Το όνειρο των παιδιών

Τα ονόματά τους δεν λένε σε κανέναν τίποτα. Ερόντο, Κέι Κέι, Πάνζι: τρία
άγνωστα παιδιά, γεννημένα πριν από δέκα χρόνια, την ώρα που οι ηγέτες του
κόσμου συζητούσαν στο Ρίο πώς θα σώσουν τον πλανήτη.

Τα παιδιά. Πάνω, ο Ερόντο με τη μητέρα του στην Κένυα – δεξιά, η Κέι Κέι από την Κίνα με τους γονείς της

Τρία από τα οκτώ παιδιά που τη ζωή τους μελετά εδώ και μια δεκαετία ο ΟΗΕ. Η
τύχη τους αξίζει να τύχει της προσοχής των αξιωματούχων που είναι
συγκεντρωμένοι αυτές τις ημέρες στο Γιοχάνεσμπουργκ και προσπαθούν να πείσουν
την ανθρωπότητα ότι είναι ικανοί να βρουν λύσεις για το περιβάλλον και τη
φτώχεια.

Ο Ερόντο, γεννημένος από νομάδες στη Βόρεια Κένυα, είναι θύμα του εμπορίου
όπλων: ληστές έχουν επιτεθεί επανειλημμένα στην οικογένειά του για να κλέψουν
γελάδια. Στην Αφρική υπάρχουν σήμερα πάνω από 100 εκατομμύρια όπλα. Ο Ερόντο,
ένα παιδί με θλιμμένα καστανά μάτια, υποφέρει από εφιάλτες και υπόσχεται ότι
θα σκοτώσει οποιονδήποτε θεωρήσει απειλή. Το όνειρό του είναι να έχει μια μέρα
στη διάθεσή του άφθονο καθαρό νερό. Προς το παρόν, μπορεί να αισθάνεται
τυχερός που η οικογένειά του είναι ακόμη ζωντανή. Κάτι που δεν συμβαίνει με
την Πάνζι, που ο πατέρας της πέθανε από οξεία χημική δηλητηρίαση λίγες ημέρες
μετά τη γέννησή της. Δούλευε σε ένα εργοστάσιο πυροτεχνημάτων, στο ινδικό
κρατίδιο Ταμίλ Ναντού – στο ίδιο που δουλεύει σήμερα η μητέρα της. Η
οικογένειά της κερδίζει με το ζόρι 3 ευρώ την εβδομάδα, ένα ποσό που τρία
δισεκατομμύρια άνθρωποι, ο μισός πληθυσμός της Γης, δεν μπορεί να κερδίσει.

«Θέλω να γίνω γιατρός, και να θεραπεύω δωρεάν τον κόσμο», λέει η Πάνζι στο
ντοκιμαντέρ που γύρισε το BBC για τη ζωή αυτών των παιδιών. Το πιθανότερο
είναι όμως ότι θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει το σχολείο και να γίνει ένα θύμα
του εμπορίου παιδικής εργασίας που απλώνεται όλο και περισσότερο στην Ινδία.
Εκατό εκατομμύρια νέοι υπολογίζεται ότι ζουν σε άθλιες συνθήκες στη χώρα αυτή.

Οι επικριτές της διάσκεψης του Γιοχάνεσμπουργκ υποστηρίζουν ότι δεν δίνεται η
απαιτούμενη έμφαση στο ζήτημα της παιδικής εργασίας. Όπως και στον μεγαλύτερο
δολοφόνο των παιδιών: τις ασθένειες. Τρεις μήνες μετά την ολοκλήρωση της
διάσκεψης του Ρίο, ένα από τα οκτώ παιδιά που είχαν επιλεγεί για τη μελέτη
πέθανε, αβάπτιστο, στα δάση της Αμαζονίας, στη Βενεζουέλα. Οι γονείς της είχαν
αρνηθεί να τη βαφτίσουν μέχρι να κλείσει δώδεκα μήνες ζωής, αφού πολλά από τα
παιδιά της περιοχής πεθαίνουν πριν κλείσουν χρόνο.

Η Κέι Κέι ζει στην πυκνοκατοικημένη πόλη Γκουανγκζού της Κίνας, όπου η
κυκλοφοριακή συμφόρηση είναι τόσο μεγάλη, ώστε οι γονείς της είναι
υποχρεωμένοι να ζουν χωριστά στη διάρκεια της εβδομάδας για να μπορούν να
πηγαίνουν εγκαίρως στη δουλειά τους. Εκείνη περνά τα βράδια της χτενίζοντας τα
μαλλιά της μπροστά στον καθρέφτη. Το δικό της όνειρο είναι να γίνει σαν το
ίνδαλμά της, τη Μις Χονγκ Κονγκ, και να φοράει ψηλά τακούνια.