ΜΑΤΙΕΣ Ο Μ. Λοΐζος

Το ‘χω ξαναπεί, μου φαίνεται, αλλά η επανάληψη, πιστεύω, δεν κάνει κακό, όταν
πρόκειται για ωραία πράγματα… Λοιπόν: είχαμε πάει, με τον Μάνο Λοΐζο – αύριο
συμπληρώνονται 20 χρόνια από τον θάνατό του – ως εκπρόσωποι της ΕΜΣΕ, στο
Γενικό Λογιστήριο, όπου μας περίμενε να του εκθέσουμε τις θέσεις μας για την
αντιμετώπιση της πειρατείας του δίσκου, ο τότε υπουργός – ή υφυπουργός – των
Οικονομικών, Αθανάσιος Κανελλόπουλος (μακαρίτης κι αυτός…).

Είπαμε τα δικά μας, με τον δέοντα σεβασμό, είπε ο Κανελλόπουλος το σχέδιο που
είχε στο μυαλό του για να εξουδετερώσει τη «μάστιγα», διαφωνήσαμε και
σηκωθήκαμε να φύγουμε. Δεν θυμάμαι για ποιο λόγο, όμως, ο υπουργός, θύμωσε
ξαφνικά κι άρχισε να μας μιλάει με επιθετικότητα, χρησιμοποιώντας βαριές
εκφράσεις. «Ας μη του απαντήσουμε», ψιθύρισα στον Λοΐζο, γιατί δεν μου αρέσουν
οι καβγάδες. Αλλά ο Μάνος είχε γίνει Τούρκος. Αναψοκοκκίνισε και, κοιτάζοντας
τον «Θανασάκη» εξοργισμένος, του φώναξε: «Ένα έχω να σας πω: κάποτε θα
πεθάνουμε. Αλλ’ από σας, δεν θα μείνει τίποτα. Ή σχεδόν τίποτα! Ενώ τα δικά
μου τραγούδια, θα ζουν πολλές δεκαετίες!»…

Τα τραγούδια του Λοΐζου, πράγματι, ζουν και βασιλεύουν, εδώ και τέσσερις
δεκαετίες. Αλλά και ο ίδιος ο Μάνος «ζει»: εφέτος, όλη η χρονιά, στην Κύπρο,
ήταν αφιερωμένη στη μουσική του και την προσωπικότητά του. Πέρυσι, ο
«Μελωδία», για να τον τιμήσει, οργάνωσε μια μεγάλη συναυλία. Αυτές τις μέρες,
στο Περιστέρι, και ώς το τέλος του μηνός, όλος ο κόσμος θα τραγουδάει Λοΐζο.
Και, προς το τέλος του μήνα, η Minos, θα βγάλει μια σειρά από δίσκους, με
ολόκληρο το έργο του, με επιμέλεια της Μυρσίνης, της κόρης του!

Αγαπήθηκε πολύ ο Λοΐζος. Και αγαπιέται. Ένα βιβλίο που έγραψα, προ ετών, για
τη ζωή του – «Κάκτος» – εξαντλήθηκε με το «καλημέρα». Και όταν είπα, στις
Πρέσπες, στις 24/8, ότι «τη συνάντηση αυτή, που είναι για μένα, την αφιερώνω
στον Μάνο Λοΐζο», οι 10.000 παριστάμενοι δεν σταμάτησαν να χειροκροτούν, επί
τρίλεπτο!

Ο Μάνος Λοΐζος, πιστεύω, ήταν ένας συνθέτης, που γνώριζε, όσο ελάχιστοι
ομότεχνοί του, την τέχνη της μελωδίας. Και ήταν και σπουδαίος άνθρωπος!
Έντιμος, ειλικρινής, τρυφερός, προοδευτικός με τη σωστή έννοια, ερωτικός,
χαριτωμένος, Ανατολίτης και Ευρωπαίος συνάμα, μαγικός, ιδίως όταν σουρούπωνε
κι ετοιμαζόταν το φεγγάρι να βγει για τσάρκα.

Αχ, μωρέ…