ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ «Επιτυχημένο, το πανεπιστήμιο που λειτουργεί ως επιχείρηση»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
6 λεπτά  |
 |
|
«Στην Αμερική είναι πια σαφές πως ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα οφείλει να είναι |
«Τα πιο επιτυχημένα ακαδημαϊκά ιδρύματα είναι αυτά που λειτουργούν ως
επιχειρήσεις», λέει ο Έλληνας πρόεδρος του αμερικανικού Πανεπιστημίου Drexel.
«Στην Ελλάδα, προσπαθούμε να εφεύρουμε τον τροχό ξανά. Ο τροχός έχει
εφευρεθεί. Οι νόμοι της αγοράς, όχι μόνο δεν υπονομεύουν την ακαδημαϊκή
ποιότητα ή αξία, αλλά, αντίθετα, την αυξάνουν».
Ο ίδιος βρέθηκε στο τιμόνι μεγάλων ιδιωτικών Πανεπιστημίων της Αμερικής,
ύστερα από μακρόχρονη εμπειρία στις επιχειρήσεις. Μετανάστης πρώτης γενιάς
(έφθασε εκεί σε ηλικία 20 ετών για μεταπτυχιακές σπουδές και ύστερα από 30
χρόνια ξέρει πως «είναι πράγματι η χώρα των ευκαιριών και το “αμερικάνικο
όνειρο” δεν είναι ψευδαίσθηση, αλλά αλήθεια»), έχει φροντίσει, παράλληλα με
την καριέρα και την οικογένεια, να κρατάει στενή επαφή με την ελληνική
παροικία.
«Όταν αποφασίζεις να μείνεις στην Αμερική, δεν μπορείς παρά να πετύχεις. Από
τη μια, νιώθεις την ευθύνη τού ότι είσαι Έλληνας. Από την άλλη, μόνον η
επιτυχία μπορεί να δικαιολογήσει την επιλογή να μείνεις μακριά από τον τόπο
και τους δικούς σου ανθρώπους». «ΤΑ ΝΕΑ» τον συνάντησαν στην Αθήνα, κατά τη
διάρκεια των ολιγοήμερων διακοπών του – έναν άνθρωπο που κουβαλάει την πατρίδα
στο βλέμμα και αναζητά πάντα την αφορμή για να επιστρέψει. «Ναι, αν υπήρχαν οι
κατάλληλες συνθήκες, θα ερχόμουν στην Ελλάδα. Θα ήθελα να φέρω το Drexel εδώ.
Ένα ολόκληρο Πανεπιστήμιο, όχι αυτό που γίνεται τώρα με συνεργασίες – δύο
χρόνια εδώ, άλλα δύο έξω, κ.λπ… Ένα Πανεπιστήμιο ολόιδιο με το μητρικό, με
τα ίδια συστήματα… Όχι να αναλάβω μια θέση προέδρου. Ένα αηδόνι δεν φέρνει
την άνοιξη κι ένας άνθρωπος δεν μπορεί να αλλάξει πολλά».
Είναι σίγουρος πως «αν η Ελλάδα επέτρεπε τη δημιουργία ιδιωτικών
Πανεπιστημίων, ο συναγωνισμός θα βελτίωνε και τα δημόσια ιδρύματα. Ακόμη, το
κράτος θα αναγκαζόταν να δώσει περισσότερα χρήματα». Διαβλέπει πως «με τη
νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το συνταγματικό κώλυμα θα ξεπεραστεί. Είναι
θέμα χρόνου να ανοίξουν ιδιωτικά Πανεπιστήμια και εδώ». Εκτιμά πως πρέπει να
γίνει. «Όταν μεταπήδησα από τις επιχειρήσεις στα Πανεπιστήμια, πολλά
εκπαιδευτικά ιδρύματα στις ΗΠΑ αντιμετώπιζαν το εξής πρόβλημα: είχαν ως
πρυτάνεις πολύ καλούς επιστήμονες και δασκάλους που όμως δεν γνώριζαν τεχνικές
του μάνατζμεντ, της διοίκησης. Όταν ανέλαβα πρύτανης της Πολυτεχνικής Σχολής
στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι, μέσα σε οκτώ χρόνια η σχολή αναζωογονήθηκε.
Διπλασιάσαμε τον αριθμό των καθηγητών, χτίσαμε καινούρια κτίρια… Μπορούσαμε
να το κάνουμε γιατί είχαμε τη γνώση, ξέραμε πού θα βρούμε χρήματα, πώς θα
τραβήξουμε μαθητές – πράγμα εξαιρετικά δύσκολο. Στην Αμερική ο κάθε φοιτητής
έχει 3.300 επιλογές (τόσα είναι τα Πανεπιστήμια). Πρέπει να του προσφέρεις
ισχυρά κίνητρα για να επιλέξει το δικό σου». Ένας φοιτητής στο Drexel πληρώνει
περίπου 20.000 ευρώ για δίδακτρα και αρκετά ακόμη χρήματα για τους ξενώνες, τη
διατροφή, κ.λπ. «Δίπλα μας υπάρχουν πολλά δημόσια Πανεπιστήμια που χρεώνουν
μόλις 3-4.000 ευρώ. Για να μπορέσει ένα ιδιωτικό Πανεπιστήμιο να τραβήξει
φοιτητές διατεθειμένους να πληρώσουν, πρέπει να έχει ό,τι καλύτερο σε
καθηγητές, περιβάλλον, τεχνολογική υποδομή».
