Το Εθνικό «δεν μπορεί»…

«Ο λόγος που σας γράφω είναι για να επισημάνω την ανεπάρκεια όσο και την
ακρίβεια – για μια ακόμη φορά – του προγράμματος του Εθνικού Θεάτρου», μου
γράφει, σε e-mail που μου έστειλε στις 7 Αυγούστου, ο αναγνώστης κ.
Κωνσταντίνος Βλαχογιάννης, αναφερόμενος στο πρόγραμμα του Εθνικού για την
«Ιφιγένεια εν Αυλίδι» που είδε στην Επίδαυρο. «Αναρωτιέμαι αν το κρατικό μας
Θέατρο κοστολογεί εννέα ευρώ ένα πρόγραμμα το οποίο περιλαμβάνει τέσσερις
αναλύσεις του έργου αντιγραμμένες και μεταφρασμένες από ξένα περιοδικά, μία
“άποψη” του σκηνοθέτη και μία περίληψη του έργου. Να προσθέσω πως επίσης
περιλαμβάνονται μερικές κακοτυπωμένες ασπρόμαυρες φωτογραφίες με τα ονόματα
μόνον των πρωταγωνιστών, σε μια παράσταση μάλιστα που ο Χορός είχε
πρωταγωνιστικό ρόλο. Πιστεύω πως σε μία αντίστοιχη παράσταση ιδιωτικού ή έστω
επιχορηγούμενου θιάσου ένα πρόγραμμα αξίας εννέα ευρώ θα περιείχε το πλήρες
κείμενο του έργου, απόψεις των κύριων συντελεστών και βιογραφικά όλων των
συμμετεχόντων».

…οι «άλλοι» γιατί μπορούν;

«Τι είναι αυτό που εμποδίζει το Εθνικό Θέατρο να έχει προγράμματα σαν αυτά του
“Απλού Θεάτρου” ή του “Θεάτρου της Οδού Κυκλάδων” ή της “Στοάς”, για να
αναφέρω κάποια ενδεικτικά;», αναρωτιέται ο αναγνώστης. Έλα, ντε… «Στη
συγκεκριμένη μάλιστα παράσταση θα ήταν επιβεβλημένο να υπήρχε στο πρόγραμμα το
κείμενο μια και ο σκηνοθέτης επενέβη στο πρωτότυπο δημιουργώντας ρόλους εκ του
μη όντος». «Να διευκρινίσω», καταλήγει ο κ. Βλαχογιάννης, «πως το ζήτημα δεν
είναι η τιμή του προγράμματος αλλά η αντιστοιχία τιμής και περιεχομένου».
Άφησα να μιλήσει σχεδόν αποκλειστικά ο προσεκτικός αναγνώστης και καλός θεατής
– ναι, αυτούς τους θεατές χρειάζεσαι, Εθνικό μου Θέατρο, με γνώμη, που να μην
καταπίνουν αμάσητο οτιδήποτε τους προσφέρεται – όχι μόνο γιατί έκρινα ότι έχει
απόλυτο δίκιο αλλά γιατί προσυπογράφω μέχρι κεραίας τις απόψεις του. Θα
επανέλθω, όμως, αύριο.