ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Μαρξιστές δίχως διώξεις

Και ο χορός καλά κρατεί. Η επιτάφιος περιφορά του μύθου της Αριστεράς μετά και
την αποκάλυψη της ποιότητας των στελεχών αλλά και των πλουτοσωρευτικών στόχων
της 17ης Νοέμβρη δεν χωνεύεται εύκολα από τους κομμουνιστές τής πολιτικά
«άγονης γραμμής». Ο Ευτύχης Μπιτσάκης σαν θεωρητικός εκπρόσωπος της
ιδεολογικής αγκύλωσης και ο Δημήτρης Γόντικας σαν στέλεχος του μηχανισμού της
επίσημης κομματικής δυσκαμψίας ανέλαβαν να εκτεθούν δημόσια για να
υποστηρίξουν τα ανυποστήρικτα. Τα επιχειρήματά τους ακολουθούν τη γνωστή
πεπατημένη. Σε αντίθεση με την ορθολογική κριτική αναλυτών όπως ο Παύλος
Τσίμας και ο Νίκος Μπίστης που βάζουν τα θεμέλια για μια σοβαρή συζήτηση.

Σε πλήρη αντίθεση με τους τελευταίους, οι κομμουνιστές της δογματικής
ορθοδοξίας αισθάνονται αμήχανα επειδή κάποιος τόλμησε να αμφισβητήσει το
αλάθητο της θεολογίας τους. Γι’ αυτούς η Αριστερά εξ ορισμού οφείλει να
βρίσκεται στο πολιτικό απυρόβλητο. Ακόμα κι αν κάνει τραγικά λάθη. Ακόμα κι αν
άνθρωποί της εδώ και στο εξωτερικό πληγώνουν τις δημοκρατικές αρχές και
καταργούν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Κάθε πρόκληση του περιεχομένου των
πολιτικών της προτάσεων και κάθε αμφισβήτηση της αξίας των ιδεολογικών της
θέσεων και των κοινωνικών της οραματισμών δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με
όρους πολιτικού διαλόγου. Εκλαμβάνεται πάντα σαν προοίμιο απειλών και διώξεων.
Γι’ αυτό κι ο κ. Μπιτσάκης ψάχνει για στρατόπεδα. Ο ξεπερασμένος
αντικομμουνισμός αποτελεί για τον χώρο του μια κάποια υπαρξιακή λύση…

Εξήγησα επανειλημμένα πως οι μετεμφυλιακές κυβερνήσεις της χώρας – κεντρώες
κατά κύριο λόγο αλλά και συντηρητικές – προχώρησαν σε άδικες, ακατανόητες και
σκληρότατες διώξεις στελεχών της Αριστεράς.

Οι πράξεις αυτές φόρτωσαν με ενοχές τον ευρύτερο συντηρητικό και φιλελεύθερο
χώρο οδηγώντας τον στην εγκατάλειψη του ιδεολογικού αγώνα και στην αποδοχή
δημιουργίας ενός πολιτικού κλίματος στη χώρα υποστηρικτικού των ιδεών της
Αριστεράς. Κι αυτή και τα στελέχη της δεν δίστασαν να εκμεταλλευθούν αυτό το
κλίμα. Σε κάθε έκφραση της ζωής άνθρωποι της Αριστεράς διεκδίκησαν και
κέρδισαν σημαντικές επιβραβεύσεις κι αξιώματα. Επισείοντας πάντοτε μια
ακαθόριστη σημαία προοδευτισμού και κοινωνικο-ιστορικής δικαίωσης.

Αυτή ακριβώς τη δικαίωση είναι που αμφισβητώ. Και η επιβεβαίωση των ισχυρισμών
μου είναι που προκαλεί ανησυχία. Ουδείς σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο παίρνει
στα σοβαρά τους προβληματισμούς και τις αναζητήσεις της παραδοσιακής
Αριστεράς. Αλλά και η μοντέρνα Νεο-Αριστερά βρίσκεται σε αδιέξοδο, ψάχνεται με
αγωνία και αναζητεί. Η Ρωσία βρέθηκε πρόσφατα σε αδιέξοδο. Πού ήσαν οι
αριστερές προτάσεις για την ανάκαμψη της χώρας αυτής; Η οικονομία της
Αργεντινής κατέρρευσε. Πού βρίσκεται η Αριστερά να προτείνει λύσεις για την
ανακούφιση του πόνου και για την ανακάλυψη του δρόμου της ανάπτυξης και της
ευημερίας; Ακόμα και στο Γιοχάνεσμπουργκ, πολύ πρόσφατα, αποδείχθηκε η χίμαιρα
στην οποία η Αριστερά σήμερα ζει. Οι εκπρόσωποι εκεί των φτωχών χωρών
στράφηκαν με πάθος εναντίον των επιδοτήσεων στη γεωργία και σε προστατευόμενες
εθνικές βιομηχανίες που επιβάλλουν πολλές κυβερνήσεις του αναπτυγμένου κόσμου.
Εναντίον όμως της κατάργησης αυτών ακριβώς των πολιτικών μάχονται οι πολέμιοι
των ανοιχτών αγορών και της παγκοσμιοποίησης καθώς και οι περισσότεροι
ακτιβιστές του αριστερών κινημάτων τα τελευταία χρόνια!!

Τι ακριβώς, λοιπόν, είναι η Αριστερά σήμερα και ποιες είναι οι
μεταρρυθμιστικές της προτάσεις; Σ’ αυτό το ερώτημα μοναχά η αμηχανία της
απόλυτης σιωπής προβάλλεται σαν απάντηση…

Λαλίστατοι παραμένουν μοναχά οι οπαδοί της ιδεολογικής «άγονης γραμμής» –
ιδίως όταν αναζητούν διώκτες και καταπιεστές. Διότι δυσκολεύονται να
επιβιώσουν δίχως την επίκληση υποτιθέμενων εχθρών που τους απειλούν και τους
υπονομεύουν. Τους είναι αδύνατο να κατανοήσουν μια κοινωνική πραγματικότητα
στην οποία οι ιδέες τους δεν βρίσκονται υπό διωγμόν – αφήνουν απλούστατα τον
σύγχρονο κόσμο εντελώς αδιάφορο…