Την εικόνα στην Ελλάδα την ξέρει. «Οι πρόεδροι των Πανεπιστημίων δεν
έχουν την αποκλειστική ευθύνη της διοίκησης, δεν έχουν ούτε τη δύναμη ούτε τα
χρήματα να πάρουν αποφάσεις προς όφελος του Πανεπιστημίου. Επίσης, αν και η
Ελλάδα έχει συνδέσει το όνομά της με τη δημοκρατία, τα πανεπιστημιακά ιδρύματα
μάλλον τη χρειάζονται σε… μικρότερες δόσεις. Οι σπουδαστές δεν μπορεί να
συμμετέχουν στη διοίκηση ή την επιλογή στελεχών. Στην Αμερική, είναι ελεύθεροι
να πουν τη γνώμη και την άποψή τους, η οποία όμως εκλαμβάνεται ως συμβουλή,
δεν επιβάλλεται».
«Η Ελλάδα δεν χρειάζεται πυρηνική ενέργεια»
«Η πυρηνική ενέργεια είναι λύση για μια χώρα όπως η Αμερική. Και οι
ανανεώσιμες μορφές ενέργειας απαραίτητες», λέει ο άνθρωπος που από το 1974
μέχρι το 1985 εργάστηκε για την εταιρεία Bechtel, ως επικεφαλής της ομάδας
μηχανικών που κατασκεύαζε πυρηνικούς σταθμούς παραγωγής ενέργειας. «Σε μια
κοινωνία με τόσο έντονο το ενεργειακό πρόβλημα αλλά και τόσο καλά οργανωμένο
σύστημα, η πυρηνική ενέργεια είναι ασφαλής λύση», τονίζει ο Έλληνας πρόεδρος,
πια, του Πανεπιστημίου Drexel, Κωνσταντίνος Παπαδάκης. «Δεν είναι το ίδιο ένας
σταθμός παραγωγής πυρηνικής ενέργειας στις ΗΠΑ με έναν στις χώρες της πρώην
Σοβιετικής Ένωσης ή στα Βαλκάνια. Σήμερα, η συζήτηση στην Αμερική γίνεται γύρω
από την επιστροφή σε μικρότερες μονάδες, τυποποιημένες, άρα καλύτερα
ελεγχόμενες και πιο ασφαλείς. Ναι, το θέμα των αποβλήτων είναι πάντα πρόβλημα,
ωστόσο κι εκεί υπάρχουν λύσεις και δοκιμάζονται ήδη». Η Ελλάδα; «Καλύτερα να
μείνει μακριά», λέει ο κ. Παπαδάκης γελώντας. «Η διαχείριση ενός πυρηνικού
σταθμού δεν επιτρέπει κανενός είδους “κενό” στη διαδικασία. Κι εμείς έχουμε
μια χώρα όπου τα “κενά” δημιουργούνται με ιδιαίτερη ευκολία. Εξάλλου, η χώρα
μας είναι μικρή, έχει υδάτινους πόρους, τα υδροηλεκτρικά έργα είναι
περισσότερο αποτελεσματικά και η αιολική ενέργεια ικανή να καλύψει ένα μέρος
των αναγκών».
Ο ίδιος άνθρωπος οργάνωσε, πρόσφατα, τη σύνδεση του Πανεπιστημίου του Drexel
με ένα αιολικό πάρκο από το οποίο πλέον καλύπτεται το 10% των ενεργειακών
αναγκών του ιδρύματος. «Το πάρκο έχει ανεμογεννήτριες νέας τεχνολογίας. Έχουν
ύψος 70 μέτρα, είναι ικανές να δίνουν ενέργεια 2 MWatt, να δουλεύουν ακόμη και
με ταχύτητα ανέμου οκτώ μίλια την ώρα. Από εκεί παίρνουμε τέσσερα εκατομμύρια
κιλοβατώρες τον χρόνο και είμαστε το μόνο Πανεπιστήμιο των ΗΠΑ που καλύπτει
ένα τόσο μεγάλο ποσοστό των αναγκών του από τον άνεμο».
Η ελληνική κοινότητα
Επαναστάσεις αλλά και επιστροφή στην παράδοση, καβγάδες αλλά και
συγκεντρώσεις γύρω από την Εκκλησία, όλα συνυπάρχουν. «Δεν είμαστε τόσο δεμένη
κοινότητα όσο αυτή των Εβραίων. Είμαστε πολύ ανεξάρτητοι, δεν έχουμε μάθει να
δουλεύουμε ομαδικά, να κάνουμε αμοιβαίες υποχωρήσεις», λέει ο Κωνσταντίνος
Παπαδάκης. Στη Φιλαδέλφεια, όπου ζει, υπάρχουν περίπου 50.000 Ελληνοαμερικανοί
και στο Πανεπιστήμιο που διοικεί περίπου 300 φοιτητές με την ίδια καταγωγή.
Είναι παιδιά δεύτερης, τρίτης ή τέταρτης γενιάς. Ζουν στων… Ελλήνων τις
κοινότητες που στήνονται γύρω από την Εκκλησία. «Οι περισσότεροι διατηρούν
τους δεσμούς, τα ήθη, τα έθιμα, τη γλώσσα. Ακόμη κι εκείνοι που κάνουν την
επανάστασή τους και αρνούνται την αίσθηση τού “είμαι διαφορετικός επειδή είμαι
Έλληνας”, δεν διαγράφουν τελείως το ελληνικό στοιχείο». Με την κόρη του, που
είναι σήμερα 18 χρόνων, έχει κάνει πολλές φορές αυτήν τη συζήτηση. «Της λέω
ότι δεν είναι πρόβλημα να είσαι διαφορετικός – μερικές φορές είναι προσόν. Κι
όταν κάποτε καταχειροκροτήθηκε, παρουσιάζοντας στο σχολείο μια εργασία για την
Ελλάδα, με μουσική, χορό και κοστούμια, το συνειδητοποίησε κι εκείνη».
INFO
http: //www.drexel.edu/papadakis
Google news
