ΓΗΠΕΔΟΓΡΑΦΙΕΣ Στο μεταίχμιο ο αθλητισμός

Περάσαμε ένα περίεργο αθλητικό καλοκαίρι. Ιδίως στο ποδόσφαιρο, τα πράγματα
μοιάζουν να είναι, και ίσως είναι πράγματι, ζοφερά. Έπειτα από ένα Μουντιάλ
που, από πλευράς θεάματος, όχι όμως από πλευράς επιπτώσεων, ξεχάσαμε ήδη, μια
αίσθηση γενικευμένης παρακμής βασιλεύει, τη στιγμή που ετοιμάζονται να
αρχίσουν τα εθνικά πρωταθλήματα και, πολύ σύντομα, το Τσάμπιονς Λιγκ. Λεφτά
δεν υπάρχουν, ιστορικές ομάδες βουτηγμένες στα χρέη εξαφανίζονται (Φιορεντίνα)
ή παλεύουν να διασωθούν (ΠΑΟΚ), η «ανοιχτή» τηλεόραση σφυρίζει κλέφτικα τη
στιγμή που η «αποκλειστική» κοιτάει να συγκολλήσει τα συντρίμμια της, οι
μεγάλες βεντέτες, κι ας είναι παγκόσμιοι πρωταθλητές, ξαναγίνονται άνθρωποι
(μόνη θετική συνέπεια για όλους, εκτός του αδαούς ως προς την έννοια της
ύβρεως Ρονάλντο) και, το κυριότερο από τη δική μας σκοπιά, οι φίλαθλοι
συνειδητοποιούν πως αγγίζουν τα όρια της αντοχής τους.

Κοντά στο ποδόσφαιρο, ο κατήφορος – παρωδία του ελληνικού μπάσκετ (με τη μόνη
εκτός κλίκας ομάδα, τον Μακεδονικό, να χαλάει την πιάτσα της απόλυτης σε
συλλογικό επίπεδο ξηρασίας, αποκαλύπτοντας συγχρόνως τα πήλινα πόδια των ως
χθες «μεγάλων»), αλλά και η φαρσοκωμωδία του θεωρούμενου ως μοντέλου αθλήματος
του πόλο, όπου οι παίκτες της εθνικής στασίασαν, χωρίς κανείς να καταλάβει
γιατί, κατά του προπονητή τους και, φυσικά, λίγο αργότερα, επανέκαμψαν
θριαμβευτές. Οι επιτυχίες στον στίβο, ίσως γιατί έγιναν πια σχεδόν ρουτίνα, η
αργή ανάδυση της κολύμβησης, η διατήρηση της ρυθμικής γυμναστικής στο
υψηλότερο διεθνές επίπεδο, η διαρκής – και όχι μόνο αγωνιστική – αξιοπρέπεια
της εθνικής βόλεϊ και, πιο αναπάντεχο από όλα, η αναρρίχηση μιας Ελληνίδας
τενίστριας στις πρώτες τριάντα του κόσμου, δεν αρκούν για να αντιστρέψουν το
συνολικό κλίμα. Δεν θυμάμαι άλλο Σεπτέμβρη που να έμπαινε με τόσο λίγο
ενθουσιασμό για τους φιλάθλους – αλλά και τους περισσότερους οπαδούς – και να
συνοδευόταν από τέτοιο αίσθημα ανομολόγητης και δυσεξήγητης ενοχής – ή μάλλον
συνενοχής: μήπως και η μόνη συμμετοχή σε ένα «προϊόν» που όχι μόνο δεν σε
σέβεται αλλά και σε πικραίνει οδηγεί αναγκαστικά σε περαιτέρω υποβάθμισή του;

Για όλους αυτούς τους λόγους, αλλά και επειδή ο αθλητισμός είναι, από τη φύση
του, συνώνυμος της ελπίδας, η αγωνιστική χρονιά που συμβολικά ξεκίνησε αυτό το
Σαββατοκύριακο είναι μεταιχμιακή. Ένα μεταίχμιο είναι, εξ ορισμού, μια
δύσκολη, όχι όμως αναγκαστικά και μια καταδικασμένη στιγμή: ή κάτι θ’ αλλάξει,
αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά, ή θα βουλιάξουμε στην αδιαφορία και θα
οδηγηθούμε γρήγορα στην ψυχική αποσύνδεση από αυτό που μας έδινε χαρά.

Με τέτοιο, ερήμην τους, βαρύ φορτίο, τα πρώτα δείγματα του νέου πρωταθλήματος
δεν είναι τόσο απογοητευτικά. Η πρεμιέρα ανήκει ασφαλώς στη Θεσσαλονίκη, αλλά
κανείς δεν θα βγει κερδισμένος αν οι δυνατότητες των τριών μεγάλων της Αθήνας
ήταν αυτές που έδειξαν το διήμερο. Οι κακές εμφανίσεις του Παναθηναϊκού και
της ΑΕΚ και η μετριότατη του Ολυμπιακού προαναγγέλλονταν κάπως από τα
παιχνίδια προετοιμασίας (και, για την ομάδα του Μπάγιεβιτς, από τη δύσκολη
κυπριακή νίκη), μεγεθύνθηκαν όμως τώρα, σε υπερβολικό σχεδόν βαθμό. Δυστοκία
για τον εξάκις πρωταθλητή, ψυχολογικά προβλήματα για τη δευτεραθλήτρια,
ατελέστατη προσαρμογή στη νοοτροπία του νέου προπονητή για τον περσινό τρίτο.
Έτσι, ο Αναστασιάδης έκανε, χωρίς να εντυπωσιάσει, το συνηθισμένο του πάρτι
εκδίκησης, ενώ από τους άλλους νικητές ο Ηρακλής ήταν απλώς αυτός που
εκμεταλλεύτηκε καλύτερα τα μεγάλα λάθη του αντιπάλου του. Από τους ηττημένους,
η ετερόκλητη λεγεώνα που λέγεται Ιωνικός προβάλλει ήδη ως πρώτο φαβορί για
χειρότερες μέρες. Στρακόσια, Φοιρός και ο νεαρός Μάγκος ήταν τα καλτ πρόσωπα
μιας αγωνιστικής από την οποία δεν μπορούν να βγουν πολλά συμπεράσματα, ούτε
να αντληθούν μεγάλες προσδοκίες. Στο μεταίχμιο είμαστε, στο μεταίχμιο μένουμε.