ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ούτε ένας τρομοκράτης…

Δεν είναι οι πράξεις, οι παραλείψεις μου είναι φιλενάδα που δημιουργούν αυτή
την «εσωτερική ανάγκη» να… ομολογήσω.

«Εσύ τι μαθαίνεις, τι γράφεις για την τρομοκρατία;», με ρώτησες στο
υπερατλαντικό τηλεφώνημα, αλλά δεν πρόλαβα να σου απαντήσω, έπεσε η γραμμή.

Ε, λοιπόν, ούτε μία πληροφορία δεν είχα, ούτε ένας των «μυστικών» ή των
«φανερών», ένας «πληροφοριοδότης» δεν με πλησίασε (εγώ, πώς να τον πλησιάσω,
κανέναν σχετικού αντικειμένου και απασχόλησης κύριο δεν φρόντισα να γνωρίσω
κοντά είκοσι χρόνια τώρα που πίστευα πως παριστάνω τη γράφουσα τα δημόσια).

Ούτε ένας τρομοκράτης φιλενάδα, ένας κι ας ήταν και τσιράκι, ας ήταν και απ’
τους άλλους – πώς τους λένε αυτούς, βοήθησε με (αυτούς, ξέρεις, που τους
βάζουν οι υπηρεσίες να παριστάνουν τους διαδηλωτές, τους τρομοκράτες, τους
«αγωνιστές», τέλος πάντων, για να κάνουν «διάβρωση εκ των… έσω») -, δεν ήρθε
να μου μιλήσει, να παραδοθεί σ’ εμένα, να κλάψει στον ώμο μου για τις «όποιες»
ανομίες του.

Έστω, ούτε ένα πετυχημένο ψυχογράφημα των τρομοκρατών δεν κατάφερα να κάνω.
Ούτε σ’ ενα χωριό που γεννήθηκαν αυτά τα «ανθρωπόμορφα» δεν κατάφερα να πάω
και να μου πει με φωνή στεντόρεια η «άφωνη» κοινή γνώμη πως «τον θυμάμαι τον
τρομοκράτη, ήταν ήσυχο παιδί, αλλά… φαινόταν, ήταν υποχθόνιος από πέντε
χρόνων που ήταν όταν έφυγε από το χωριό», κάτι, τέλος πάντων, για τα παιδικά
του τραύματα και να ερμηνεύσω εγώ η επαΐουσα δημοσιο-ψυχο-γράφος την
εξέλιξη… Τίποτα.

Εδώ ο κόσμος καίγεται, η δημοσιογραφία και η «πληροφοριολογία» (για τις
θεωρίες κάποιων «Τρότσκι» και «αρχαιο-Μαρξιστών», ούτε λόγος) βρίσκονται εν
πλήρει δράσει – και «βράση» μπορώ να σου πω – κι εγώ ψάχνω ακόμα τους «καλούς»
και τους «κακούς» του έργου, αμφισβητώ την υποκριτική των πρωταγωνιστών,
βρίσκω απλοϊκή τη σκηνοθεσία κι απαξιώνω την ηθική των μέσων και μεθόδων που
χρησιμοποιεί η παραγωγή…