ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο Αύγουστος που πέρασε…

Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε… Κάπου στον Νότο, με κατεύθυνση δυτική, δίπλα
στο Λιβυκό. Ο χρόνος Αύγουστος. Κάπου στη μέση τού μακριά, μωρά, ενήλικες,
μικροί, μεγάλοι και μεγαλύτεροι που έμειναν παιδιά. Παρέα με τις σκέψεις μας
που είναι αμείλικτες όσο και ο καυτός λίβας.

Αύγουστος… χωρίς να κυνηγάμε ίσκιους… Με ή χωρίς πανσέληνο, με μαΐστρο ή
με μπουρίνια, πάντως όχι πνιγμένοι από τα κύματα του πρέπει και του μη.

Αύγουστος των αναμνήσεων και των συγκινήσεων. Κάτι σαν την αρχή του έτους… Η
αρχή του τέλους του καλοκαιριού είναι πάντως μια αρχή. Και ξεκινάει από
άλφα… Αύγουστος των εξομολογήσεων, των παλιών μας φόβων, που άλλοτε μας
κρατάνε πίσω κι άλλοτε μας ρίχνουν μπροστά.

Αύγουστος της ραστώνης και του εφήμερου. Όλα τα ωραία κρατάνε λίγο. Αν
ακουμπήσεις το χέρι σου σε μια αναμμένη σόμπα θα νομίζεις ότι πέρασε ένας
αιώνας, κι αν μείνεις πολύ μ’ ένα όμορφο κορίτσι θα σου φανεί ότι δεν πέρασε
ούτε ένα λεπτό, είπε ο Αϊνστάιν.

Όλα είναι σχετικά. Οι απολογισμοί και τα νέα σχέδια. Οι αποχαιρετισμοί και οι
ζεστές αγκαλιές. Αυτοί που φεύγουν κι αυτοί που μένουν… Αύγουστος των
αναβολών. Να θέλεις να φύγεις και να μην μπορείς. Κι ας σου έχουν πληγιάσει
την πλάτη τα βότσαλα.

Είναι κι εκείνοι οι χοροί που όλο λες θα μάθεις κι όλο χάνεις τα βήματα. Θα
τους μάθω του χρόνου, λες και κερδίζεις χρόνο… Όλοι χρειαζόμαστε άλλοθι για
να επιστρέφουμε… Σε μέρη που οι άνθρωποι έχουν βρει την αρμονία και τον
τρόπο να κοιτάζουν στα μάτια. Εκεί όπου η ζωή δεν είναι παρένθεση, αλλά κύρια
πρόταση.