσος και
δυτικοφοβία. Και δεν είναι τυχαίο πως αποκλήθηκε «πράκτορας» και το έργο του
«φακέλωμα». Διότι ακριβώς συγκέντρωσε σε έναν τόμο τα πονήματα των χολερικών
επικριτών του. Αν ντρέπονται για όσα έγραψαν, καλύτερα να μην τα είχαν γράψει.

Ο κόσμος όμως, όταν τα πράγματα ηρεμούν και οι φωνές καταλαγιάζουν, αξιολογεί
τα γεγονότα και κάνει νηφάλια τις εκτιμήσεις του. Καμιά από τις προβλέψεις των
κινδυνολόγων των ημερών εκείνων δεν πραγματοποιήθηκε. Όπως και σπάνια
επιβεβαιώνονται σε κάθε άλλο τομέα. Χωρίς αξιοπιστία λοιπόν, τι επιρροή, πέραν
του να δηλητηριάζουν συνειδήσεις, μπορούν να ασκήσουν;