Αναπηρικά…

Υπάρχει, άραγε, κάποια μυστική συνεννόηση σκηνογράφων; Ή μήπως πρόκειται για
σατανική σύμπτωση; Πώς να εξηγηθούν οι απανωτές παραλλαγές σε αναπηρικά
καροτσάκια που τροχοδρόμησαν φέτος στην ορχήστρα του αρχαίου θεάτρου της
Επιδαύρου; Ο Ταντάσι Σουζούκι έβαλε τον δικό του Οιδίποδα τύραννο πάνω σε
αναπηρικό καροτσάκι, και πάνω σ’ αυτό έπαιξε ο τραγικός ήρωας όλη την τραγωδία
του Σοφοκλή. Παρά τα πληγωμένα του πόδια όμως, ο ηθοποιός του Ιάπωνα σκηνοθέτη
έκανε κύκλους στην ορχήστρα κινώντας το καροτσάκι με τα πέλματά του. Σε
ακίνητο αναπηρικό καροτσάκι εμφανίστηκε και ο Τειρεσίας της Γερμανίδας Άνα
Μπαντόρα, ο οποίος όμως μετά σηκώθηκε και προχώρησε ώς τη θυμέλη για να πει
τον μονόλογό του στην «Αντιγόνη» του Κρατικού Θεάτρου του Ντίσελντορφ. Σε
αναπηρικό καροτσάκι, με ψηλή πλάτη, εμφανίστηκε και έπαιξε σκαρφαλωμένος σ’
αυτό, όλο τον μονόλογο, ο Τειρεσίας της Νικαίτης Κοντούρη στην «Αντιγόνη» του
Εθνικού Θεάτρου. Αλλά και ο Νίκος Χαραλάμπους σε αναπηρικό καροτσάκι κάθησε
την Ιοκάστη στις δικές του «Φοίνισσες». Στην παράσταση του ΘΟΚ μάλιστα η
τραγική ηρωίδα είχε δύο αναπηρικούς θρόνους. Έναν στο μέσο της σκηνής κι έναν
στην άκρη. Προφανώς μια αναπηρική καρέκλα φέρει, άμα τη εμφανίσει, κάτι
δραματικό και κάτι συμβολικό. Ή μήπως πρόκειται για φετιχοποίηση της ταπεινής
αναπηρικής καρέκλας;