Το φάλτσο παράπονο…

Ζάχος Τερζάκης

Στη συνέντευξη Τύπου για την όπερα του Μίκη Θεοδωράκη «Λυσιστράτη» ο διεθνής
μπάσος Ζάχος Τερζάκης μάλωσε τους δημοσιογράφους για την παραπληροφόρηση,
θέλοντας να υποστηρίξει πως η «Λυσιστράτη» δεν αντιμετωπίστηκε σοβαρά, αλλά με
την ευκολία τού αν άρεσε ή δεν άρεσε. Θύμωσε μάλιστα για τον ρόλο της
γλάστρας, που φαντάστηκε πως θα του αποδίδαμε. Το παράπονό του πως σημαντικοί
καλλιτέχνες μεγάλου διαμετρήματος αντιμετωπίζονται ως «γλάστρες», θα μπορούσε
να είναι και κατανοητό κι ώς ένα σημείο δίκαιο. Γιατί συχνά το ρεπορτάζ
επικεντρώνεται στον ένα λαμπερό δημιουργό, σ’ αυτό καθαυτό το καλλιτεχνικό
γεγονός, και προσπερνώντας τα σχόλια άξιων συνεργατών κάνει συνήθως απλή
αναφορά των ονομάτων τους. Αλλά ο κ. Τερζάκης έχασε το μέτρο καταλήγοντας στη
γενικότητα «Μου είπαν πως αν δεν πληρώσεις δημοσιογράφο, δεν πρόκειται να
δώσεις συνέντευξη». Κοιταχτήκαμε απορημένοι. Είναι τραγικό να εμφανίζεται ο
διεθνής μπάσος και να αφορίζει τους πάντες. Πώς τους βάζει όλους στο ίδιο
τσουβάλι; Αυτές οι γενικότητες δεν διαφέρουν από εκείνες που ο ίδιος
στηλιτεύει.

…και οι αγοραίες γενικότητες

Όπως προ ημερών άκουσα δημοσιογράφο, να ρωτάει με απειλητική ρητορεία «Δηλαδή
τα βάζετε με τους δημοσιογράφους;» θυμώνοντας με τον τηλεοπτικό συζητητή του,
ο οποίος υπαινίχθη παραπληροφόρηση. Ένα τσουβάλιασμα κι από ‘δω κι από ‘κει. Ο
τηλεοπτικός «ταγός», να τοποθετεί στο απυρόβλητο τη συντεχνία του, αλλά και ο
ευαίσθητος καλλιτέχνης να πετάει λάσπη αδιακρίτως στους καλλιτεχνικούς
συντάκτες που δεν του ζητούν συνέντευξη – γιατί αυτό φανέρωνε το παράπονό του.
Προφανώς ο κ. Τερζάκης ξεχνάει πως η σχέση καλλιτέχνη – δημοσιογράφου είναι
αμφίδρομη κι ότι χρειάζεται να την τιμούν και οι δύο πλευρές. Η εμμονή στα
εύκολα και αγοραία στερεότυπα δεν είναι ίδιον της τέχνης, κάτι που θα έπρεπε
να γνωρίζουν όσοι την υπηρετούν με ευαισθησία.